Cyrille Guimard: memoires van een sportdirecteur

Cyrille Guimard spurtte als renner een mooi palmares bij elkaar, maar in de wielerwereld staat hij vooral bekend als kampioenenmaker: als ploegleider van Lucien Van Impe, Bernard Hinault en Laurent Fignon won hij in de jaren zeventig en tachtig maar liefst zeven keer de Tour de France.

Nostalgisch naar glorieuze tijden begonnen we onlangs aan 'Dans les secrets du Tour de France' (Editions Grasset), zijn vers verschenen biografie, maar we verslikten ons in onze croissant toen we de hoofdstukken over Eddy Merckx en Lucien Van Impe onder ogen kregen: Merckx ontbrak het aan charisma en kan volgens Guimard bezwaarlijk een icoon worden genoemd; Van Impe blijkt dan weer een achterbakse idioot.

Ontdaan door zoveel heiligschennis ontmoeten we Cyrille Guimard vlakbij het Centraal Station in Brussel, en overlopen we met hem enkele spraakmakende passages. Voor de volledigheid zijn we het ook maar gaan vragen aan de betrokkenen zelf.

'Was Merckx de meeste getalenteerde wielrenner aller tijden? Mijn antwoord is categoriek: neen. Er waren er ten minste twee die meer begaafd waren: Bernard Hinault en Jacques Anquetil. Daarover bestaat geen enkele twijfel.'

Cyrille Guimard «Het palmares van Merckx is uiteraard het grootste, maar daar heeft het niks mee te maken. Een Hinault op topniveau kon onmogelijk verliezen: stel dat die twee evenveel zouden trainen, dan won Hinault altijd van Merckx.

»Eddy hoort uiteraard bij de zes, zeven beste renners uit de wielergeschiedenis, maar Hinault óók – en hij zal het misschien niet luidop zeggen, maar hij denkt er net zo over (lacht). Als hij harder had getraind, had hij een even groot palmares bijeen gefietst – minstens.»

Eddy Merckx «Pff. Als ík geen talent had, wie dan wel? Hinault was een groot kampioen, maar hij had veel minder tegenstand dan ik. Toen hij in ’80 opgaf, heeft Zoetemelkde Tour gewonnen – dat zegt genoeg.

»Trouwens, in de Tour van ‘72 heeft Guimard geprobeerd mij te volgen, maar dat viel flink tegen: z’n knie begaf het en zijn carrière zat erop. Hij moest opgeven vlak voor het einde, en op het podium heb ik hem nog symbolisch mijn groene trui gegeven.

»Correctie: móéten geven, van Félix Lévitan (in die tijd de baas van de Ronde van Frankrijk, red.), en zwaar tegen mijn zin. Ik heb er nog altijd spijt van.

»(op dreef) En het jaar daarvoor had hij samen met de ploeg van Ocaña tegen mij gereden. Alles was geregeld: Ocaña zou de gele trui krijgen, en Guimard het groen. Tot Ocaña viel en hij er plots alleen voorstond: in de rit naar Bordeaux hebben we eens goed doorgereden en het peloton in waaiers getrokken. Meneer Guimard kon niet volgen: ik geloof dat zijn groene trui nog altijd in één van de bomen van de Landes hangt.»


Lees het volledige artikel in Humo op dinsdag 12 juni.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234