'Culture Club' op Canvas

Hoge latten: zou 'Culture Club' er als enige in zijn soort wél in slagen het grote publiek warm te maken voor cultuur op Canvas? Dat was de nogal voorspelbare vraag die vooraf werd gesteld, terwijl je je gerust ook kon afvragen: moét dat dan?

Maakt namelijk geen lor uit of het ledenbestand van 'Culture Club' in de honderdduizenden liep, dan wel beperkt blijft tot een welgevulde VIP-ruimte. Het soort cultuur dat Sofie Lemaire, na wat omzwervingen eindelijk teruggekeerd naar de VRT, en Bent Van Looy - muzikant én nieuwsvreter - er zouden voorschotelen was sowieso van het slag waarmee je jezelf niet populair maakt maandagochtends aan de koffieautomaat. Daarvoor had je Nathalie Meskens en 'r 'Little Big Shots' al.

Het warme water bestond al, dus zou 'Culture Club' ook geen pogingen doen om het opnieuw uit te vinden. Het tafelgesprekje tussen beide presentatoren en comedians Michael Van Peel en Jeroen Leenders deed bijvoorbeeld denken aan 'Van Gils en gasten', maar dan vooral qua meubilair. Het gesprek zelf riep qua stroefheid eerder herinneringen op aan 'De kruitfabriek', en dan niet omdat Lemaire er ook deze keer bij was. Het duo presentatoren had zich namelijk voorgenomen het te hebben over de zwaarmoedige kant van de comedy, terwijl het paar grapjurken aan de andere kant van de tafel daar net niet te veel woorden aan vuil wou maken. Het resulterende gesprek schuurde: een geluid dat we meenden te herkennen.

Je kan zoveel meer doen met kunst dan erover lullen, en gelukkig was ook dat de makers van 'Culture Club' niet ontgaan. In beter tijden had Roald Dahl deze week honderd jaar kunnen worden, en daarvoor was Van Looy naar het stukje Engelse idylle getrokken waar de grote schrijver zich bij leven schuilhield. Dat deed Van Looy zoals je van een grote uitdrager der cultuur verwachtte: in het tweed gestoken, met vilthoed, en met een Engels accent dat de degelijkheid van een eiken buffetkast in de klinkers had. Aldus stoof hij met gezwinde tred op een plaatselijke bewoonster af om te vragen waar 'de geest van zijn grote held' zich schuil hield. 'Alwéér zo'n gek', zag je de vrouw denken, maar ze stuurde 'm alsnog gedienstig de juiste kant op. Het highbrow-smaakje dat je erbij in je mond kreeg stond een beetje de erfenis van Dahl tegen: een man die vooral groots is omdat hij wist te pennen in een taal die je ook als kind wist te vervoeren.

Wat toegankelijk was van aard werd op een verhoogje getild, wat minder makkelijk te vatten was werd verwaterd: 'Culture Club' had aanvankelijk nog wat lood in de schoenen. Tot de gerenommeerde Marc Erkens, vooral bekend van het Lemmensinstituut, met behulp van een piano kwam uitleggen waarom de nieuwe Nick Cave ons zo midscheeps weet te raken, en alles plots wél in elkaar klikte. Een erg toegankelijk maar niettemin deskundige uitleg volgde over tragiek in muziek, en hoe minder 'Culture Club' op het grote publiek mikte, hoe meer ze net in die opzet leken te slagen.

Dat het daaropvolgende gesprek tussen Lemaire en Luc Tuymans over James Ensor stroever verliep, deed zelfs geen afbreuk meer aan de goeie bedoelingen van die eerste. Artiesten mógen namelijk gerust moeilijk te vatten zijn, mogen zelfs een tikkeltje moeilijk in de omgang blijken. De kijker die daar niet mee omkan, kan op vrijdagavond nog altijd naast Nathalie Meskens in een lachkramp gaan liggen - zo kan u meteen weer mee maandagochtend.

Komt wel goed.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234