Dagboek van Anuna De Wever, klimaatactivist (3): 'Stop met jointjes rollen, doe iets nuttigs!'

Anuna De Wever noteert voor Humo hoe haar leven en het klimaat verandert.


Lees meer over de klimaatactivisten »

ZATERDAG 16 februari

'Wodka in plastic'

Met papa en Luka naar Domburg in Zeeland geweest. Ik hou van de zee, van surfen, van zeilen – alles wat met water te maken heeft. Zalig weer voor een strandwandeling. We lopen zelfs in korte mouwen. Eigenlijk is het gestoord, T-shirtweer in februari, maar nu denken mensen nog: ‘Lekker weertje.’ Pas als we straks weer zo’n hete zomer krijgen en er een gigantisch watertekort komt, schieten ze in paniek. Alleen jammer dat de verkiezingen dan al achter de rug zijn en het te laat is om de politici op het matje te roepen.

’s Avonds uit eten met Kyra voor haar verjaardag, daarna dansen in de Roxy, een club in Antwerpen. Jawel, beste mensen: ik ga feesten. Sommigen vinden dat kennelijk raar: ‘Jaja, spijbelen voor het klimaat, maar dan wel lekker fuiven.’ Wat heeft dat er nu mee te maken? Ze hoeven zich geen zorgen te maken: we houden het ecologisch. We kopen géén fles wodka in de nachtwinkel om die vervolgens over te gieten in kleine plastic flesjes. Indrinken doen we sowieso niet. En wat is er mis met een drankje bestellen aan de toog, in een glas?

In de club spreken allerlei mensen me aan. Tegenwoordig word ik zelfs gevraagd voor selfies. Geen probleem, maar soms denk ik: kan het wel even snel? Ik wil graag voortfeesten. Ik krijg ook tips: ‘Je zou dát moeten zeggen tegen díé minister.’ Lief bedoeld, maar hun advies kunnen ze beter op ons digitale platform zetten: youth4climate.be. Daar kun je makkelijk een account aanmaken en al je tips noteren in een post. En dan kan ik tenminste ongestoord dansen.


Zondag 17 februari

'Oma Merkel'

Dit weekend heb ik samen met een vriendin een video gemaakt voor onze Facebookpagina. We tonen beelden van alle landen waar nu al wordt gespijbeld voor het klimaat: Australië, het Verenigd Koninkrijk, Noorwegen, Oostenrijk, Duitsland... Elk nieuw land is een vinkje op onze lijst – ik droom stilletjes van Brazilië, Japan en de VS. Voor de soundtrack gebruiken we ‘Radioactive’ van Imagine Dragons. Toepasselijk nummer, vooral wanneer hij zingt: ‘Welcome to the new age.’ En radioactief zijn we straks misschien allemaal.

Angela Merkel, de oma van Duitsland, heeft tijdens een speech laten vallen dat het wel héél vreemd is dat al die jongeren opeens het idee hebben opgevat om te betogen voor het klimaat. Volgens haar moet Rusland daar voor iets tussen zitten. What the fuck? Ik was nochtans fan van haar ‘Wir schaffen das’. Ik raak er steeds meer van overtuigd: we moeten eens kritisch gaan nadenken over de mensen die de leiding hebben over deze planeet. Natúúrlijk worden wij niet gestuurd door de Russen! Voor mij was de druppel heel duidelijk: die dag in december, toen 65.000 mensen op straat kwamen, waarna onze politici doodleuk beslisten de Klimaatwet níét te ondertekenden. Toen dacht ik: ‘Let’s do something about this.’ Kennelijk was ik niet de enige.


Maandag 18 februari

'Schoolmoe'

Uitgerust aan een nieuwe schoolweek begonnen. Op maandag heb ik zedenleer. Niet mijn favoriete vak – ik ben te schoolmoe voor favoriete vakken – maar wel nuttig. Vooral omdat mijn leraar, een heel intelligente man, zijn best doet om de jongeren die hebben afgehaakt, toch enkele zaken te doen inzien. Dat er nog andere dingen in het leven zijn buiten Instagram en likes, bijvoorbeeld. Niet dat het hem lukt. Ze denken gewoon: ‘Boeieuh!’ Sommige jongeren kan niemand bij de les houden. Geloof me: I’ve tried and I’ve failed. Stop met jointjes rollen en ga iets nuttigs doen met je leven!

