null Beeld

Concertreview: The xx (Vorst Nationaal)

Twee avonden op rij doceerde The xx in Vorst Nationaal hoorcolleges in allesoverrompelende schoonheid, twee avonden op rij fluisterden ze something loving.

'Als de backcatalogue van The xx een kleerkast is, is ‘Lips’ het satijnen slipje'

‘Say Something Loving,’ begon The xx – een teder bevel. Oliver Sim danste, want een anaconda had in zijn enkel gebeten. Romy Madley Croft keek schroomvallig de arena in: it’s so overwhelming, the thrill of affection. Het was de eerste triomf van hun samenzang, van de donkere bas, van de gitaar met hartritmestoornissen, van het optimisme van Jamie xx. Van The xx als noodzakelijke band, als in een geheim laboratorium ontwikkelde geluksdrug, als uit rillingen en trillingen opgebouwd lichaam.

En dat waren dan nog maar de eerste minuten: het gevoel dat je tijdens ‘Say Something Loving’ aanrandde, die geheimzinnige sensatie die misschien wel geluk heet, blééf, tot anderhalf uur later Madley Croft een laatste keer ‘Love… Love… Love…’ galmde in ‘Angels’.

Er is veel veranderd voor The xx, en dus ook voor wie zich in 2009 liet verpulveren door de ontvette, alle atomen in je lichaam splitsende liefdesrouw van hun debuutalbum. Op ontelbare doktersbriefjes stond toen het dwingende advies: ‘Géén The xx voor het middaguur.’ Nu heeft de groep drie platen uit, werd op de recentste het geluid gevoelig verbreed, en zijn ze gróót, groter dan ze ooit dachten te worden met hun broze eerlijkheid.

Maar is er werkelijk wat veranderd? Van oude vrienden als ‘Crystalized’ en ‘Islands’ verwachtte je dat de handshake wat routineuzer zou voelen dan de eerste keer. Verkeerd gespeculeerd: je werd weer verliefd, en het voelde wél als de eerste keer – rupsen in je buikholte, rozige gedachten in je kop. Idem voor ‘Basic Space’, een narcis die orchidee werd. En o, de hartoperatie die ‘VCR’ is: chirurgie met zachte scalpellen. And we, we live half in the daytime. And we, we live half at night. Hoeveel weemoedige roezigheid kan een mensenlichaam aan voor het verdampt?

De bas van Sim is nog altijd een steekwapen, de gitaar van Madley Croft een rondslingerende Colt .44. En als ze samen zingen, is dat een karateslag voor alles wat vormloos, lelijk en onecht is. Zo bleef ‘Infinity’ de mooiste kaalslag die je kent. Madley Croft wrikte dat opwindende lijntje uit haar gitaar. Sim zong een kerf in je huid. Madley Croft antwoordde. I can’t give it up: nog een kerf erbij. Toen gitaar en bas zich samen te slapen legden, had je een lange wandeling achter de rug door een bos dat maar één nacht bestond.

Maar ook in de nieuwe nummers zat dezelfde onhandelbare schoonheid. ‘Performance’, solo gebracht door Madley Croft, was een lelie die kwam bovendrijven in een van algen vergeven vijver. Hetzelfde gold voor ‘Brave for You’, het moment van Sim: fluorescerende spoken in zijn kop. Je wilt zijn psychiater niet zijn.

In de nummers die op een bedje van dance moesten vrijen, lag meer gevoel dan in het dagboek van Madame Bovary. ‘I Dare You’ was kannonengeweld, maar téder kanonnengeweld, minuten waarin de euforie voor het grijpen lag – je hoefde maar even te graaien. En ter hoogte van ‘Dangerous’ had The xx al een eigen nachtclub geopend.

Free hugs ook voor Jamie xx. Niet alleen leende hij met ‘Loud Places’ de ideale concertafsluiter uit aan zijn vrienden, hij is ook van cruciaal belang geweest voor de ‘I See You’-plaat, en dus ook voor de optredens: waar Sim en Madley Croft voor de gevoeligheid en de donkere confetti zorgen, is het Jamie xx die de elektronische serpentines mee heeft. Songs als ‘Lips’, ‘Dangerous’ en ‘On Hold’ hadden allicht niet bestaan als er niet eerst zijn majestueuze ‘In Colour’ was geweest. Wat een sexy ding, trouwens, dat ‘Lips’: als de backcatalogue van The xx een kleerkast is, is ‘Lips’ het satijnen slipje.

Wat had je nu gehoord en gezien – want het spiegeldecor dikte de euforie nog aan? Ik denk dit: een geheime liefdesbrief. Het briefpapier kwam van Jamie xx, de inkt van Oliver Sim, het geschrift was van Romy Madley Croft. Aan het einde: twee tere kusjes.


Het moment

Op avond twee was er zowaar een huwelijksaanzoek: benieuwd welk nummer het koppeltje kiest als openingsdans. En of Jamie xx de bruiloft-dj is.


Het publiek

Was een personage in een enig mooie droom dat zich liet regisseren door euforie, weemoed, dronken treurnis en bandeloos joie de vivre. Tesamen, ja.


Quote

Oliver Sim noemde Vorst Nationaal de meest indrukwekkende passage van hun Europese tournee, en dat klonk niet eens stroperig.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234