null Beeld

Concussion

Zwak van Will.

Laten we het eens hebben over een acteur die zijn magie een beetje kwijt lijkt te zijn: Will Smith. Niet dat we hem hier de Corey Feldman-trofee voor Pijnlijkst Vergane Glorie willen toekennen, maar hoelang is het niet geleden dat Smith nog eens in een prijzenswaardige film heeft meegespeeld? Hoelang is het niet geleden dat hij, die in rooskleurigere tijden de box office-successen met sprekend gemak aaneenreeg, nog eens een hit heeft gescoord? ‘Concussion’ is, na ‘After Earth’, ‘Focus’ en ‘MIB3’ zijn vierde commerciële flop op rij: in Hollywood, waar een ijzeren wet dicteert dat je maar zo goed bent als je laatste film, volstaat het doorgaans om als has-been te worden gebrandmerkt.

Smith, voor de gelegenheid met potsierlijk Afrikaans accent, vertolkt Dr. Bennet Omalu, een naar Amerika uitgeweken Nigeriaanse lijkschouwer die na de autopsie op een te jong gestorven ex-footballvedette tot de vaststelling komt dat kopstoten op lange termijn tot onherstelbare hersenletsels kunnen leiden (vraag: wat hadden die atleten, trainers en medische stafleden dan gedacht? Dat kopstoten bevorderlijk zijn voor de intelligentie?). Een vreemde figuur trouwens, die Omalu: vlak voor een autopsie durft hij weleens de hand van het lijk vast te nemen en de dode op een dosis peptalk te trakteren (‘Komaan, help me om jouw doodsoorzaak te ontdekken! We doen het samen!’), waarna hij zijn oortjes insteekt en aan het boren en snijden gaat op muziek van Teddy Pendergrass. Met ons kadaver zou hij het niet moeten proberen! De intrige verdiept zich wanneer de NFL, de machtige footballliga, de grote middelen uit de kast haalt teneinde het autopsierapport in de doofpot te steken en de goede dokter in diskrediet te brengen: ‘Met die organisatie wil je geen oorlog,’ zo waarschuwt Omalu’s baas (Albert Brooks) onze held in één van de schaarse scherpe dialoogscènes. ‘De NFL bezit één dag van de week – de dag die vroeger God toebehoorde.’ Met een beetje moed had regisseur Peter Landesman uit dit materiaal een spannende thriller in de stijl van Michael Manns sigarettenschandaalfilm ‘The Insider’ kunnen puren, maar de cineast koos een andere weg – die van het melodrama. Een melodrama met een onrustwekkend evangelisch kantje, nog wel. Nu is het best mogelijk dat de echte dokter Omalu een diepgelovige man is die elke dag de Bijbel leest, graag psalmen citeert en in de overtuiging leeft dat zijn scalpel wordt vastgehouden door de hand van de Heer: niemand is vrij van zelfbegoocheling. Maar doordat Smith hem zonder de minste zelfrelativering neerzet als een halve apostel – alleen de halo ontbreekt – krijgt de hele film iets ongemakkelijkmakends; Smith duwt je nét nog geen exemplaar van de Wachttoren in de handen. Dat Smiths voorliefde voor ‘inspirerende’ en ‘spirituele’ verhalen zorgwekkende proporties begint aan te nemen, mag ook blijken uit de dialogen. Terwijl ze roerloos als standbeelden tegenover elkaar staan in een bucolisch park, ontspint zich de volgende, op de meest plechtige toon uitgesproken tweespraak tussen de dokter en zijn geliefde:

De dokter: ‘Jij ziet het goede in mij.’

De geliefde: ‘Ik zie alles waar jij voor staat.’

De dokter: ‘Ik wil met je trouwen.’

De geliefde: ‘Als je met me wil trouwen, dan zal ik met je trouwen.’

We zullen Will op een zaterdagnacht eens meenemen naar de Charlatan. Een beetje Gents verderf zal de niet langer zo frisse Prins van Bel Air deugd doen.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234