Crickhowell gaat offshore : 'We willen maar één ding, het systeem veranderen'

Eén bericht van de BBC en Reuters maakte een dorp in Wales op slag wereldberoemd. Crickhowell haalde begin november de wereldpers met het voornemen om offshore te gaan en op die manier belastingen te ontduiken.

'Met mijn koffiehuis in het dorp betaal ik zeven keer meer belastingen dan Facebook in heel Groot-Brittannië'

Ik heb een afspraak met David Lynch. Geen filmregisseur, maar de jongste redacteur van The Abergavenny Chronicle, een lokaal weekblad in Zuid-Wales (anno 1871). David is 23 en correspondent van de regio Crickhowell. We zitten in de redactievergaderzaal met zijn deftige ernst van vroegere tijden: portretten van overleden bestuurders, ingekaderde oude edities en een groen vilten kleed op de tafel. David vat de Britse persreacties samen: ‘De sensatiekranten zien het als een stunt: een paar kleine kruideniers die ook eens belasting gaan ontduiken. De grote bladen zoals The Independent nemen het ernstig, als een geloofwaardig project dat andere gemeentes kunnen overnemen.’

We rijden naar het stipje op de kaart met zijn 2.800 inwoners en zijn charmante hoofdstraat. ‘Crickhowell is redelijk uitzonderlijk binnen Groot-Brittannië. In heel deze hoofdstraat is geen enkele winkel aan een keten verbonden, het zijn allemaal family owned businesses.’

De bescheiden slagers en bakkers van weleer zijn wel fancy geworden, met traiteurwaren en fijne patisserie. Er zijn ook twee deftige hotels, een optieker, een giftshop van ambachtelijke chocolade en een galerij met kunstvoorwerpen. Het is nog een dorp, maar de winkelstraat zou niet misstaan in Sint-Martens-Latem.

David Lynch «Nu is Crickhowell de place to be, vroeger was het een boerendorp tussen schapenheuvels, met een ijzerfabriekje en een legerkazerne.»

Davids grootvader is van Crickhowell, zijn vader verhuisde ‘naar de andere kant van de heuvel’. Naar die kant van Zuid-Wales waar er werk was in de mijnen en staalfabrieken. Tot Thatcher die traditionele industrie opdoekte.

Lynch «Sinds eind jaren 90 kan je beter in het ‘boerendorp’ Crickhowell wonen. De Londenaars en andere inwijkelingen hebben dat authentieke dorp en de fraaie omgeving ontdekt, en veel huizen opgekocht.»

Die inwijkelingen zijn urban professionals: goed verdienende beoefenaars van vrije beroepen uit de juridische en de financiële sector, de reclame en de media. Het zijn die inwijkelingen die nu ook het actiefst zijn in de groep winkeliers die offshore wil gaan.


Ontdekkingsreis naar belastingparadijs

In het koffiehuis Number 18 maak ik kennis met uitbater Steve Lewis (61), het officieuze brein achter het offshoreplan. Een dwarsligger van formaat, met een luide stem, een woeste grijns om de kaken, en gloeiend gebeten op de multinationals. Steve kent de grote bedrijfswereld door en door. Hij was 25 jaar financieel adviseur voor onder andere Pepsi Cola, Unilever, Nestlé en Virgin en ook nu nog begeleidt hij big corporates bij interne veranderingen en herstructureringen.

Steve Lewis «De sensatiepers spreekt van een tax rebellion, alsof wij zomaar belasting gaan ontduiken. Dat is het niet. Wij willen alleen dat ieder zijn eerlijk deel van de belastingen betaalt.»

Vandaar dat ze hun project Fair Tax Town noemen, naar analogie met de Fair Trade Towns (bij ons: FairTradeGemeentes).

Lewis «Het idee kwam van het productiehuis Renegade Films, dat een documentaire voor de BBC maakte over de tax abuses van multinationals. Om die droge informatie verteerbaar te maken voor een groot publiek, zochten ze een dorp dat hetzelfde wilde doen als de multinationals. En zo heeft de BBC ons benaderd, ‘of we mee wilden op een ontdekkingsreis’ en ‘dat we dat letterlijk mochten nemen’.

Zijn koffiehuis, een optiek, een zalmrokerij, een kampeerwinkel en een boekenwinkel waren bereid om mee te doen.

