null Beeld

Crisis aan de Middellandse Zee (2): 'Ik verdien 10 euro per dag, maar een mens leert met niets te leven'

Bijna zes jaar al houden de vastgoedcrisis en de eurocrisis lelijk huis in Zuid-Europa, en een oplossing lijkt verder weg dan ooit. Deze week trekken we naar Thessaloniki in Griekenland.

In maart 2011 beslisten de directie van de chemische fabriek Vio.Me dat de eindjes te kort werden om ze nog aan elkaar te kunnen knopen, en ze vroeg het faillissement aan. Onzin, vonden de arbeiders. Als de bazen niet van plan waren te vechten voor hun fabriek, dan zouden ze het zelf wel doen. Aanvankelijk was het een bezetting zoals een andere. De arbeiders eisten waar ze recht op hadden: achterstallig loon, uitkeringen, een menswaardige behandeling, een heropstart. Maar toen het wachten eindeloos lang begon te duren, kozen ze voor de vlucht vooruit. Ze bouwden de fabriek om tot een atelier voor de productie van natuurlijke huishoudzeep. Crisis of niet: een mens houdt graag zijn huis schoon. Het idee om de fabriek niet alleen te bezetten maar ook radicaal over te nemen, haalden ze uit de Fabricas Recuperadas in Argentinië. Na de crisis van 2000 hadden tientallen arbeiders daar de verlaten fabrieken weer opgestart.

Het idee voor de zeep plukten ze uit hun herinneringen – ‘we poetsten altijd met zeep op basis van olijfolie’ – en voor de fabricage ervan haalden ze formules van het internet. In het assortiment zitten nu was- en afwasmiddelen en schuurproducten. Van arbeiders in de chemische sector werden de mannen van Vio.Me zeepproducenten. Van allemaal arbeider zijn ze allemaal baas geworden. Maar volgens de Griekse ondernemingswet kun je tegelijk werknemer en werkgever zijn. Hoe reëel het magazijn vol zeep ook is, wettelijk bestaat het niet. Zolang de fabriek geen nieuw ondernemingsnummer heeft, kunnen ze hun zeep niet verkopen. En zolang ze hun zeep niet kunnen verkopen, levert hun werk hen enkel respect en een tikkeltje trots op. Maar daar koop je geen brood en kleren mee. In het buitenland noemt men ze graag helden van de crisis. Dichter bij huis vragen sommigen voorzichtig of ze nog wel weten waar ze mee bezig zijn. En waar de grens tussen koppigheid en waanzin precies ligt.

Dimitros «Helden? Als we al iets zijn, dan overlevers. Meer niet. Er zijn er genoeg die thuis bleven zitten en een paar maanden uit het leven stapten. Hier niet. Omdat we gek genoeg zijn om door te gaan.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234