null Beeld

Concertreview: Typhoon & Jef Neve in Arminus (Rotterdam)

In dezelfde stad waar de incidentele samenwerking twee jaar geleden begon, werd het publiek in Rotterdam getrakteerd op de eerste Nederlandse full show van het duo Typhoon & Jef Neve. De eerste is het zonnekind van de Nederlandse muziek: hiphop, soul, spoken word, pure pop en zelfs kleinkunst - Glenn de Randamie laat niks liggen. Zijn boodschap is er één van liefde, en ook dat heeft het publiek geweten in Arminius, toepasselijkerwijs een kerk in het centrum van Rotterdam.

Vincent Cardinaal

De tweede op het podium was dus virtuoos Jef Neve – die kent u, maar het Nederlandse publiek overduidelijk niet echt. No problemo: Jef amuseerde zich kapot, liet de spotlights aan zijn Surinaamse vriend en speelde heel de avond met de goden. Geen bezoeker die zijn naam niet prevelde bij het naar buiten stappen. Kortom, met die bekendheid boven de Moerdijk komt het wel in orde.

Wat de cocktail De Randamie/Neve inhoudt? Schijnbare improvisatie, met Neves jazz als fundament en Typhoons ijzersterke voordracht als afmaker. Nauwelijks hiphop dus, eerder het soort spoken word dat Lost Prophets al die jaren terug in rokerige ballrooms in NYC brachten. Verder lijkt Typhoon steeds meer te willen gaan zingen, of beter gezegd croonen. Sinatra heeft nog niet meteen iets te vrezen in de casino’s in de hemel, maar De Randamie beheerst wel alle trucs. Gaaf om hem te zien scatten, genieten, met zijn vingers knippend als was hij Ray Charles of Harry Belafonte.

Neve leek tussen de bedrijven door echt zijn onderbuik te volgen – zoals bij de start waar hij met een schitterend parlando direct de zaal het zwijgen oplegde. Geen sinecure, als je weet dat door-concerten-heen-kakelen een Oud-Hollandsche traditie is. Typhoon zat erbij op een kruk, de ogen gesloten, zijn charisma even aan de leiband latend. Daarna ging de beer los: Typhoon vertelde anekdotes, de ene keer geestig, dan weer ontroerend, een enkele keer nergens heen leidend. Ook daar geen problemen: met zijn honderd procent gemeende openheid komt hij overal mee weg.

Buiten Neves solostukken werd er volop geciteerd uit Typhoons songboek. Vandaar het eerder aangehaalde ‘schijnbare improvisatie’. Wie na afloop de zaken eens goed overdacht kon niet anders concluderen dat het ‘openbare jam-etiket’ slim gekozen was, maar niet geheel de lading dekte. Daarvoor zaten de classics van Typhoon te geraffineerd door de set verweven. Neem 'Surfen', een fraaie vertelling over reizen in Australië en de golven opzoeken die eigenlijk model staat voor het uiteenvallen van een relatie. ‘Windstil is niet veel/als je surfen wil’. Het zal ook wel geen toeval zijn geweest dat De Randamie zowel bij de het laatste nummer voor de pauze, als bij de afsluiter van de reguliere set van zijn kruk kwam, om blootvoets en wild stampend het publiek omver te blazen. Hij deed dat met een mantra, gebouwd rond het woord ‘nooit’ en wist als een echte Obama het publiek mee te krijgen in een grootse toekomstvisie. ‘Ons laten regeren door angst?’ 'Nooit!', scandeerde het 300-koppige publiek. Straf. Andere hoogtepunten? 'Hemel valt', de vertelling van een mens die niet meer verder kan met het leven dat hij tot dusver heeft geleid. Ook altijd goed: de momenten dat Typhoon bij Neve op schoot leek te willen kruipen, gewoon voor het plezier. Op die momenten waren de twee een stel kinderen, op een speelmiddag die nooit mocht eindigen. ‘Het is lullig om te zeggen, maar ook zonder jullie hebben we al heel veel plezier’, grapte Typhoon.

Afsluiten deed Typhoon in de bis met 'Liefste', een wrang, mooi lied over een liefde-tegen-beter-weten-in. Hij leidde het in met een lang verhaal over een zopas overleden dierbare, hij was vrijwel direct van de crematie naar Arminius gekomen. Het resultaat was dat hij volschoot na de eerste strofe van zijn eigen lied, waarna er échte improvisatie kwam. Neve wilde stoppen, Typhoon gebaarde ‘laat mij maar even’, herpakte zich en gaf de beste vertolking van de avond. Om dan alsnog met een grote grijns van het podium te stappen. Typhoon en Jef Neve live was twee uur schitterende muziek, bij tijden wat rommelig, maar nooit minder dan volledig oprecht. Een samenwerking die een toekomst heeft, en dan een strakke regisseur verdient.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234