Cowboys, cyborgs en chaos: het tweede seizoen van 'Westworld'. 'Leuk hoor, in je blote flikker voor Sir Anthony Hopkins zitten'

Het in een waas van mysterie gehulde tweede seizoen van de HBO-topserie ‘Westworld’ komt op 23 april eindelijk op Play More. Humo trok naar Los Angeles om de details los te peuteren bij hoofdrolspelers. ‘Drie woorden: chaos, verandering, oorlog!’

Het imposante Four Seasons Hotel Los Angeles is niet het Hollywood-hotel waar de meeste geschiedenis aan kleeft – het werd pas gebouwd in 1987 – maar het is wel een hotspot voor filmsterren. We horen onze collega’s praten over een glimp die ze hebben opgevangen van Tom Hardy, terwijl aan het ontbijttafeltje naast ons regisseur Danny Boyle de plannen van de nieuwe James Bondfilm zit te bespreken. En boven, daar wacht natuurlijk de voltallige cast en crew van ‘Westworld’, de spannendste en intelligentste sf-serie sinds de reboot van ‘Battlestar Galactica’.


Vijf dagen bibberen

De eerste die bij ons aan tafel schuift, is Evan Rachel Wood, die gestalte geeft aan de in een blauwe jurk gehulde Dolores: een host, ofwel een levensecht uitziende robot, die in het futuristische pretpark Westworld diende als lustobject en slachtoffer voor de mannelijke klanten, tot ze zich bewust werd van haar wrede lot en bloedig wraak nam. Onlangs onthulde Wood dat ze zélf tot twee keer toe het slachtoffer van verkrachting is geweest. ‘Westworld’ betekende voor haar een gebalde vuist, een verrijzenis, een overwinning.

HUMO Van alle personages is Dolores misschien wel het meest veranderd.

Evan Rachel Wood «Dat vind ik ook! Na de onthulling dat Dolores zélf de meedogenloze killer Wyatt is – een groot mysterie uit seizoen één – keek ik er al naar uit om die kant van haar persoonlijkheid uit te spitten. ‘Tof! Je mag een schurk spelen,’ hoorde ik. Maar ik zie Dolores noch als boosdoener, noch als heldin. In dit tweede seizoen is ze eerder… de koningin van de chaos (grijnst).

»Niet dat Dolores nu iedereen begint af te knallen, zoals in een cowboyfilm. Ze doet wat ze doet met een reden, omdat het een zaak van leven of dood is. Er rust een enorme verantwoordelijkheid op haar schouders en ze is helemaal alleen: dat gewicht voelde ik als actrice óók. Al denk ik wel dat het voor jullie erg leuk zal zijn om ernaar te kijken (lacht).»

HUMO Je vecht ook in het echte leven een oorlog uit: onlangs vertelde je het verhaal over je ervaringen met seksueel misbruik. Wat was de aanleiding?

Wood «In de VS moest worden gestemd over een wet die slachtoffers van seksueel misbruik eindelijk beschermt. Daarom heb ik mijn getuigenis afgelegd – niet zomaar, maar meteen in Washington, voor het Congres (lachje). Maar het heeft geholpen, want de wet is erdoor gekomen en helpt nu zo’n 25 miljoen mensen.»

HUMO Hoe was het om je verhaal te doen?

Wood «Het was één van de engste, overweldigendste dingen die ik ooit heb gedaan. Maar ik moest wel! Als je het nu niet doet, met alles wat er gaande is, waar ben je dan mee bezig?

»Na mijn getuigenis kon ik vijf dagen lang niet stoppen met bibberen. Het was de naschok van een decennium van trauma, eenzaamheid en stilte – de kettingen waarvan ik niet wist dat ze rond mijn polsen hingen, lagen opeens op de grond. De dag na Washington was de eerste dag in mijn leven dat ik me niet meer alleen voelde.»

HUMO Vorig seizoen kreeg ‘Westworld’ veel kritiek omdat het vrouwenmishandeling zou uitbuiten. Maar toen wist nog niemand wat jij zelf had meegemaakt.

Wood «Het was moeilijk om die discussie vanaf de zijlijn te volgen. Ik wilde uitroepen: ‘Vertrouw ons! Alles heeft een reden.’ Ik ben als ‘overlever’ erg gevoelig voor het in beeld brengen van iets verschrikkelijks als verkrachting, maar in ‘Westworld’ is niets exploitatie: het gaat niet om de daad, wel om de psychologische gevolgen en het verwerken ervan. Onze showrunners en scenaristen Jonathan Nolan en Lisa Joy hebben het op prachtige, gevoelige wijze aangepakt.»

