null Beeld

Courtney Barnett - Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit

Het moet geleden zijn van ‘good kid, m.A.A.d city’ dat een stel songteksten ons nog zo gepakt heeft.

Courtney Barnett vertrekt van alledaagse observaties (‘I lay awake at four / Staring at the wall’), die nauwelijks een halve zin later (‘Counting all the cracks backwards in my best French’) alweer het startpunt blijken van een fascinerende trip door Courtney-land. In ‘Depreston’ klinkt ze als een moedeloze Stephen Malkmus, in ‘Boxing Day Blues’ als een verslagen Cat Power, maar doorgaans roert ze in haar hoogsteigen zegzingstijl volop binnenrijmen door clevere observaties en coole beelden (‘My internal monologue is saturated analog / It’s scratched and drifting’). Ze schildert met veel flair sprekende details op ons netvlies (‘A collection of those canisters for coffee, tea and flour / And a photo of a young man in a van in Vietnam’), etaleert een uitzonderlijke knack voor tongue in cheek, vaak hilarisch sarcasme (‘I think you’re a joke, but I don’t find you very funny’) en héél veel zelfrelativering.

‘Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit’ (gewéldige titel overigens) is Barnetts eerste échte langspeler, en meteen next level shit. Ze schopt dat halfvergeten muziekgenre uit haar jeugd – grunge – wakker uit een diepe coma, pleurt er een rock-’n-rollgroove onder (‘Aqua Profunda!’) of voorziet het van een vleugje kiwipop (‘Debbie Downer’). ‘Pedestrian At Best’ klinkt crunchy als L7, ‘Small Poppies’ omineus, de ecoblues van ‘Kim’s Caravan’ koortsig. ’t Is de perfecte soundtrack voor deze collectie snapshots uit het leven van een 27-jarige inwoonster van Melbourne en haar vrienden, met hun moderne neuroses, twijfels, woedeaanvallen en keuzestress in de supermarkt. De man op de wolkenkrabber die geen zelfmoord wil plegen, maar een dag vrijaf gestolen heeft omdat hij graag helemaal naar beneden kijkt en zich inbeeldt dat hij SimCity speelt. De vrouw die op huizenjacht gaat in een deprimerende maar zogezegd betaalbare buitenwijk, of bang is dat een aanval van hooikoorts haar zou kunnen doen crashen op de snelweg. Ze zijn ons intussen allemaal even dierbaar.

‘Ik schrijf graag over dingen waar je normaal overheen zou kijken,’ beweert Courtney. Wij schrijven dan weer graag over platen waar u vooral níét overheen mag kijken. Dit is er zo eentje.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234