Concertreview: Whitney op Best Kept Secret 2017

Een bekentenis: mijn zakdoek was te klein voor de oceanische ontroering die Whitney kwam verhandelen op Best Kept Secret.

Eerst: excuses. Dit is al de derde keer in niet eens een jaar tijd dat ik u lastival met beduimelde karamellenverzen over Whitney. Terwijl ik op Best Kept Secret, avontuurlijke ontdekker die ik niet ben, net zo goed naar een kekke sensatie in een klein tentje had kunnen gaan kijken – op hetzelfde moment speelde op podium vier was vast wel een transgender uit Kirgizië die virtuoos de tuba weet aan te blazen, en in z’n lyrics bevlogen tegen sociale media fulmineert. Maar ik kan het niet helpen: ik ben zo gek op Whitney, ik hou zo van ‘Light Upon the Lake’, dat debuutplaatje waar ik me mee verloofd heb.

Julien Ehrlich en Max Kakacek – ik wil ook zo’n familienaam - hadden het vers fruit in de aanbieding dat ze ook al op Pukkelpop en in de AB in hun marktkraampje stonden aan te prijzen. Melancholisch moois, popmuziek zonder hipsterbaard, met melodieën uit het testament van The Beatles en The Beach Boys. Elk van hun liedjes is een zonsondergang in Griekenland: een natuurfenomeen dat je even zielsgelukkig als diepbedroefd maakt. Want zelfs wanneer Whitney over de dood zingt (‘Follow’), heeft het liedje een jeansshort om de kont.

'De dag was uit witte hotellakens komen glijden, het bleef urenlang ochtend, en Het Meisje fluisterde iets roekeloos in m’n oor'

De ribfluwelen weemoed van ‘Dave’s Song’ en ‘The Falls’ verzoende me even met het universum, in ‘You’ve Got a Woman’ (een cover van Lions) deed de gitaar ijverig pilates, en ‘Magnet’ klonk hups als een vrouw die na haar scheiding weer meisje is geworden, en in een wit badpak haar bilkaakjes aan de wereld toont. Ondertussen dronk Ehrlich zijn wijn rechtstreeks uit de fles, want glazen zijn zó jaren negentig.

Een uur Whitney, dat zijn zestig minuten bij de plaatselijke poelier gekocht kippenvel. ‘Golden Days’ vatte het glimlachend samen: een majestueuze herinnering aan wijnbespatte glorie. De dag was uit witte hotellakens komen glijden, het bleef urenlang ochtend, en Het Meisje fluisterde iets roekeloos in m’n oor: ‘Ik hou van jou.’ (‘Je neukt als een oude man,’ zei ze ook nog, maar dat past minder in het idyllische plaatje dat ik probeer te schetsen.)

En dan was er nog ‘Polly’, natuurlijk: het liedje dat even oud is als m’n prachtige dochtertje met dezelfde naam, en even mooi, even lief, even al je geluk reanimerend. Iets minder verzot op ‘Bumba’, wel. De weerloze falset van Ehrlich! De eenzame trompet! De ontroering, te oceanisch voor één zakdoek! Ja, als ik één taak heb in dit leven, dan deze: u blijven lastigvallen met beduimelde karamellenverzen over Whitney.


Het moment

Afsluiter ‘No Woman’, natuurlijk, met dat gitaartje dat dribbelt als een overmoedige middenvelder. Hoe kan een liedje zo breekbaar zijn, zo verlegen, zo gemarineerd in tijdloos liefdesverdriet, zo álles? Alweer een nieuwe onderzoeksvraag om zich in 'De afspraak' over te buigen voor Etienne Vermeersch!


Het publiek

Het was van de sterfscène in ‘Bambi’ geleden dat u nog zo geraakt werd.


Quote

‘Aan welk ongemakkelijk euvel lijd je op de dagen waarop je niet naar een concert van Whitney kan,’ vroeg een verwarde man me – ik geloof dat hij op de payroll van De Morgen staat. ‘Aan Whitneyverlies,’ antwoordde ik, waarop ik hardhandig in de boeien geslagen werd door de luizige woordspelingenpolitie. Please send help!


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234