Conor Oberst - Upside Down Mountain

‘I hope I am forgotten when I die,’ zingt Conor Oberst ergens op z’n nieuwe plaat ‘Upside Down Mountain’. Wie zal het hem kwalijk nemen? ’t Was het decennium wel: verhoogje op, verhoogje af. Popster geweest, Jezus, de nieuwe Dylan... In 2005 met één plaat (‘I’m Wide Awake, It’s Morning’) de tijdgeest gevat – nee: naar z’n hand gezet – en sindsdien op zoek naar een plek in de luwte, waar de pelgrims hem niet vinden en de grapjes van bijdehante journalisten (‘Oberst, er zit een vlieg in m’n soep!’) hem niet kunnen raken.

Conor Oberst is vandaag weer gewoon een singer-songwriter. Hij is getrouwd (maar niet met een filmster zoals lang onvermijdelijk leek), hij heeft geen vrouwen verkracht (werd door één vrouw nochtans beweerd) en hij is niet overleden aan een overdosis. Hij lijkt zich te hebben gespecialiseerd, als we Dylan er nog even bij mogen halen, in plaatjes van dezelfde strekking als diens ‘New Morning’. Los en ontspannen, met liedjes die kunnen wegwaaien als sigarenrook. De posterboy in postzegelformaat.

‘Upside Down Mountain’ is daarop geen uitzondering, al gaat het cliché van de eenzame bard-met-gitaar geenszins op. Dat heeft het nooit gedaan, maar zo uitgebreid als hier heeft Oberst zich in tijden niet meer laten omringen, met blazers en achtergrondzangeressen (de zusjes van First Aid Kit zijn nadrukkelijk van de partij) en meer muzikanten dan er in een minibusje passen. En toch blijft de kleinschaligheid intact, omdat de protestzanger tegenwoordig voor eigen deur veegt. ‘Artifact #1’ is een heel mooi liefdesliedje, waarin op de achtergrond nu eens géén oorlog woedt; ‘Enola Gay’ blijkt gewoon de weinig flatterende bijnaam van een meisje. Het bruisende ‘Governor’s Ball’ bestaat enkel en alleen omwille van het ­vertel- en spelplezier – voel die trompetjes! – en over ‘Hundreds of Ways’ hebben we weinig meer te zeggen dan: ‘Kom binnen en ga zitten, Paul Simon.’

Waarschuwing: ‘Upside Down Mountain’ overvalt je pas als je op het punt staat om de plaat verveeld in een hoek te keilen. Zo duurde het lang voor we hoorden hoe mooi er in ‘Time Forgot’ (opnieuw) naar vergetelheid wordt gehunkerd of hoe ‘­Desert ­Island Questionnaire’ veel jonge, vermoeide mensen een catharsis­ zal bezorgen waar geen pil tegenop kan. Per luisterbeurt worden een paar bezwaren de deur uit gejaagd tot er – bij ons, vandaag – nog maar enkele overschieten. Een aantal trage songs (‘Lonely at the Top’, ‘Double Life’, ‘Your Mother’s Child’) die wat bleek uitvallen en een rem op de plaat zetten; en Oberst zelf, die soms moet uitkijken dat hij niet te clever wordt. We kennen er niet veel die het zo goed kunnen zeggen als hij, maar af en toe dreigen z’n zinnen het verhaal onder te sneeuwen.

Op z’n best is ‘Upside Down Mountain’ troost op mensenmaat. Je weet nooit wanneer die van pas komt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234