Crazy Heart

Op ons lijstje van meest ondergewaardeerde acteurs zult u - naast Peter Coyote en Rocco Siffredi - ook Jeff Bridges aantreffen. Bridges, die het afgelopen decennium slechts twee keer leading man mocht zijn (onrecht! schandaal! affront!), lijkt altijd op 't gemakje te acteren (hij was niet toevallig op z'n best als The Dude in 'The Big Lebowski'), maar onder zijn ogenschijnlijk lomige manier van doen trilt een kern van droefgeestigheid.

Wie naar 'Crazy Heart' gaat kijken, zal wel zien wat we bedoelen. Ooit was Bad Blake (Bridges) een gevierd countryzanger, maar tegenwoordig dient hij zich tevreden te stellen met slechtbetaalde gigs in trieste bowlingzalen en mistroostige baancafés, waar hij halfdronken zijn hits staat te zingen voor een publiek van bejaarde rednecks en ouwe vrijsters. Af en toe waait er nog eens een groupie in zijn bed (gemiddelde leeftijd: 56), maar meestal ligt Bad op zijn eentje in morsige motelkamers te roken en te zuipen en te mijmeren. Intussen ziet hij met lede ogen aan hoe zijn voormalige pupil Tommy Sweet (Colin Farrell) hele sportpaleizen uitverkoopt.

Over het verhaaltje kunnen we kort zijn: it's the same old song. De reddende love interest, het onvermijdelijke berouw, de 'Ik-ga-mijn-leven-beteren!'-momenten: alle clichés glijden netjes voorbij. Maar dankzij Bridges - krek Kris Kristofferson - gelóóf je er nog eens in. De acteur geeft zijn in wezen erg karikaturale personage diepte en scherpte, voorziet de plot van een ziel en een polsslag, en pompt zelfs de meest voorspelbare scènes vol met waarachtigheid.

Neem nu het babbeltje tussen Bad en de journaliste Jean (Maggie Gyllenhaal) in de motelkamer: zij stelt één of twee vragen; hij zit rustig een steak naar binnen te happen, een sigaretje te smoren en van zijn whisky te nippen. Nuchter bekeken gebeurt er eenvoudigweg níks, en toch wil je dat die scène uren en uren blijft duren. 'Crazy Heart' barst van dit soort kleine, verrukkelijke, levensechte tafereeltjes. En trouwens: net wanneer je het niet verwacht, gaat de film prachtig tegen de conventies in.

O ja: hoewel wij zeker geen countryfanaten zijn, konden de songs van T-Bone Burnett ons best bekoren. Meer nog: telkens als Bridges zijn Fender omgordt en wankelend achter de microfoon plaatsneemt, is het alsof de bioscoopzaal in een gezellige kroeg verandert waar het gerstenat, de whisky en de blues rijkelijk vloeien: Well last night it rained/and the stars shone bright...

Gooi ons nog een biertje, barman. En voor Bridges een Oscar.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234