Concertreview: U2 in de Centurylink Field, Seattle

Seattle is in niets nog de geboortestad van Jimi Hendrix en de bakermat van de grunge, of het zou in het nogal tamme Museum of Pop Culture moeten zijn. Toen ik hier in de jaren negentig was, leek het alsof de stad zelf een houthakkershemd en een goatee droeg. Anno 2017 is de underground scene doodgebloed en is Seatte de nieuwe Silicon Valley: Amazon bouwt hier een nieuwe universiteitscampus van 4 miljard dollar met een eigen biosfeer, een eigen omgeleide rivier en kunstmatige watervallen. In 1995 regeerde hier de heroine, nu is alles en iedereen clean.

Natuurlijk is het Centurylink Field uitverkocht. In feliciteer de architect: hier zitten 65.000 fans op elkaar gepropt en toch lijkt het stadion intiem en de klank is perfect. 'Rain or shine' staat op het ticket, code voor: het concert gaat zeker door, ook al stormt het, wat zo noordelijk als Seattle een realistische optie zou zijn. Maar het is prachtig weer, fris maar zonnig en droog en het stadion ligt vlak naast de oceaan.

Aan de ingang staan niet minder dan twintig godsdienstfanaten met grote borden waarop staat 'Call upon the name of Jesus'. Bedoelen ze Bono? 'U gaat naar een zondig concert luisteren, kom tot inkeer!,' orakelt er een. Vreemd, want als er een godvruchtige rockgroep is, dan wel U2. Honderden mensen houden bordje op waarop 'Ticket please!!!' staat. 'Ik hoop dat Bono & Co zelf tickets hebben kunnen bemachtigen, anders wordt het een stille avond,' grapt iemand achter me in de rij aan de metaaldetectoren. Ja, ook genodigden en VIPS moeten daardoor. Ik zie een man die wat op Eddie Vedder van Pearl Jam lijkt. Later blijkt hoe dat komt: het is Eddie Vedder, die een nummer zal meezingen.

Het decor is minimaal: een reusachtig silhouet van een Joshua Tree en een stadionbreed en kristalhelder videoscherm, het beste dat ik ooit zag. De hele avond zullen er in Amerika door Anton Corbijn gefilmde clips op te zien zijn, zodat het voelt alsof wij, het publiek, cruisend in een roadmovie boordevol americana figureren. Daarnaast worden er enkel spitituele en politiek correcte citaten geprojecteerd, van schrijvers, filosofen en sociologen zoals Walt Whitman ('Stel in vraag wat men je op school en in de kerk inprent') en Alberto Rios ('Een grens is een handdruk die ontaardt in armworstelen').

De hele avond zijn U2 in preekmodus, maar het stoort niet: hun boodschap is warmhartig en oprecht, hun leer is er een van mededogen. En de politiek correcte gimmicks zijn zo simpel en zo mooi dat ik ze niet eens wil verklappen - iets met een vlag en een Syrisch meisje.

Je zou verwachten dat ze de Joshua Tree Tour beginnen met de integrale 'Joshua Tree', maar nee: terwijl op band The Smiths en The Pogues nog uitdeinen baant enkel Larry Mullen Jr. zich een weg naar het podium. Hij zet 'Sunday, bloody Sunday' in - het is vandaag zondag. Dan volgen eerst 'New year's day', 'Electric Co', 'A sort of homecoming' en 'Pride', allemaal op een klein podium in Joshua Tree vorm. 'Awaken within you the American Dream of community, justice and joy!,' roept Bono.

En dan pas volgt de integrale iconische plaat uit 1987, te beginnen met het onverwoestbare 'Where the streets have no name', een goeie kanshebber voor het ultieme volkslied van deze planeet. Alles klinkt goed, maar mijn favorieten zijn vanavond 'God's own country' (zoals patriotistische Amerikanen hun vaderland noemen) en een schitterend 'Trip through your wires'. 'Prachtig prachtig prachtig' staat op mijn nota's, en dan heb je altijd de neiging om dat kinderlijke enthousiame in eindredactie wat af te zwakken, maar nee: 't was prachtig prachtig prachtig.

De Amerikanen in Seattle zijn uitzinnig enthousiast, misschien ook omdat ze 'The Joshua Tree' als 'hun' U2 cd beschouwen. 'I believe in the Kingdom Come, then all the colours will bleed into one,' zingt Bono, weer zo'n positieve boodschap van verdraagzaamheid en gemeenschapsgeest. 'With or without you' is prachtig, met beelden van de Mojavewoestijn, en Bullet the blue sky' meer dan ooit een Showcase voor het inferno van Edge, en natuurlijk wordt de zin 'Outside is America' op gejuich onthaald.

Er is ook een grappige visuele sneer naar Donald Trump, die ik niet wil verklappen. 'Een regering hoort zijn burgers te vrezen, niet andersom,' roept Bono. Het concert dreigt te eindigen met een lichte anticlimax want de laatste drie songs van 'The Joshua Tree' zijn niet de beste.

Maar dan volgen 'Beautiful Day', 'Miss Sarajevo', 'Ultra Violet' (opgedragen aan vrouwen en De Vrouw, met projecties van moedige vrouwen uit de moderne geschiedenis van Rosa Parks en Nawal El Saadawi tot de Britse suffragettes. Google hen! Dan volgen 'Elevation' ('elevate my soul', da's wat U2 vanavond voor ons doen) , 'One', de nieuwe song 'The little things that give you away' (nogal gewoontjes) en 'I will follow' - 'We eindigen waar we ooit begonnen zijn,' zegt Bono. Ik zou zeggen: het dak gaat eraf, maar het Centurylink stadion heeft geen dak.

Live is U2 nog steeds getoondichte euforie, een anticynische peppil, een waardevol medicijn. Dit is nog steeds het beste wat je in een stadion kan zien, met mijlen voorsprong op het peloton.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234