Lewis «De eerste fase was fact finding. Daarvoor betrok de BBC twee topjournalisten met een wereldomvattende databank van tax abuses. Je weet dat de grote jongens belastingen ontduiken, maar je weet niet hoe of op welke schaal, je weet niks. En zo begon onze reis, met een eerste stop in Amsterdam: via Nederland en via een systeem van opgezette besloten vennootschappen wordt, van grote bedrijven in Groot-Brittannië alleen al, elk jaar een biljoen euro weggesluisd – een 1 met 12 nullen! Voor alle bedrijven wereldwijd mag je dat maal acht doen: zo’n belangrijk belastingparadijs is Holland.

»We ontdekten zelfs een ‘standaardprocedure’ van ontduiking. Omdat de aandeelhouders recht hebben op een maximum return van hun geïnvesteerde geld, kunnen zij de CEO van elk beursgenoteerd bedrijf juridisch aansprakelijk stellen als ze géén belastingen ontduiken. Dat is toch alles op zijn kop?! Dat is toch some lunatic running the asylum, right?!

»Facebook had in Groot-Brittannië een omzet van 312 miljoen euro en op die omzet betalen zij 5.860 euro, dat is een percentage met zoveel nullen na de komma dat mijn rekenmachientje het niet aankan! Ik betaal zeven keer zoveel per jaar, voor slechts één koffiehuis. Ik moet ook concurreren met de koffiehuisketen Caffè Nero, die de laatste zeven jaar geen cént vennootschapsbelasting heeft betaald. That got me slightly pissed off.»


Sint-Bono

Lewis «Samen met een topfiscalist hebben wij dan een ‘belastingontwijkingsplan’ ontwikkeld. Een plan dat absoluut wettelijk is en dat andere collega-middenstanders in Engeland kunnen kopiëren. Ik moet het nog wel voorleggen aan de belastingadministratie, want elk plan moet goedgekeurd worden alvorens het een echte ruling kan worden. Dat wordt een dure en langdurige procedure, en om de kosten te dekken heb ik het groter gezien (brede grijns). Met Crickhowell gaan we 500 andere groepen van middenstanders en lokale overheden proberen te recruteren om mee in dat plan te stappen. Ik wil weleens zien wat de Britse minister van Financiën dán gaat zeggen! Want nog voor hij ‘Stop!’ roept, zijn er mogelijk al 5.000 gemeentes die dat willen uitproberen. We hoeven het dus zeker niet te rooien met ons kleine clubje in Crickhowell alleen.»

HUMO Jullie hebben ook een strofirma opgezet op het eiland Man.

Lewis «Die strofirma heet Fair Tax Town en het opzetten ervan duurde een halfuurtje: even bellen en een kopie van je paspoort opsturen. Op dat eiland werken bedrijven die met niks anders bezig zijn dan het opzetten van strofirma’s. Op Man betaal je 0 procent vennootschapsbelasting, dus stuur je al je winsten natuurlijk daar naartoe. In Engeland betaalt een KMO 18 procent belasting op zijn winsten.»

HUMO Kan je dat geld dan zomaar terugstorten naar Engeland?

Lewis «Nee, je moet een legale transfer maken naar een EU-land, en dat wordt dan Nederland. Dat land heft maar 0,1 procent op intellectuele eigendom – op alles wat patenten, logo of auteursrechten is; dus je zorgt ervoor dat je dat geld van het eiland Man naar Nederland versluist in de vorm van intellectuele eigendom. In Amsterdam hebben we dus een bv opgezet voor onze transacties met het eiland Man, en zo kom je uit op een belasting van 0,1 procent (Vrij recent heeft Nederland die percentages verhoogd naar 5 à 25 procent, anticiperend op het feit dat de Europese Commissie zal ingrijpen, red.).

'Nederland is een belastingparadijs: 80 van de 100 grootste bedrijven ter wereld hebben er een fiscale constructie. Zelfs de BBC en Bono zitten daar!'

»In Amsterdam heb je wel 12.000 brievenbusfirma’s van besloten vennootschappen. Je hebt er ook een pak juristen en fiscale kantoren die je daarbij begeleiden: lijsten met bestuurders opstellen, jaarrapporten schrijven, facturen maken, allemaal virtueel. Het is een industrie die jaarlijks een miljardenomzet draait.

»Die twee financiële topjournalisten hadden ook een databank van alle grote bedrijven met een bv in Nederland. And guess what, zelfs de BBC heeft een bv. Ook de heilige Sint-Bono van U2, de kruisvaarder die het opneemt voor de armen en de misdeelden – this fucker is washing money through Amsterdam (in mei 2015 raakte dat nieuws bekend in de pers, red.).»

