Concertreview: Tout Va Bien op Rock Werchter 2017

Het welpje uit de roedel van Oscar and the Wolf had een kleine rekening te vereffenen met Blanche and her Horse.

Juni 2017. In het Witte Huis woont een pafferige Narcissus, in Aleppo gaan ze niet door een hoogconjuctuur, en in een vochtige kelder ergens in Vlaanderen zit Waldek vastgebonden op een stoel Poolse jammerklachten uit te stoten. Toch zegt Jan Wouter – zijn ouders zijn eeuwige twijfelaars – van Gestel luidop: Tout Va Bien. Fair enough, Jan Wouter, maar wat betekende dat concreet, donderdagmiddag in The Barn?

'Laat je na zeven whisky-cola's eens proctologisch benaderen door een bebaarde biker, Jan Wouter'

Dat we hupse droompop kregen, tiens, een golfje in de zee waar ook Oscar and the Wolf en Warhola sans gêne skinnydippen. Het is pop met blote benen (‘Lucy’), kek en catchy als het vlindernetje waarmee Theo Francken stoute Afrikanen vangt (‘Kepler Star’), en geïnjecteerd met een gulle shot melancholie (‘Old Love’), maar dan melancholie waar een Instagramfilter over past. Enkelkousjespop met keyboards die de jaren tachtig weer opbliepten, en een innige correspondentie onderhielden met de weids galmende stem van Van Gestel.

Chapeau overigens voor Van Gestel, dat hij daar met die mooi-dandyeske ‘kan ik het wat helpen dat ik zo’n beau gosse ben?’-attitude stond, want hij was nog niet helemaal hersteld van een cortisonenkuur als gevolg van gehoorschade die hij onlangs opliep.

Ik vond Tout Va Bien vooral lekker toen ze in dat nieuwe nummer in de finale van hun set, tussen ‘Messiah’ en het très Oscareske ‘Queen of Sheeba’, hárd gingen, alsof ze plots een Tindermatch met The Neon Judgement hadden. Die relatie mag je gerust uitdiepen, Jan Wouter!

Tout Va Bien besloot met ‘Goodbye’, iets waar mijn innerlijke autist alleen maar genoeglijk om kon hummen. Het ejaculaat van een confettikanon daalde over The Barn neer. Een confettikanonnetje, eigenlijk, hoogst metaforisch voor het hele concert: er wordt geschoten, maar nog niet verre.

Van Gestel moet zich nog wat builen vallen, denk ik, nog schrammen aan het leven, en dan zal tout inderdaad bien worden. Als je een shortcut zou willen, Jan Wouter: laat je na zeven whisky-cola’s eens proctologisch benaderen door een bebaarde biker. Het zal pijn doen, maar met die pijn kán je iets. Ik heb het indertijd ook zo gedaan, en kijk nu.


Het moment

‘This Fight’, dat kon u wel voorspellen. Maar wacht eens: haakte Tout Va Bien daar nu een flardje ‘City Lights’ in, het nummer waarmee Blanche naar Eurosong hobbelde? En moest je niet héél attent zijn om dat te herkennen? Yup: omdat die van Tout Va Bien geen ‘see you in court’-jongens zijn, gaven ze hier subtiel te kennen dat ze afgeript zijn. ‘City Lights’ ís gewoon ‘This Fight’, maar dan zonder hotpants. Dat heet van je peird vallen, Blanche.


Het publiek

The Barn druppelde vol als de cloaca van een eetverslaafde geelsnavelekster.


Quote

‘Soms weet je niet of je iets mag geloven…’ – Van Gestel overschouwde diezelfde Barn.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234