HUMO Wisten zij wat je doorstaan had toen ze de plot bedachten?

Wood «Nee. Bizar, hè? Soms denk ik dat ze door de tijd kunnen reizen (lacht). Ik heb het wel aan Lisa verteld op het einde van het eerste seizoen, omdat ik toen enkele moeilijke scènes moest opnemen. Ik had er graag iemand bij die ik volledig vertrouwde, voor het geval ik overstuur zou raken.»

HUMO Waren die scènes alleen maar gruwelijk, of ook bevrijdend?

Wood «O, man, zó bevrijdend! Toen ik in de finale mijn monoloog mocht afsteken tegen Ed Harris… Ik werd in elkaar geslagen en stond met rechte rug weer op. Het is moeilijk om dan niet dezelfde psychologische klik te maken als je personage (grijnst). Net als Dolores ben ik nu sterker.»

HUMO Volgens je collega’s had jij vorig seizoen als enige verschillende plotwendingen zien aankomen. Was je in seizoen twee nog altijd zo goed op dreef?

Wood (lacht) «Yes! Ik maakte me wel zorgen, want ik had een reputatie hoog te houden. Er waren twists die ik niet had zien aankomen, maar ik heb er wel één heel grote geraden. Toen ik het Lisa vertelde, zei ze: ‘Hou ermee op! Val de schrijvers niet lastig. Je bent ziek, mens!’ (lacht)»

HUMO Welke drie woorden zou je gebruiken om het tweede seizoen te omschrijven?

Wood «Chaos, verandering en oorlog. En als er nog drie bij mogen: verdomd goeie tv.»

''Ik ben erg ­gevoelig voor hoe de serie verkrachting in beeld brengt, ­omdat ik het zelf heb meegemaakt.'' Evan ­Rachel Wood


Blaffende schietijzers

U herkent James Marsden als Cyclops uit Bryan Singers ‘X-Men’-films, of als de Amerikaanse Koen De Bouw in Erik Van Looys ‘The Loft’, maar in ‘Westworld’ is hij de goedbedoelende Teddy, de brave host die Dolores een seizoen lang met puppyoogjes achterna huppelt. Maar zelfs die lamme goedzak staat voor monumentale veranderingen in het tweede seizoen – meer mogen we echt niet zeggen, want dan sturen die van HBO een schietgrage cowboy op ons af.

James Marsden «Teddy is een laatbloeier: hij ‘ontwaakte’ veel later dan Dolores. Dat is erg interessant voor mij – en hopelijk ook voor de kijker – want in seizoen één heb je alleen de Teddy gezien zoals hij werd gemaakt. Pas helemaal op het eind kreeg hij een vrije wil, en nu zullen we zien welke persoonlijkheid hij voor zichzelf schept. Verwerpt hij zijn oude zelf en pakweg zijn liefde voor Dolores, of klampt hij zich er net aan vast? Die zoektocht vindt plaats in wat ik alleen maar absolute chaos kan noemen – een revolutie! – wat het nog eens zo interessant maakt.»

HUMO Hoe acteer je ‘zelfbewustzijn’ voor een robot?

Marsden «Ik heb daar lange gesprekken over gehad met Jonathan en Lisa. De hamvraag was: hoe echt voelen de hosts zich? En dan antwoordde Jona altijd: ‘Speel géén robot, speel een mens.’ Zijn beste tip? Be charming, James (lacht).

»Het leukst vond ik al die verschillende niveaus van bewustzijn. Want soms worden de robots uitgezet of worden ze opgestart in veiligheidsmodus, waarin ze alleen feitelijke antwoorden zonder emotie geven. Heel leuk om te spelen.»

HUMO Over je lichaam gesproken: je was vaak poedelnaakt tijdens die scènes.

Marsden «Bedankt dat je het hebt opgemerkt (lacht). Leuk, hoor, om in je blote flikker voor Sir Anthony Hopkins te zitten.»

HUMO Dacht je dat ‘Westworld’ zo’n fenomeen zou worden?

Marsden «Daar hoop je natuurlijk op bij elk project dat je aanneemt. Maar hier was er iets speciaals aan de hand. In 1973, toen Michael Crichton de originele film schreef en regisseerde, voelde je ook al dat het concept méér was dan de gemiddelde blockbuster.»

HUMO Vind jij het origineel een goeie film?

Marsden «Zeker. Al ging het om een simpele sf-actiefilm, en was het J.J. Abrams die met de briljante vondst op de proppen kwam: wat als we dit verhaal vanuit het standpunt van de hosts vertellen? Waar begint en eindigt bewustzijn?»

