null Beeld

D'Angelo And The Vanguard - Black Messiah

D'Angelo. Verwar 'm niet met Nino D'Angelo. Google Nino D'Angelo en je begrijpt waarom. Meer dan wie ook is D'Angelo de erfgenaam van grootmeesters als Donny Hathaway, Isaac Hayes en Marvin Gaye. Hij is ook de enige man op deze planeet die zo funky is als Prince.

Serge Simonart

Koop 'Live in Japan', 'Voodoo' en 'Brown Sugar' en – waarom niet – ook de recente liveplaat 'Made in America Festival 2012' en het bewijs voor die stelling ontvouwt zich. Bekijk op YouTube de beelden waarop D'Angelo zich met een paar andere brothers verkneukelt tijdens de euforische playback van de Fela Kuti-tribute 'Red, Hot & Blue': nooit hebt u zo veel muzikale joie de vivre van rasmuzikanten gezien zonder dat er een podium (of seks of drugs) aan te pas kwam.

De pr rond de verschijning van deze nieuwe 'Black Messiah' orakelt terecht over een ‘highly anticipated and much buzzed about’ plaat. Maar geen woord over de reden waarom het vijftien jaar duurde eer er een opvolger kwam voor het briljante 'Voodoo'. Samengevat: heroïne, veroordelingen, een celstraf en ander verontrustend oponthoud (hij heeft, veelzeggend, een song die 'When I die' heet). Ook op het jazzfestival van Gent in 2012 bleek onze held verdikt (significant voor iemand die ooit naakt ging in de übersensuele, zelfverheerlijkende videoclip van 'Untitled') en niet geweldig goed bij stem. Daarna verdween hij weer van de radar.

‘Requires repeat listening at maximum volume,’ lezen we in de liner notes. Da's waar, maar hetzelfde wordt ook vaak gezegd van middelmatige platen. Dit is, voor alle duidelijkheid, een goeie plaat, maar tegelijk een moeilijke, ondoorgrondelijke, en niet de derde geniale worp waarop we hoopten.

D’Angelo is oldskool en daar is hij trots op: alles op deze plaat werd live gespeeld op vintage, analoog materiaal – ‘no digital plug-ins of any kind’. Da’s niet alleen nobel, je hóórt het ook. Dit zijn übergroovy topmuzikanten die, alweer, Prince maar al te graag zou overnemen – op voorwaarde dat ze zouden afkicken en de Here zien.

'Black Messiah' is volgens D'Angelo geen politieke, religieuze of raciaal getinte titel, maar een zucht naar ‘collectief positief leiderschap’. D'Angelo's zoetgevooisde overdubs (hij gaat graag en vaak in duet met zichzelf) zijn gebleven, maar z'n backingzangeressen (waaronder z’n ex Angie Stone) ontbreken. Ook present: z’n funky grooves, nu eens gekruid met wat rock ('The Charade'), dan weer met samples ('1.000 Deaths', 'Really Love') of subtiele blazers ('Sugah Daddy'). En 'Another Life' bewijst dat hij nog steeds de meester is van ballads waar de honing en nog een paar lichaamssappen afdruipen. Alleen verwaarloost D'Angelo vaak de melodie – z’n beste songs zong je mee, zoniet met je stem, dan wel met je lijf, je ziel. Hier funkt alles alle kanten op, vaak indrukwekkend, maar soms doelloos. Twaalf tracks, drie toppers.

'Black Messiah' is dus meer van hetzelfde, godzijdank, maar helaas iets minder goed. Maar nog steeds kan geen enkele andere brother aan D'Angelo tippen.

D'Angelo speelt op 7/3 in Vorst Nationaal.


Bekijk de trailer voor 'Black Messiah':

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234