null Beeld

Daan - Nada

In de grungejaren van vorige eeuw werd Daan Stuyven – met de ‘p’ van ‘popjanet’ op zijn voorhoofd – meewarig bekeken als hij in Antwerpen een café binnenstapte. Uitgerekend hij is er later in geslaagd een Dead Man Ray-plaat te gaan opnemen in de studio van alternatieve gitaargod Steve Albini. We like!

Gert Van Nieuwenhove

Het verhaal van Daan bij Daan kent iedereen: eerst vuist op vuist naar boven, tot bij het symfonische ‘Le Franc Belge’, daarna – via het drieluik ‘Concert’, ’Simple’ en ‘The Mess’ – het hele oeuvre wat kleertjes uitgetrokken in wat nog het meest op een afdaling lijkt.

De perstekst bij ‘Nada’ begint met een van Gilbert Bécaud geleend ‘Et maintenant, que vais-je faire?’ Na 25 jaar songs schrijven en 1.500 optredens wil Stuyven niet meer ‘elke dag wakker worden als een kip zonder kop in een zelfverzonnen rat race’. Het werd tijd om na te denken en uit te zoomen. Het moest terug naar af. Hij wilde de goesting en de zorgeloosheid van de beginjaren terug. Helemaal in de woorden van Daan: ‘Hoe reapproprieer je je die initiële intimiteit?’ Ook goed.

En dus hing de moderne troubadour laptop, gitaar en knapzak over nek en schouders om – samen met een bevriend cameraman – in een Catalaanse woestijn de leegte op te zoeken, en het landschap als opnamestudio te gebruiken. Op één van die reizen ging ook een Canvas-ploeg mee.

Onze favoriete back to basics-platen van dit jaar zijn ‘Ruminations’ van Conor Oberst, een plaat vol aanzetten die bewust niet werden uitgewerkt, en het gemijmer op ‘Schmilco’ van Wilco. Wie die platen als maatstaf neemt, hoort in opener ‘Friend’ geen artiest die zich met minimale middelen zo klein mogelijk maakt. Sfeerrumoer, staccato piano, gitaar, metalige percussie, een werkelijk overal doorheen kronkelend tweede stel toetsen, en daarboven anderhalf rijvak dat moet worden vrijgemaakt voor Daans uit de duizenden herkenbare stem: geen enkel spoor wordt hier onbenut gelaten, geen effect geschuwd. Maar wel een krachtige tune!

‘Wrong Heart’ is kalmer, doet het op z’n Johnny Cash, de tekst is opnieuw een serieus gesprek voor de spiegel. Ook hier sluipt gaandeweg de Daan binnen die – zijn woorden – in de woestijn de muziek in 360 graden rond zich heeft gezien.

‘Nontrol’ is een woordspeling op ‘No Control’, Daan laat hier los in poppier sferen. ‘Damaged Goods’ is een countryhobbelpaard met een tekst die erdoor wordt gejaagd. ‘Temptation’ draagt een newwavejas, de rijmwoorden zijn ‘sublimation’ en ‘imagination’, mocht u de zin ‘I sabotaged my soul salvation’ ook van het goede te veel vinden: high five!

In ‘Fermavida’ zitten geen woorden, voor het eerst horen wij echt de woestijn. ‘Forever Man’ is de zoveelste topschijf. Wat u ook vindt van Daan, hij kan songs schrijven en ze met veel geduld samen met anderen arrangeren. ‘Propeller’ doet denken aan ‘Housewife’, de ‘simple version’ uit 2010 – da’s die zonder de opzwepende synthesizers. ‘Tormenta’ is een laptop bedolven onder zand.

Afsluiter ‘Bala Perdida’ zou over onnodig kwetsen gaan, wij horen er vooral dat hitje in met ‘Four to the floor / I was sure / she would be my girl’. Daan is de enige zalige zot die er dit jaar in is geslaagd ons vijf keer naar dit soort onzin te doen luisteren.

In theorie was ‘Nada’ nergens ons ding. Maar kijk eens: hoed af!

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234