Curtis Harding (De Roma)

Curtis Harding roerde flink wat psychedelica en rock door r&b en gospel, en hield daar soms alleen een vieze smurrie aan over. Zijn soulsoep smaakte dus niet altijd even lekker.

Het voorprogramma heet Esinam Dogbatse, en zij schepte een potpourri van experimentele elektronica, urbanpop en tribalmuziek op. Als percussioniste speelt ze bij Témé Tan, en solo mocht ze het Melanie de Biasio-publiek al opwarmen: optreden is duidelijk niks nieuw voor de Ghanees- Belgische. Juffrouw Dogbatse kan trouwens ook goed tegelijkertijden: dat toonde ze al op een ep, en bevestigde het zondagavond nog eens door in haar eentje zowel dwarsfluit, keel als een hoop doosjes te bedienen. Loops en grooves stapelden zich op, en zo leek Esinam op een écht donkere tUnE-yArDs. Of als “een jazzy slaapkamerproject van Konono n°1: aan u de keuze! De multi-instrumentaliste liet haar muziek fragiel en strijdbaar klinken, en haar uitbundige afrokapsel, ranke silhouet en zachte stem charmeerden. Wij waren wel mee, maar in trance geraken, da’s voor een andere keer.

Ook de Sugar Onion Sound DJ’s mochten het publiek klaarstomen voor de hoofdact, en zij deden dat met plaatjes van onder anderen Al Green. Leuk, maar plots legden ze ‘You’re Wasting My Time’ van Sugar Billy Garner op, en daarin gaat het zo: ’Owwwwwwwwww huh!/ You’re wasting my time, ow!/You’re wasting my time/You’re blowing my mind/Can’t you see/You’re blowing my mind/ Sometimes you do and sometimes you don’t’ . Daarmee zong die r&b- diva ongeveer wat wij over het optreden daarna denken.

Let wel: tijdverspilling durven en willen we dit Curtis Harding- concert niet noemen, want recht vanuit Atlanta bracht de zanger-gitarist goeie, opgepoetste seventies soul mee. Vóór soul zet de zanger- gitarist trouwens altijd het woordje slop, en vrij vertaald is dat afval. Onderweg naar Antwerpen vergat Harding blijkbaar zijn vuilnis écht buiten te zetten: ‘Go As You Are’ is op de tweede lp ‘Face Your Fear’ een geweldige, afro beat-achtige trip, maar zondagavond verzoop die heerlijk twangende gitaar in galm. En een te luide drummer mepte er alle sensualiteit uit.

Harding een smooth operator? Hij was eerder zwijgzaam, maar in dat hemdje met zoiets als een luipaardprint en met die zonnebril op zijn toet, straalde hij wel een zekere cool uit. De man hééft ook stijl: check de clip bij ‘Next Time’! Misschien schudde de schone daarin de boel wat wakker, want die single uit het debuut ‘Soul Power’ klonk iets beter. Al is dat relatief: het gitaargesoleer was lekker psychedelisch, maar de kopman leek nog altijd niet hersteld van de verkoudheid die hij een jaar geleden in de Botanique opliep, en die saxofoonbeker was precies ondergelopen. Soppig en zompig waren ook het Shuggie Otis-achtige I Need My Baby’, al deed de andere gitarist wel zijn best om een beetje als Roky Erickson van 13th Floor Elevators te klinken. Hadden we het al over stijl? Die kerel had pas echt een fors paar shades op, zo één als de mannen en vrouwen van Sonic Youth in hun ‘Goo’-periode. Hij leek trouwens de hele tijd op luchtkussentjes over het podium te schuifelen, waardoor hij wat op een airwalkende en nerdy Lee Ranaldo 2.0 leek. Grappig! Ook nog rond Harding: drie andere bleekscheten in pak, die niet konden verhinderen dat het ook tijdens ‘Face Your Fear’ echode dat het kletterde. Mooie falsetto, dat wel.

Tijdens ‘On And On’ had het rime haast, deden blazers heerlijk bronstig hun ding, en Hardings keelgeluiden gingen tot wel tegen het plafond. Door dat alles was die tune wat ze ook op plaat is: prima, vintage Motown. Stilaan werd wel duidelijk: vooral tijdens de tragere nummers speelde de klank in de zaal het vijftal parten, want ook het uptempo en naar Gnarls Barkley snoeten trekkende ‘Till The End’ kwam wel binnen: het swingende, en wat had die song een lekker krolse saxlijn! “The one thing that can solve most of our problems is dancing”, verkondigde ene James Brown ooit, en wat kón die de mensen laten shaken! Dat was natuurlijk wel the hardest working man in show business, maar Harding en zijn bende legden er ook de zweep op: ‘Need Your Love’ groovede erop los.

Als ze sneller gingen, waren Harding en zo wel echt goed, zouden we kunnen stellen. Maar dan flashen we, want dat is niet helemaal waar: we ergerden ons minder aan het gekaats ervan, maar de klank mocht nog gewaagder. Wij wilden nog wat méér saxofoongefreak, gitaareruptietjes, en geïmproviseer! Sinds de cover van The Velvet Undergrounds ‘Here She Comes Now’, het synth-geëxperimenteer in ‘Dream Girl’ en punkgefrunnik met Cole Alexander van Black Lips in de spin off Night Sun weten we dat de zanger een man is van veel muziekjes, en dat hij durft buiten de lijntjes kleuren. “Ik wil het soulgenre naar andere plekjes brengen”, zei hij daar onlangs zelf over. Dus: mister Harding, please, next time, take us hiiiiiiiiigher!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234