HUMO En nu zijn jullie klaar om het zelf te proberen.

Lewis «We gaan niet winnen door die grote jongens aan te klagen en door alle belastingdiensten van de EU-landen te overtuigen hun achterpoortjes te sluiten. We can’t beat them. We join them. En zo gaan we het systeem dwingen om te reageren.»


Terroriseer ze!

Zijn ouders hadden geen winkel, hijzelf was niet eerder middenstander, vanwaar zijn strijdlust? Vanwege zijn militaire verleden, zegt hij. Hij zat twintig jaar bij de Special Forces van het Britse leger.

Lewis «Als militair haat ik het als iemand mij als stront behandelt. Want zo is het toch? Elke burger is bang van de fiscus, niemand durft een dag te laat te zijn met zijn aangifte. En die gasten hébben niet eens een aangifte, die betalen niks. Ik hoef niet bang te zijn, ik sta recht in mijn schoenen: ik heb altijd correct mijn belastingen betaald. De fiscus mag komen kijken, ze zullen niks vinden.»

Steve Lewis is één van de nieuwkomers die zich eerst in de grootstad hebben opgewerkt, hij heeft zich hier gevestigd in 1993. Ik vraag of het dorp wel mee is met al die nieuwkomers én nieuwlichters.

Lewis «De BBC had graag een verenigd dorp gehad, iedereen achter de winkeliers, dan konden ze daar een mooi muziekje onder zetten, gevolgd door de eindgeneriek. De waarheid is dat het dorp niet helemaal overtuigd is, en dat sommigen onze actie te hooggegrepen vinden. Dat komt door het lokale establishment, dat niet wil dat de nieuwkomers ‘hun’ dorp overnemen. Dat zijn een handvol families die gronden en huizen én winkels bezitten. Zij zijn gebaat met een status quo, want dan kunnen ze hun macht in alle stilte – en met een onderdanig gemeentebestuur – verderzetten. Natuurlijk hebben zij een hekel aan televisie en heisa in het dorp.

»Toch ben ik zeker dat in 2O16 zo’n driekwart van Crickhowell achter ons zal staan. En dan is het tijd voor stap twee: 500 gemeentes zoeken die het principe willen steunen. En vervolgens stap drie: name and shame. Dan gaan we namen noemen: van de bedrijven, van hun CEO’s en van de bedragen die ze ontduiken. Die provocerende aanpak zal de regering tot een standpunt dwingen.»

HUMO De Michael Moore-aanpak.

Lewis «Ja! Hun villa aanwijzen, aanbellen, álles. De goeie tegen de slechte. De kleine man tegen de grote schurk. En hun ontduiking linken aan sociale achteruitstelling. Het voorbeeld geven van een 93-jarige oorlogsveteraan die met steunkaarten moet rondgaan om de operatie van zijn vrouw te kunnen betalen, alleen maar omdat die bastards hun belastingen niet betalen en hun sociale verantwoordelijkheid niet opnemen. Neem de recente overstromingen in Noord-Engeland, toen is er veel kritiek gekomen op het overheidsbeleid inzake overstromingen. Uiteraard is er een directe link tussen dat gebrekkige beleid en het gebrek aan belastinginkomsten.

»Ik kan je verzekeren dat dit geen middle class-protestje gaat worden. Ik ken die middle class-activisten: toffe mensen, maar ze raken nergens met hun twintig followers op Twitter. Een tax abuser moet zoiets worden als een child abuser: iedereen moet zich verzetten tegen het feit dat hij nog op vrije voeten is.»

Steve Lewis had allang op een andere afspraak moeten zijn, maar nu komt hij op dreef. Dat hij van zijn antiterreuropdrachten in Noord-Ierland en het Midden-Oosten heeft geleerd.

Lewis «Als je ooit terroristen hebt bevochten, dan weet je genoeg. You gotta be dirty, you gotta be rough on these guys. Je moet zelf terroriseren. Je moet hen banger maken voor jou dan jij bang bent voor hen. That’s how you beat them.»

