Concertreview: Thurston Moore in DE Studio

Volgens Thurston Moore sturen hij en Dennis Tyfus in hun dromen en hallucinaties elkaar zelfverzonnen signalen, waardoor ze altijd op dezelfde golflengte zitten. En dat is geen gezwets, zo bleek uit hun optreden in DE Studio

Voorprogramma Miaux leuterde ook niet, want daarvoor was de in een kraakwit hemdje en pagekopje gehulde toetseniste Mia Prce te serieus en te triest. De hele tijd rolden er immers dikke tranen over de geprojecteerde platenhoes van haar tweede elpee ‘Hideaway’, en ondertussen boog de klassiek geschoolde muzikante zich zwijgzaam over haar Casio-keyboard. Daarop speelde ze nummers die klonken als barokke pianomuziek die in de jaren ’80 met spotgoedkoop materiaal op een stoffige zolder werd opgenomen. Terwijl de technicus naar een John Carpenter-film keek. De melancholische mini-soundtracks die Miaux bracht waren wel mooi, maar sloegen niet altijd aan bij het publiek. Daarvoor deden haar deuntjes soms wat bleekjes en te muffig aan, ook al hoorden we er een groot hart zachtjes in kloppen.

Hoewel Thurston Moore door latere Sonic Youth-platen en zijn solowerk al lang een naar de mainstream lonkende rockfabriek is, heeft ook hij nog een hart voor all things weird. De vier soundscapes die de gitarist in ‘t Stad met de Amerikaanse beeldend kunstenaar Cameron Jamie en de Antwerpse illustrator/platenlabelbaas Dennis Tyfus bracht, waren dan ook vreemd. En meestal goed. Zoals de ijle drone die Tyfus en Jamie in het begin van de set uit hun elektronica persten. Ondertussen trok Moore brakke geluidsflarden en snerpende riffs uit zijn gitaar, en werd de muziek ritmischer en meer gelaagd. Het geblèr en gemurmel die twee sidekicks van de ex-Sonic Youth-frontman door gemanipuleerde microfoons joegen bezorgden ons de kriebels. En klonken in combinatie met piepende en jankende gitaaruithalen van Moore als lawaaierige improvisatiemuziek van de bovenste plank. Beatbox van dienst in dit gelegenheidstrio was Jamie; door zijn repetitieve, vocale percussie waanden we ons tijdens de tweede passage op een techno-punk feestje in een Berlijns pakhuis. Met véél voetbalhooligans, want het extatische gescandeer dat uit die teringherrie opsteeg blies het dak haast van de zaal. Ongetwijfeld het hoogtepunt van de set. Geluidsstormen kwamen en gingen, waardoor Moore al eens in zijn uppie kon freewheelen. Dat deed hij goed. Zo goed zelfs, dat we in zijn gefriemel en massieve rockriffs soms de geniale gekte vanop ‘Bad Moon Rising’ hoorden doorschemeren. Maar dat niveau haalde het trio bijlange niet altijd; hoewel Tyfus en Moore tot dan toe inderdaad dezelfde frequentie deelden, leken ze op het uur de weg even kwijt. Wat volgde was dan ook een wat minder spannend derde experiment. Een probeersel dat de experimentele platen die Moores oude band tijdens de tweede helft van de jaren ’90 op ‘Sonic Youth Recordings’ uitbracht niet zou gehaald hebben.

Zichtbaar op zijn gemak, met de ogen dicht in het afwisselend rode en paarse podiumlicht genietend, leek Moore zich daar niets van aan te trekken. Hij maakte dat mindere moment trouwens ruimschoots goed door in de toegift de Antwerpse Fluxus-kunstenaar Ludo Mich het podium op te sleuren. Michs dadaïstisch aandoend gebrabbel en gehuil maakten die spacy en met korrelige, beepende gitaarlicks opgesmukte geluidsbrij nog straffer. Binnenkort gaat Moore weer de hort op met een regulier album vol alternatieve gitaarrock. Leuk. Maar hopelijk blijft hij ook raar doen, zoals dinsdagavond daar aan de Schelde.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234