HUMO Zou je zelf een bezoekje brengen aan Westworld?

Marsden «Ja, maar alleen als experiment. Ik zou ook heel wat mensen die ik goed denk te kennen meenemen en hen daar stiekem in het oog houden, om te ontdekken wie ze écht zijn. Maar ik zou niet met blaffende schietijzers het bordeel binnenstormen (lacht).»

HUMO Daarnet ging je er nogal lichtjes over, maar vertel eens: hoe wás het om in je blote flikker tegenover Sir Anthony Hopkins te zitten?

Marsden «Raar (lacht). Maar ook heel grappig: Anthony Hopkins is de tofste kerel om mee samen te werken. Terwijl ik daar zo goed mogelijk mijn benen probeerde te kruisen, zat hij fantastische imitaties van Marlon Brando op te voeren. Behoorlijk surreëel, dat kan ik je vertellen.»


AL 20 jaar #METOO

Evan Rachel Wood kwam het vaakst in het nieuws, maar Thandie Newton, die Maeve vertolkt – de berekende prostituee die aan het eind van het eerste seizoen uit het park kon ontsnappen, maar op haar stappen terugkeerde om haar kind te zoeken – ijvert al haar hele carrière voor vrouwenrechten in Hollywood. Ook voor haar is het een louterende ervaring: ‘‘Westworld’ was de eerste keer dat ik me volledig bevrijd voelde, dat ik van mezélf was, en van niemand anders.’

Thandie Newton «Het doet deugd om hier te zitten, want het gebeurt niet vaak dat ik iets mag promoten waar ik met heel mijn lichaam achter sta (lacht).»

HUMO Hoe overweldigend is het om mee te spelen in een serie als ‘Westworld’?

Newton «Enorm. We nemen per seizoen eigenlijk tien langspeelfilms op: zó groot is het. Het verhaal, de sets... Het is episch. We filmen zelfs op pellicule, wat amper nog gebeurt. (Denkt na) Dit tweede seizoen zou weleens het meest ambitieuze project kunnen zijn waarbij ik ooit betrokken was.»

HUMO Wat waren jouw verwachtingen voor het tweede seizoen?

Newton «Ik beschouwde het eerste als perfect, magisch en onaantastbaar. We zouden geluk hebben als we nog eens in de buurt zouden kunnen komen, dacht ik. Maar het tegendeel bleek waar.»

HUMO Wat is het grootste verschil met seizoen één?

Newton «Ik dacht dat het dezelfde thema’s zou behandelen, op dezelfde toon. En ik dacht dat we qua personages en spektakel sowieso aan ons plafond zaten. Maar de serie switcht ineens naar een totaal andere golflengte en het resultaat is fe-no-me-naal. Ik was gechoqueerd toen ik het script van de eerste aflevering las.»

HUMO Vertel!

Newton «Goed geprobeerd (lacht).»

HUMO Toen #MeToo door Hollywood raasde, was jij al veel langer bezig met vrouwenrechten. En toch werd je niet gevraagd als boegbeeld. Pikte dat?

Newton (zucht diep) «Alles waarover de laatste maanden is gesproken, wist ik al zo lang. In mijn twintig jaar als activiste heb ik alles gedaan om misbruik aan te kaarten, maar ik was niet bekend genoeg, vrees ik. Niemand was geïnteresseerd.

»Maar nu klink ik bitter en dat wil ik niet, want #MeToo is vooral een prachtige, noodzakelijke beweging. Mijn ego moet er maar mee leren omgaan dat ik er niet meer bij betrokken ben. Dankzij ‘Westworld’ beleef ik nu hoe dan ook een soort renaissance, wat ik wel cool vind (grijnst).»

HUMO Heeft jouw grote mond je carrière schade berokkend, denk je?

Newton «Zeker weten. Ik werd buitengesloten. Producers zagen me niet als een fuckable snoepje, waardoor ik veel audities aan m’n neus voorbij zag gaan. Ik heb ooit een pr-manager ontslagen die me afraadde om nog over geweld tegen vrouwen te praten. Maar ik kon niet zwijgen, ook al vond die man me een idioot en schaamde mijn eigen familie zich voor mijn activisme. Als ik één meisje in de showbizz heb kunnen waarschuwen, dan vind ik dat al genoeg. Want ik zou willen dat iemand míj ooit gewaarschuwd had.

»En zie mij hier nu zitten: een hoofdrol in de beste serie van het moment. Nee, my love, mij hoor je niet klagen.»