Ik heb niks met militairen die in Noord-Ierland deelnamen aan de geheime oorlog van de Secret Forces, maar aan deze Steve Lewis beleef ik plezier. Wolligheid is aan hem niet besteed, hij wil op ramkoers varen tegen de ontduikende multinationals. Geestig ook hoe hij met gemak over schurken, vijanden en rotzakken spreekt, helemaal in de militair-brute traditie. Hij ziet m’n lach als hij weer eens zo’n verbale kopstoot uitdeelt – jáá, straks gaat hij deze Belg ook aanpakken, he’s next on my list!

We nemen licht treiterend afscheid, en hij knikt, hij laat zich soms te hevig gaan: ‘Ik ben de enige bastard van de groep; alle anderen zijn ruimdenkend, vriendelijk en beleefd.’


Red de pub!

In m’n bed and breakfast, op 15 kilometer van Crickhowell, is het offshoreplan nog geen wereldnieuws. De eigenaars kennen Crickhowell vooral als het dorp van Tiggy Legge-Bourke, de nanny van de prinsen William en Harry. Haar moeder betrekt het grote kasteel buiten het dorp, waar de prinsen hun nanny nog altijd bezoeken ‘en soms zie je ze ook in de winkelstraat’. Anderzijds zijn ze wél op de hoogte van een ándere rebellion in het dorp: toen de lokale pub dreigde verkocht te worden aan een supermarktketen. ‘Dat heeft Crickhowell kunnen tegenhouden.’

Tim Jones weet er alles van. Hij is een voormalig BBC-journalist in Westminster, nu eigenaar van een klein productiehuis, en hij nam deel aan ‘de opstand van maart 2015’, toen de pub The Corn Exchange dreigde verkocht te worden aan de Co-Op supermarktketen. Dat was buiten de dorpsgemeenschap gerekend.

Tim Jones «Het zijn de nieuwkomers die het protest op gang hebben gebracht. In onze actiegroep vind je zowel actieve middenstanders, kleine ondernemers als mensen die actief zijn in de media en op sociale media. Dat we een goeie binding hebben met de locals, bleek uit de opkomst. Op een protestmeeting in de parish hall kwam 400 man af, 1.250 inwoners van Crickhowell dienden een bezwaarschrift in en 2.500 mensen tekenden de online petitie. Dan mag je zeggen dat het dorp achter je staat en dat hier een sterke community spirit is. Iedereen besefte het belang van dat protest. Het heeft ertoe geleid dat de pub niet verkocht wordt aan een supermarktketen, maar aan ons.»

Er is een coöperatie opgericht van 180 mede-eigenaars die 470.000 pond aan aandelen kochten, en nu komen er op de plaats van de pub drie kleinere onafhankelijke winkels, met daarboven drie flats: ‘We hebben de ruimte bewust zo klein opgedeeld; zo is ze niet meer aantrekkelijk voor ketens.’

Het mede-eigenaarschap doet denken aan de fanparticipatie waarmee voetbalsupporters hun club vrijwaren van internationale voetbaltycoons. Door je financieel te verenigen kan je de zelfstandigheid, het eigen karakter en de tradities van de club bewaren. Een blueprint voor de toekomst, zegt Tim Jones. Volgens hem zijn alle inwoners – locals én nieuwkomers – trots op de lokale winkels.

Jones «Dienstbetoon is hier nog vanzelfsprekend. Als de groentenman bij een bejaarde levert, dan gaat hij ook diens bestelde medicamenten ophalen in de apotheek.»

'Wij hebben de verkoop van een plaatselijke pub aan een supermarktketen kunnen tegenhouden. Als hier één supermarkt was gekomen, dan was ons dorp zeven kleine winkels kwijt'

HUMO Maar dat dienstbetoon is kwetsbaar.

Jones «De supermarktketens hebben de dorpen heel lang met rust gelaten. Ze zaten aan de rand van de steden, maar door de groei in de onlineverkoop moeten ze een nieuwe markt vinden, en nu gaan ze local: ze openen hun eigen ‘dorpswinkels’, kleine superettes met een ruim aanbod. Dat is een groot gevaar. Want die supermarktjes werken met een groot distributiecentrum dat in bulk kan aankopen en heel scherpe prijzen kan bedingen. Prijzen waar een kleinhandelaar onmogelijk tegenop kan. Dus als er één paard van Troje binnen is, dan gaat iedereen eraan en krijg je een kale, lege winkelstraat. Dan verlies je jobs, klantenservice én community spirit. Met één supermarkt verdwijnen er hier allicht zes winkels: de bakker, de twee slagers, de kruidenier, bloemist en krantenwinkel. Dankzij onze actie komen er drie winkels bij.»


