D'Angelo (Vorst Nationaal)

Je kan zeggen: dat Clouseau elf miljard Sportpaleizen vult en een supertalent als D’Angelo het moet doen met een nipt gevuld ‘Vorst Club’ – een met zwarte gordijnen gehalveerd Vorst Nationaal, doet me alle vertrouwen in de mensheid verliezen.

Maar je kan the Lord ook danken dat hij D’Angelo überhaupt heeft geschapen en hem ondanks z’n zelfdestructieve impulsen in leven houdt, zodat wij via hem aan onze funk & soul fix komen, nu Parliament, Funkadelic, The Time, Earth Wind & Fire en al die andere legendarische outfits niet meer bestaan.

Uit de bijna tweeënenhalf durende old school show van D’Angelo kon je feilloos aflezen waar hij de mosterd vandaan had: de handgebaren en oerkreten van Otis Redding, Solomon Burke, Wilson Pickett en James Brown, de abrupte vinnige overgangen van Prince en Little Richard, de falsetto van Curtis Mayfield, het gesteun en gesmeek van Marvin Gaye, Donny Hathaway en Luther Vandross, de grooves van Sly Stone & Co, met ommetjes langs de Commodores, Funkadelic, the JB’s... Alleen D’Angelo brengt nog een show die moeiteloos pendeldt tussen de Apollo in het Harlem van 1966 en politiek gefundeerde überfunk van ‘Black Messiah’ voor morgen.

Ik was er niet blij mee dat onze held het vertikte om – op ‘Brown Sugar’ na – mijn favoriete grooves te spelen (van de setlist van het concert dat hij in Oostende speelde tijdens z’n hoogdagen schoot quasi niks over). Maar na een uurtje gaf je je over aan zijn menu, en liet je de funk die z’n secondanten serveerden als een pletwals over je heen, eh, walsen.

De glorieuze sixpack van weleer was beschermd door een laag vet en drie lagen kleren. Fysiek was de nu-soulgod iets menselijker dan in z’n hoogdagen, maar als hij z’n muil opentrok of z’n groep The Vanguard (waaronder oudgedienden van The Time en Prince, en superbassist Pino Palladino) dirigeerde, werd het contrast met mindere goden pijnlijk – Pharrell, Noem Maar Op, het zijn lichtgewichten in vergelijking met D’Angelo.

Bijna niks uit ‘Voodoo’ en ‘Brown Sugar’, dus, wel een stomende brij van funk, r&b, soul, rock en een flard gospel, met grooves die soms een kwartier uitdeinden. En één cover: een opgepept ‘Feel like makin’ love’. En, helaas, ook het überamerikaanse ‘Brussels, Belgium!’ honderd keer, in geval we dreigden te vergeten wie en waar we waren, het secondenlang stoppen om gejoel te forceren, een drumsolo, een stukje ballet van backingzangeres Kendra Foster (die oké was en een deel van de teksten van ‘Black Messiah’ schreef, maar Angie Stone niet kon doen vergeten)...

‘Do you mind if I take my time?,’ teasede D’Angelo, terwijl een vrouw op de eerste rij een serenade kreeg. Even stapte hij zelfs van het podium, liet een meisje in z’n micro ‘zingen’, eiste soul claps... ‘Brown Sugar’ was niet de geile slowgroove, maar rauwer en sneller. Helemaal aan het eind, na lang wachten en vier bisnummers, zong hij ‘Untitled (how does it feel)’, pràchtig en meesterlijk opgebouwd, terwijl alle muzikanten één voor één hun instrumenten neerlegden en het podium afstapten, tot de meester de laatste twee minuten alleen aan de piano zong. ‘Peace and love, Belgium, peace and love!’

Deze tournee heet ‘The Second Coming’ – een eufemisme voor comeback, en een subtiele verwijzing naar zijn verrzijzenis na een decennium van drugs, een auto-ongeluk en aanvaringen met de politie. Ik hoop dat er een Third Coming komt. Want een wereld zonder D’Angelo...?

‘I wanna be black’, zong iemand die ik ook graag had. Hij had een punt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234