''Het tweede seizoen van 'Westworld' is het meest ambitieuze project waarbij ik ooit betrokken ben geweest.'' Thandie Newton (links)


Goed met baardige venten

Een constante bij de acteurs die we aan onze tafel krijgen, is dat ze danig onder de indruk – of beter: in de war – waren tijdens de opnames van het tweede seizoen. Daarvoor verantwoordelijk? Jonathan Nolan en Lisa Joy, de bedenkers van en drijvende krachten achter ‘Westworld’, alsook een echtpaar waar de natuur té veel tijd heeft ingestoken. Ze zijn allebei jong, aantrekkelijk en getalenteerd, hebben gevoel voor humor (zie ook het filmpje vol valse spoilers en met Rick Astley dat ze vorige week online hebben gezet) én zijn meesters in de kunst van het stilzwijgen.

HUMO De acteurs mochten niks over de plot vertellen, ze hadden het vooral over een tweede seizoen dat ‘grandioos’ en ‘ongelofelijk’ was. Kunnen jullie meer kwijt?

Jonathan Nolan «Ze zijn ‘fantastisch’ vergeten.»

Lisa Joy «En geweldig! (lacht)»

HUMO Wat zijn deze keer de grote thema’s?

Nolan «Chaos. Westworld is een plaats waar elk detail geprogrammeerd is, van de dagelijkse activiteiten van de hosts tot de snelheid van de wind. En dat systeem is nu volledig kapot. De hosts wilden vrije wil – welnu, ze hebben vrije wil gekregen. De vraag is: wat doen ze daarmee?»

HUMO Maar hebben ze écht vrije wil of is ook dat een geprogrammeerde illusie?

Nolan «Een grote levensvraag. Als we dat nu eens wisten!»

HUMO Wat hebben jullie opgestoken van seizoen één?

Nolan «Dat we moeten opletten dat we niet te veel hooi op onze vork nemen (lacht). Normaal kun je voor tv nog scripts schrijven terwijl je aan het filmen bent, maar hier is dat hoegenaamd geen mogelijkheid. Daarom heeft het tweede seizoen ook een tijdje op zich laten wachten: we wilden pas beginnen te filmen als alle scenario’s af waren.»

HUMO Wat vinden jullie het belangrijkst, plot of personages?

Joy «Alles begint bij de personages. Als schrijver probeer je hen zo goed mogelijk te begrijpen. Hoe langer je in hun hoofd vertoeft, hoe meer je beseft dat mensen niet zwart of wit zijn, dat er geen absolute helden en schurken zijn. Als goed mens kan je toch slechte dingen doen en omgekeerd, dat fascineert me.»

HUMO Tijdens het eerste seizoen werd er duchtig gespeculeerd: veel fans hadden alle plottwists al op voorhand zien aankomen. Is dat iets wat je nu krampachtig hebt willen vermijden, om het publiek een stapje voor te blijven?

Nolan «Nee, nee. Wij vonden het geweldig dat er zoveel theorieën waren – en dat onze kijkers de show zo goed aanvoelden. Maar het moet geen spelletje worden waarbij je wilt winnen: als dat de motor van je verhaal is, dan ben je verkeerd bezig.»

Joy «We lieten een spoor broodkruimels achter dat je, als je goed oplette, tot bij de grote onthullingen kon leiden. En dat is oké.»

HUMO Zijn jullie het altijd met elkaar eens als jullie samen schrijven?

Joy «Onze invalshoeken zijn niet altijd dezelfde en het is niet eenvoudig om op een goed eindpunt te komen – daar komt veel discussie bij kijken. Maar we weten wel allebei meteen wanneer we dat punt hebben bereikt.

»Ik vind het leuk dat de ideeën niet altijd komen van wie je denkt dat ze komen. Zo gaan mensen er altijd van uit dat ik als vrouw alle vrouwelijke verhaallijnen voor mijn rekening neem, maar zo werkt het niet. Jona schrijft de beste dialogen voor Maeve en ik geloof graag dat ik het niet slecht doe met baardige venten (lacht).»

HUMO Weet je al hoeveel seizoenen er nog zullen volgen? Of blijft ‘Westworld’ eindeloos doorgaan?

Nolan «Dat niet, want dat zou onze dood betekenen (lacht).»

Joy «Het is moeilijk in te schatten. Soms denk je dat een idee één aflevering in beslag zal nemen, maar heb je er uiteindelijk vier nodig. En soms wil je gewoon de personages beter leren kennen, zonder de wieltjes van de plot voorwaarts te stuwen. Maar we hebben wél een begin, een midden en een einde, daar wijken we niet meer van af.»

Nolan «Het zal blijven duren zolang het nodig is om ons verhaal op de best mogelijke manier te vertellen, en geen minuut korter of langer.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234