Control

De inmiddels wereldberoemde Nederlandse rockfotograaf Anton Corbijn trok als prille twintiger aan het eind van de jaren zeventig naar Londen, omdat hij het gevoel had dat men zijn aanpak - de mens achter de artiest vastleggen en niet de vals glitterende façade - daar meer op prijs zou stellen.

Eén van de eerste groepen die hij er voor de lens kreeg was Joy Division, een toen nog redelijk onbekend postpunkgezelschap dat Corbijn, zoals hij zo vaak zou doen, in één iconische, meteen ook als een treffend tijdsbeeld te lezen foto wist te vatten. Vanwege die persoonlijke geschiedenis is het niet verwonderlijk dat Corbijns langspeelfilmdebuut Joy Division tot onderwerp heeft, meer in het bijzonder het leven van zanger Ian Curtis, die in 1980, vlak voor hij met zijn groep op tournee naar de States zou vertrekken, op amper 23-jarige leeftijd zelfmoord pleegde. En op slag een soort Jim Morrison voor de postpunkgeneratie werd.

'Control', gebaseerd op de memoires van Curtis' weduwe Deborah, doet uiteraard niet mee aan die mythevorming. In enkele grove trekken schetst Corbijn de zanger als een gevoelige ziel die via de muziek aan een vreugdeloos bestaan in een grauwe voorstad van Manchester wil ontsnappen. Wanneer dat eindelijk lijkt te lukken, begint meteen ook zijn neergang: Curtis kan niet omgaan met het succes, heeft steeds meer last van epileptische aanvallen en van de bijwerkingen die zijn zware medicijnen veroorzaken, en raakt ook nog eens verscheurd tussen de liefde voor zijn vrouw en die voor een Brusselse schone die hij op tournee heeft leren kennen.

Zoals te verwachten viel, ziet het in passend, scherp contrasterend zwart-wit gedraaide 'Control' er zeer knap uit, maar Corbijn is helaas niet de meest boeiende regisseur. Veel meer dan een reeks fraai gecomponeerde, sobere tableaus achter elkaar zetten doet hij niet, waardoor je na een tijdje het gevoel hebt dat je door een mooi maar nogal saai fotoboek zit te bladeren. Wel goed voor enige koude rillingen zijn de knappe vertolkingen van debutant Sam Riley (die alle songs in de film ook zelf zong) en Samantha Morton (als de ongelukkige Deborah), en de nog steeds recht tot in het merg snijdende muziek van Joy Division.


Extra's:

Grant Gee
Radiohead

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234