Angry old men

Op het eerste zicht leek Crickhowell fancy, maar dat geldt alleen voor de hoofdstraat. Het dorpscentrum heeft ook nog een doorgangsweg met een bescheiden afhaalchinees, een garage met een verouderde reparatieloods en een parochiezaal. In deze Clarence Hall vond de protestvergadering plaats tegen de ‘uitverkoop’ van de pub; vandaag is er de tweemaandelijkse brocanteveiling, met een veilingmeester op het toneelpodium en met een aanbod van kitscherige vazen en geschilderde paardenkoppen. Alles is hier nog jaren 70: het balkon met de roodfluwelen klapstoelen, het gat in de muur bij wijze van kantine, met gebak in plasticfolie, en zeker ook de toiletten, met hun goedkope groene verf op de muren en gele geurballen in de porseleinen pisbakken. 


Het getuigt van Crickhowell’s bescheiden afkomst, net als Jeff Thomas (64), één van de vijf winkeliers die Fair Tax Town heeft opgezet. Thomas is afkomstig van the other side of the hill, van het roet en de roest van de industriële South Wales Valleys, maar woont intussen 40 jaar in Crickhowell. Hij heeft een winkel met kampeergerief en sportkledij: ‘In de jaren 70 verkochten we alleen aan diehard kampeerders. Sinds de jaren 90 heeft de hele winkelstraat meer klandizie vanwege het toerisme in het nabijgelegen National Park.’ Thomas is mee geweest naar Man en Amsterdam en leerde daar ook de fiscale achterpoortjes kennen.

Jeff Thomas «Ik heb er ook met Nederlandse journalisten en burgers gesproken, en de meesten leken amper op de hoogte van wat er gaande was. Ze waren beschaamd dat hun land zo’n draaischijf was van georganiseerde ontduiking, waar duizenden miljarden in omgaan. De Nederlandse schatkist zelf heeft er heel weinig aan.»

»Ik merk wel dat de publieke opinie gevoeliger is geworden voor de materie. Gisteren stond het voorbeeld van de Cadbury-chocolade nog in de krant. Toen ze Brits waren, betaalden ze belastingen. Maar nu ze zijn overgenomen door het Amerikaanse Mondelez International (het vroegere Kraft Foods, red.) betalen ze niks meer, dankzij hun offshoreconstructie. En zelfs met dat profijt ontslaan ze nog 650 werknemers in Engeland!»

Thomas noemt zichzelf een klassieke liberale middenstander, hij was nooit lid van een partij of van een burgerbeweging. Maar het verworven inzicht in al die belastingconstructies maakte hem opstandig. Volgens hem werd Steve Lewis nog feller geraakt: ‘Steve is een redneck militair, allerminst een progressieve activist. Maar in Amsterdam heeft hij zijn Paulus-in-Damascus-moment gehad. Hij werd van zijn paard gebliksemd! Hij ontplofte! Dat die multinationals zo veel geld stelen terwijl er zo veel armoede en ongelijkheid is, terwijl zo veel hospitalen en rusthuizen geen geld hebben voor personeel. Hij was razend.

Thomas «Vroeger waren er angry young men. Wij zijn de angry old men. Al die woede was er niet van bij het begin. Toen dat productiehuis ons kwam opzoeken, hebben we puur voor de lol toegezegd.»

Ze hadden ook wel een sneeuwbaleffect verwacht, maar niet dat er zo’n wereldwijde lawine van persaandacht zou zijn. ‘Japan, Australië, Amerika, overal is dat nieuws verschenen. Zelfs het oerconservatieve The Times schreef in een editoriaal dat we een kans op slagen verdienen.’


