null Beeld

Dagboek van Anuna (5): 'Ik ben 17, ik zou tot de middag in bed moeten liggen stinken!'

Anuna De Wever noteert voor Humo hoe haar leven en het klimaat verandert.


Lees meer over #youthforclimate »

Zaterdag 2/3: Nooit meer Vliegen

Ha, vakantie. Eindelijk. Met mijn papa, zus en een paar vrienden zit ik in ons vakantiehuisje in Ambleteuse, Noord-Frankrijk. Op anderhalf uur rijden dus. Er is geen vliegtuig aan te pas gekomen. Er gaat zo één of andere vreemde lijst rond op internet met al mijn vliegvakanties van de laatste jaren. Ambleteuse staat ook op die lijst. Ja mensen, denk effe logisch na, hè.

De voorbije drie jaar heb ik drie keer het vliegtuig genomen. Ik ben het beu dat ik me zou moeten verantwoorden voor mijn vlieggedrag. Like, no! Ik vlieg echt niet meer dan de gemiddelde Belg. Ik heb wel al besloten dat ik nooit meer met het vliegtuig op reis ga. Ik heb het ermee gehad. I’m done. De impact op het klimaat is té belachelijk groot. En ik heb vliegangst, wat die beslissing nog vergemakkelijkt.

Maar goed, even geen gedoe rond mijn hoofd. Het gaan vier keitoffe dagen worden. We gaan gewoon chillen en surfen. En een paar middagdutjes doen, want ik ben moe! Ik ben hier altijd graag, in ons huisje dat zo uit de middeleeuwen lijkt te komen: zonder wifi en totaal niet gemoderniseerd. Maar nu ga ik er nog meer deugd van hebben. Ik moet echt even weg van alles.


Zondag 3/3: Hoofd leegmaken

Lang geslapen vandaag. Een strandwandeling gemaakt en samen gegeten. Daarna heb ik mijn surfplank uit de auto gehaald en mijn hoofd leeggemaakt op de golven. Surfen is echt zalig. Dan denk ik aan niets. Terug op het strand zie ik een bootje van een lokale visser voorbijvaren. Dát is een vorm van visserij die ik respecteer. Het is kleinschalig en puur gericht op eigen consumptie. Niet zoals wij het over het algemeen in onze westerse wereld doen: met een gigantische boot de oceanen leeggraaien.


Maandag 4/3: Stress voor de mars

Ook vandaag wil ik gewoon go with the flow zijn. Maar mijn gsm staat propvol berichten. Ik kan hem maximaal een paar uur uitzetten. Ik ben vandaag voortdurend aan het bellen. En ik heb stress. Voor de mars van donderdag. Het is de eerste betoging tijdens een schoolvakantie en ik ben echt bang dat er keiweinig volk gaat zijn. En dan ga ik al die vragen op mijn dak krijgen. ‘En Anuna, hoe komt het dat er nu zo weinig jongeren zijn? Omdat het vakantie is en ze nu niet kunnen spijbelen?’ Echt geen zin in. Ik heb trouwens in één of ander tv-programma gezien dat er deze krokusvakantie ik-weet-niet-hoeveel politici op reis zijn. De jongeren verdienen ook een break.


Dinsdag 5/3: Al zes keer herkend

Ambleteuse is een bijna voorhistorisch, maar wel superlieflijk dorp van nog geen driehonderd man. En toch ben ik op die vier dagen al zes keer herkend. Hoe zot. Zelfs hier! Als ik in de stad rondloop, zet ik tegenwoordig altijd een pet en een zonnebril op, want anders word ik voortdurend aangeklampt. Gewoon een korte ‘goed bezig, Anuna’ is tof. Maar soms beginnen mensen een heel verhaal te doen. Dat ze in hun jonge jaren nog hebben geprotesteerd in hun tuin en zo. Dat hoeft niet per se. Soms zou ik willen dat niet ik het gezicht van de beweging ben, maar iemand anders. Dat ik nog altijd superactief kan zijn, maar dan wel achter de schermen. Maar goed, we hebben al veel mijlpalen behaald. It’s all for a good cause!


Woensdag 6/3: Geen ochtendmens

Vanmorgen ben ik opnieuw in mijn eigen bed wakker geworden. Nu ja, er veel te vroeg uit gesjot door mijn wekker, voor een vergadering in Brussel. Ik ben echt geen ochtendmens. Als mijn wekker voor de zoveelste keer om zes uur afgaat, denk ik: ow jo, ik ben 17, ik zou tot de middag in bed moeten liggen stinken.

