Connan Mockasin - Caramel

Het is niet zozeer de beklijvende trip in multicolor die van Connan Mockasin een beter drugskoerier maakt dan MGMT, maar wel de absurdistische trekjes die in ‘Caramel’, z’n tweede, sluipen.

Om maar te zeggen: al dat fronsen kost ons voorhoofd zes permanente rimpels, maar de manier waarop Mockasin klungelig over het flinterdunne koord danst tussen kitsch en fout, blijkt op de één of andere manier te werken. Aan het eind van de regenboog is ‘Caramel’ weliswaar minder poppy dan voorganger ‘Forever Dolphin Love’ uit 2011, waarmee de Nieuw-Zeelander zich in de kijker speelde van Erol Alkan en Charlotte Gainsbourg, maar het hart blijft vol van psychpop die vaker fluogroen dan pastelroze kleurt. Tegelijk is Connan Mockasin 2.0 ook minder Syd Barrett, meer Prince. Volgt u nog?

Laat het duidelijk wezen dat ‘Caramel’, anders dan het spuuglelijke artwork en de bizarre persbiografie (‘It starts with the dolphin from the debut album leaving, and the man who is so in love with the dolphin is sad.’) doen vermoeden, géén grap is. Het is wel: veertig minuten weirdness,glitchy soul en avant-gardisme, aangewakkerd door de krijsende stem van Mockasin. Zorgvuldig verdeeld over elf tracks, waarvan God er slechts vijf een kop, lijf én staart (klank, tekst én zang) heeft gegeven. Geen songs die zich al na één luisterbeurt in de kuiten vastbijten, maar een psychedelisch pretpakket waarvan de bijsluiter (‘Opgepast, wakkert psychoses aan’) vaak spannender is dan de uiteindelijke roes.

Teleurstellend? Een tikje. Omdat opener ‘Nothing Lasts Forever’ nog veelbelovend de draad oppikte waar de Kiwi ’m laatst had laten vallen. Maar nog meer omdat de twee prijsbeesten ‘Do I Make You Feel Shy’ (denk: Ariel Pink’s Haunted Graffiti) en ‘I’m the Man, That Will Find You’ allebei vooraan de plaat worden gedropt. Vooral die laatste is een epische voltreffer, met zijn gammele riff en dat eeuwig terugkerende refrein, waarin meer dan één Monchhichi wordt verkracht.

Slecht wordt het daarna nooit, al zit de charme ’m vaak in de details. Zoek: de huilende vrouw in futuristische wals ‘Why Are You Crying’ of het gegiechel van een Japanse harem in het nogal vage, schijnbaar geïmproviseerde ‘It’s Your Body 5’ (uit het vijfluik ‘It’s Your Body’). Afsluiter ‘I Wanna Roll with You’, een volbloed psychedelicapatiënt, is dan weer helemaal de moeite.

Connan Mockasin. Moeilijke shit, alweer. Maar – als u moeite doet tenminste – geen slechte shit.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234