Uniformiteit beu

Na de middag verken ik de omgeving van Crickhowell. De regen van vanmorgen heeft de wegen in slijk en plassen gedompeld, maar in de zon blinken de heuvels, en de schapen zien eruit als witte speldenkoppen op een groene kaart. De holle wegen met hun dichte hagen zijn heel smal, op één punt moet ik 700 meter achteruit om een bestelwagen voorrang te geven. Aan het boerenhuis waar ik uitwijk, moet de tegenligger ook zijn. John is een ware local van Crickhowell, zijn familie woont hier al generaties. Hij renoveert woningen voor ‘de mensen van de stad’ en heeft werk genoeg. Twintig jaar geleden waren er veel wrijvingen met de nieuwkomers, omdat ze naar zijn zeggen de huisprijzen de hoogte injoegen. Van al zijn klaskameraden van de lagere school woont er haast niemand meer in Crickhowell, ze hebben het geld niet om hier een huis te kopen. Nu zijn de Londenaars geaccepteerd, zegt hij laconiek, ze vormen immers de meerderheid. Hij kan best met ze om, ze gedragen zich niet arrogant en ze brengen animo. Hij heeft de pubpetitie getekend, hij steunt Fair Tax Town en raadt me aan om Webbs te bezoeken, ‘een winkel die hier al drie generaties is’. Webbs is een hardware store die álles verkoopt: meubels, tapijten, kachels, vogelvoederhuisjes, wasmachines, grasmaaiers, bladblazers, kettingzagen, lampenkappen, wandelstokken, deurmatten, keukengerei, vuilnisbakken, bloembollen, vliegenmeppers, fornuizen, behangpapier. De opsomming is allerminst volledig.

'Wij zijn zelf een toeristische bestemming geworden. Noem het nice-little-town-tourism.'

Voor de oorlog was vader Webb huis-aan-huisverkoper van potten en pannen. Na de oorlog opende hij een kleine ijzerwinkel ‘en nu zijn we de grootste winkel in Crickhowell’, zegt zoon Mike Webb. De hele familie is pro Fair Tax Town, er wel aan toevoegend dat zij niet tegen álle grote bedrijven of multinationals zijn. ‘Er zijn evengoed grote firma’s die wel belastingen betalen. Neem de supermarktketen Sainsbury, dat is de zesde grootste belastingbetaler in dit land.’

Net als Jeff Thomas kan hij in toenemende mate op toeristen rekenen: ‘De mensen zijn de uniformiteit van die ketens beu, ze willen niet in alle steden en stadjes dezelfde winkels zien. Hier vinden ze winkels met een eigen karakter, en zo zijn wij zelf een toeristische bestemming geworden. Noem het nice-little-town-tourism, een middenstander kan er het hele jaar van leven.»


Totally Locally

Om dat eigen karakter te bewaren, wil de familie Webb er alles aan doen om de ketens buiten te houden. Ook Emma Corfield van de boekhandel Book-ish spreekt in dezelfde termen: ‘Er resten nog maar vijftien onafhankelijke boekenwinkels in Wales en 980 in heel Groot-Brittannië. We zijn een bedreigde soort geworden. En waarom kan Amazon ons zo zwaar beconcurreren? Omdat het amper belastingen betaalt!’

Emma is één van de vijf initiatiefnemers van Fair Tax Town. Ze zegt dat de BBC het getroffen heeft: een mooie locatie en een ‘cast’ van heel verschillende karakters. Steve is de macho met de gespierde taal, Jeff is de avonturier met een working class-achtergrond, en zij en Jo Carthy (van de zalmrokerij) zijn de ‘rustige en bedachtzame vrouwen’ in het gezelschap.

Emma is als eerste gecontacteerd door de BBC, omdat ze deel uitmaakte van Totally Locally, een drukkingsgroep die bijna honderd Britse stadjes groepeert: ‘Allemaal plaatsen waar lokale besturen en middenstanders samenwerken om de onafhankelijkheid van de local shops te beschermen.’ Totally Locally heeft intussen afdelingen in Frankrijk en Oostenrijk en wil zich internationaal uitbreiden.

De lokale bibliothecaresse stapt binnen en nog geen minuut later gaat het over de besparingen in de bibliotheeksector: ‘Hier worden de kleine bibliotheekfilialen van de dorpen afgeschaft. In België ook?!’ Die verschraling is volgens haar een rechtstreeks gevolg van multinationals die hun belastingen niet betalen.

Beiden zijn het erover eens dat Crickhowell geen doorsneedorp is, met zijn kapitaalkrachtige nieuwkomers en zijn toeristische omgeving.

Emma Corfield «Dat is een geluk. Maar we gaan dat geluk niet voor ons houden. Als wij met Fair Tax Town iets uit de brand kunnen slepen, dan zal dat in heel Engeland kleine winkels ten goede komen.»

Ook Jeff Thomas ziet het breed: ‘De BBC wilde alleen maar een documentaire. Maar de geest is uit de fles. Wij gaan niet stoppen, we gaan ermee door. Wat als een joke begonnen is, wordt nu menens. Het kan best een lange strijd worden, maar we gaan niet opgeven. Want eigenlijk willen wij maar één ding: we want to change the system.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234