Ik lees dat ik een typetje was op Aalst carnaval. Mij boeit dat niet, maar ik vond de grap slecht. Ik was, verpakt als een Mars, een Mars aan het eten. Really? Samen met Joke Schauvliege en Dries Van Langenhove. Wat komt die laatste er zelfs bij doen? Wel cool dat ze op mijn 17de al een karikatuur van mij maken.

Op de middag heb ik een interview met een Italiaanse televisiezender. Die internationale aandacht is echt wel wijs. Hoe meer aandacht voor de movement, hoe groter ze wordt. Ik sla echt superveel interviewaanvragen af omdat ik er simpelweg geen tijd voor heb, maar aanvragen uit het buitenland doe ik altijd.

Straks heb ik nog een interview met een Scandinavische radio en een Amerikaanse krant. En dan hoppen we met ons kernteam nog even binnen bij de NMBS. Ik ben echt zo pissed! Voor de betoging op zondag voor Rise for Climate een paar weken geleden had de NMBS alleen normale treintickets naar Brussel. Maar voor de mensen die die zondag naar het autosalon gingen, hadden ze reductie voorzien. Terwijl wij al twee maanden voor het spoor aan het pleiten zijn! Get the right message, please.

’s Avonds zit ik met mijn vrienden van de kerngroep op café in Namen. We bezoeken de stad en zijn er meteen ook dicht bij Louvain-la-Neuve, waar morgen de mars vertrekt.


Donderdag 7/3: Opgelucht

Stress voor niets gehad! 4.500 jongeren zijn in Louvain-la-Neuve komen betogen. Echt zalig, ik had het niet verwacht. Toch blijven de media cynisch doen. Oké, het zijn minder deelnemers dan gewoonlijk, maar de mensen hebben vakantie, hè.

Die buikgriep die al een paar dagen sluimert, is nu echt goed doorgebroken. En ik moet zo dadelijk in ‘Van Gils en gasten’ zitten. Ze hebben goed wat make-up op mijn gezicht gesmeerd en naast mij aan tafel staat – legit – een emmer voor als ik zou moeten overgeven. Peter De Roover en John Crombez zijn ook te gast. Normaal gezien meng ik me veel meer in een debat, maar ik heb de energie niet. Ik voel me barslecht. En ondertussen zitten er twee extra cameraploegen rond mij voor een nieuwe reportage over de movement. Ik wil gewoon even thuis zitten en mijn vrienden zien!

Ook tijdens dit debat heb ik hetzelfde gevoel: we moeten vandaag nog actie ondernemen. De Roover lijkt nog wat te willen wachten op de technologie, maar wat gaan we dan ondertussen doen? Niets, of wat?

Vanavond zou ik gaan feesten, maar die buikgriep doet me in de zetel plakken. Dan maar thuis afspreken met een vriendin.


Vrijdag 8/3: Voorlopig Rijbewijs

Mijn dagen zitten zo vol, ik weet eigenlijk niet hoe ik erdoor moet raken. Volgende week moet ik naar Straatsburg, naar zo’n keibelangrijke internationale samenkomst zoals in Davos. Maar eerst vandaag: om zeven uur ’s morgens een interview op Radio 2. Alsof ik helder kan nadenken op dat uur, wie verzint het? Daarna een lang interview met Vice en een gesprek met een madame uit Brazilië die zich inzet voor het Amazonewoud. Ik weet niet goed hoe ik haar zou kunnen helpen, maar ik wil haar wel zien. Bomen kunnen ons redden van de ondergang. Elke dag worden daar zeven voetbalvelden gekapt. Zeven! Allee jongens, willen we recht naar de ondergang of wat?

Morgen een interview met productiehuis Roses Are Blue. Keitoffe mensen die soms ook naar de marsen komen. Daarna moet ik wat dingen regelen op het gemeentehuis. Mijn bankkaart is ingeslikt door een automaat én ik ga om een attest van een voorlopig rijbewijs. Het is kut dat ik een hele tijd keinutteloos ga moeten rondrijden, maar anders leer ik het uiteraard niet. Later ga ik sowieso met autodelen werken. Nog altijd heeft iedereen een auto. I don’t blame nobody, de auto is nu eenmaal hardnekkig ingeburgerd, maar er bestaat een prachtig systeem dat maar niet ingeburgerd geraakt in de samenleving.

’s Avonds bereid ik me al voor op mijn vertrek naar Straatsburg. Note to self: beter wat redbulls kopen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234