Crosby, Stills & Nash (Vorst Nationaal)

Als je bereid bent om te vergeten dat aan die opsomming van legendarische initialen één naam ontbreekt (het is niet de X en evenmin de Z), was dit een waardig afscheid van drie semi-briljante hippies. Opgeteld stond er een dozijn bypasses, een paar kunstheupen, een niertransplantatie, duizend ruzies en vetes en een handvol verslavingen op het podium. Toen ik vorig jaar met David Crosby sprak, kreeg hij een hartaanval tijdens (!) het interview, dus dat de heren alsnog zouden touren, is al een mirakel op zich.

Dat het allemaal zeer behoorlijk klonk is helemaal wonderlijk. Goed, er waren meer dan een handvol valse noten, er werd af en toe meer schor geroepen dan gezongen, en de setlist was té lang en niet altijd even onberispelijk – ‘Military Madness’ is bijvoorbeeld een lofwaardige maar middelmatige protestsong die eerder een oorlog zou veroorzaken dan vermijden. En ik ben bereid om ‘No more war!’ te scanderen, behalve als de artiest (Graham Nash, in dit geval) me ertoe verplicht. Maar de vele horden in hun CV en hun leeftijd in acht genomen moet je wel heel gierig en sceptisch zijn om niet respect en bewondering te voelen voor deze survivors.

Voor een opsomming van de songs heb je mij niet nodig, alle setlists van alle concerten staan tegenwoordig op ettelijke blogs. Samengevat speelden ze quasi alles wat je wou horen (behalve ‘The Lee Shore’ en ‘Triad’, misschien): ‘Wooden Ships’, ‘Teach your children’, ‘Almost cut my hair’, ‘Cathedral’, Guinnevere’, ‘Suite: Judy Blue Eyes’, ‘Carry on’, ‘Just a song before I go’, ‘Déjà Vu’… Oei, nu heb ik ze toch opgesomd. Maar niet in de juiste volgorde, ha!

Zelfs de groep die hen subtiel maar efficiënt begeleidde en waar nodig gaten vulde bestond uit legendes (Russ Kunkel, Shane Fontayne) die hun sporen bij Springsteen, Dylan, Eagles en honderd andere groten hadden verdiend – vergelijk dat met de goedkope arbeidskrachten waarmee sommige andere bejaarde supersterren touren.

Tijdens ‘Our House’, Graham Nash’ sentimentele maar onverwoestbare ode aan huiselijk geluk met de wonderlijke Joni Mitchell, wed ik dat wel meer mensen aan Joni dachten die er, ik gruw om het te moeten zeggen, as we speak zeer slecht aan toe is.

Stephen Stills was onlangs ook weer ‘ns bijna dood, maar hobbelend en waggelend en strompelend schudde hij (vaak letterlijk) schitterende solo’s uit z’n mouw die soms grillig en abrupt leken maar die niemand anders zo zou spelen. Eén keer verwerkte hij er achteloos maar meesterlijk een flard ‘Within without you’ van de Beatles in. ‘Stephen, you’re back!’, riep Graham Nash grijnzend. Stills startte ook Dylans ‘Girl from the North Country’ op, na een korte, goeie, liefdevolle imitatie van hoe Dylan hém zou coveren. Hij speelde ook een schitterend ‘Bluebird’ van Buffalo Springfield, waar hij ook al deel van uitmaakte, samen met ‘a bunch of kids’ – als je Neil Young zo wil noemen.

Wel grappig hoe Stills de rituelen van de Amerikaanse stadions naar Vorst probeerde over te planten: tot vier keer toe gooide hij zijn plectrum in het publiek met een air alsof dat een stormloop van souvenirjagers zou veroorzaken. ‘A bientôt,’ waren de laatste woorden die Stills na het tweede bisnummer tot ons sprak. Alsof dat een optie is.

Wat dit concert zo mooi maakte was het patina: als antieke kasten stond Californië naast de Southern Rock die Stills is, schouder aan schouder met de verweerde Europese elegantie van Nash. The real thing, zoals ook Ry Cooder en Tom Waits dat zijn en JJ Cale was. In Vorst Nationaal lieten Crosby, Stills & Nash hun freak flag vliegen, en ze hadden gelijk. Overigens was Vorst halfvol. Ook Brian Wilson speelde een paar jaar geleden voor een halfvolle Ancienne Belgique. Soms vraag ik me af of ik abnormaal ben of al die anderen die er dan niét zijn.

Ik heb jarenlang neergekeken op en gesmaald om hippies, maar ben eindelijk oud en wijs en sportief genoeg om ootmoedig toe te geven: de hippies waren de meest onderschatte en meest miskende menselijke soort, en de enige die nooit moordenaars, terroristen of ander gespuis heeft voortgebracht (en voor iemand mij tegenspreekt: Charles Manson was géén hippie). Mea maxima culpa. En nu snel een flower in mijn hair steken en een vlucht naar San Francisco boeken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234