Concertreview: Whitney op Rock Werchter 2017

Whitney had het allemaal: een frontman in salopette, een pianist die op Eppo Janssen leek, wijn recht uit de fles, liedjes hun verkleinwoord waardig, en een Whatsapp-groepje met - we hebben ze geteld - ál onze zwakke plekken erin.

'Denkt u aan Whitney, de volgende keer dat u verbouwingswerken uit te voeren hebt?'

En daarmee moet u het dan doen wat betreft à-point-beschrijvingen en sfeerduiding van onze hand. Qua nota geen jota overgehouden aan Whitney, namelijk: te druk, waren we, met elk moment ter plekke in te laten werken – sentiment dat zich ijlings verspreidde als een wijnvlek in grootmoeders tafelkleed. Ziedaar de beste manier om Whitney tot zich te nemen: je laten overspoelen, je GPS uitzetten en de wegaanwijzigen van frontman Julien Ehrlich vertrouwen – met zo’n naam lieg je namelijk niet - en uiteindelijk uitkomen bij het lusthofje dat hij stiekem voor zichzelf gehouden heeft, en dat hij nu drie kwartier lang mondjesmaat prijsgaf aan iedereen die de moeite gedaan had om ondanks daglicht en concurrentie naar de Klub C af te zakken.

Denkt u trouwens aan Whitney, de volgende keer dat u verbouwingswerken uit te voeren hebt? Zelden gezien, hoe ze erin sloegen zo’n omvangrijke tent als de Klub C in geen tijd om te timmeren tot een knusse boomhut waarin je nooit bang hoefde te zijn dat je er achterwaarts uit zou tuimelen. Het deed wat denken aan het fluweelste van Unknown Mortal Orchestra, waarmee ze niet toevallig een stukje verleden delen, en die snikkende trompet hebben we ooit ‘ns gehoord bij Beirut. Maar Whitney dealde hoofdzakelijk in heimwee, weemoedigheid, en al die andere insecten die komen bijten des avonds wanneer men slapen gaat en waartegen geen netje bestand is. ‘Golden Days’, ‘No Woman’: meestal was het een verloren liefde die voor sirene kwam spelen. Eén keer – in ‘Follow’– was het een dooie grootvader. Maar hoe bitterder de tranen, te zoeter de hoop. Want hoe hard er ook gerouwd werd, en hoe breekbaar Ehrlichs stem vanachter z’n drums ook klonk, ze was nooit hélemaal onherstelbaar en ging nooit aan het somberen. Tussen weemoed en wanhoop ligt een flinterdunne lijn, maar Whitney is erin geslaagd zich net daar te domiciliëren. En wat nog indrukwekkender is: ze sloegen erin hun piepkleine, op plaat gestanste clubhuisje, hoorbaar op 'Light Upon The Lake', te transplanteren naar het podium. Wie kwam opdagen om het te zien, kreeg dankbaar een lidkaart toegeduwd en een abonnement op hun clubblad.

Nog even over frontman Julien Ehrlich, want om het met Rik De Saedeleer te zeggen: ‘t is niet eerlijk dat je nóg vijf bandleden mag opstellen als je hem hebt. Drummers die het woord nemen tijdens de songs en zich toch niet onsterfelijk belachelijk maken hebben altijd een voetje voor, maar wie zo'n stem heeft en bovendien ook nog eens zeker genoeg is over z’n eigen plaats in de wereld om middenin het concert de eigen bandleden een tong te draaien op het podium, zal het ooit nog ver schoppen.

Zolang Whitney speelde, kon je wegdromen: buiten de tent moest het wel 30 graden zijn, en Herman zelf had tussen de Klub C en The Barn net het eerste Werchter-openluchtzwembad feestelijk voor geopend verklaard. Wat we écht zagen toen we weer buiten kwamen na Whitney, doet er niet toe. Geen nota’s van genomen, in tegenstelling tot tijdens het concert. Toegegeven: ja, we hebben gelogen daarnet toen we zeiden dat we niets genoteerd hadden. Wij zijn Julien Ehrlich niet.


Het moment

'No Woman': een klein, uit het nest getuimeld vogeltje met een lamme vleugel, maar het klapwiekte als een albatros.


Het publiek

Niet zo talrijk als had gekunnen, maar werd net daardoor een stukje waardevoller. Dat heet: vraag en aanbod.


Quote

'Dit nummer heet 'Golden Days', en is voor iedereen hier die een relatie heeft. Het zal van pas komen voor wanneer jullie weer uit elkaar gaan.'


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234