’s Avonds nog een vergadering met Youth for Climate. We bespreken er de praktische regeling voor onze trip naar Parijs vrijdag. Ik onthoud één ding: we vertrekken héél vroeg ’s ochtends. De rest van de praktische shit laat ik met plezier aan de rest over. Ik hou me liever bezig met de coole dingen, zoals filmpjes maken en speeches geven.

Naar het schijnt waren er wat incidenten tijdens de Internationale Conferentie rond Klimaatverandering en Oceaanbehoud in Brussel: activisten van Extinction Rebellion zijn er op tafel gesprongen tijdens de speech van premier Michel. Niks mis met wat burgerlijke ongehoorzaamheid. Als iedereen braaf langs de zijlijn blijft staan, dan komen we er nooit. Ik word intussen moedeloos van de passiviteit van onze politici. Hoe kan het nu dat niemand écht reageert? On-ge-lo-fe-lijk. Ik snap nu wat ze in dit land bedoelen met: ‘Iedereen is bevoegd, maar niemand is bekwaam.’ De enige politicus die me de indruk gaf dat hij klaar is voor actie, is Koen Van den Heuvel. Maar zoals ik vorige week al zei: afwachten wat het wordt.


Dinsdag 19 februari

'Bomen planten'

Vers van de pers: Kyra en ik hebben een boek geschreven! In interviews kunnen we lang niet alles kwijt, dus wilden we graag onze visie een keer uitgebreid uiteenzetten. Maar liefst zeven uitgeverijen hadden al aan onze mouw getrokken, maar uiteindelijk zijn we in zee gegaan met De Bezige Bij. Ze hebben ons in contact gebracht met Jeroen Olyslaegers, een briljante mens – op school had ik al fragmenten uit zijn boeken gelezen. We stuurden hem al onze teksten, waarna hij er zijn literaire magie op mocht loslaten. Maar de visie komt helemaal van onszelf. We worked our asses off om dit boek op tijd klaar te krijgen. Begin maart ligt ‘Wij zijn het klimaat. Een brief aan iedereen’ al in de winkel. Geheel ecologisch geprint, uiteraard.

De helft van de opbrengst zal naar Youth for Climate gaan. We weten alleen nog niet precies wat we met het geld zullen doen. Ik wil er graag massaal veel bomen mee planten. Kwestie van de schade van al het kappen wat te beperken. Een boom is tenslotte het belangrijkste wat we hebben: niks anders is in staat de CO2 uit de lucht te halen.


Woensdag 20 februari

'Effe stop roepen'

De RTBF publiceert een interview waarin ik het heb over online social bashing. Het is zot hoe de stroom haat en kritiek blijft komen. Ik trek me er weinig van aan: naar sommige mensen moet je luisteren, naar andere niet. Als Michele Obama me zou zeggen ‘Anuna, je bent niet goed bezig,’ dan zou ik even nadenken. Maar random haatberichten? I don’t give a shit.

Ik blijf het wel vreemd vinden wat voor degoutante boodschappen mensen me durven te sturen. ‘We zullen eens een negerlul in je duwen, dan zul je je wel vrouw voelen.’ Wie stuurt zoiets naar een 17-jarige? Denkt die persoon weleens na over mijn leeftijd? Ik mag er niet aan denken dat zoiets zou gebeuren met een leeftijdsgenoot die het moeilijk heeft met zichzelf. Een klacht indienen kan niet: zo’n berichten sturen ze altijd met een fake account. Maar ik hoop wel dat iemand hier iets aan doet. Het is niet oké hoe we tegenwoordig met sociale media omgaan. Iemand moet effe stop roepen.

Vandaag geen wekelijkse strafstudie. Dat komt goed uit: nu kan ik langs mijn opa in het ziekenhuis. In de namiddag ga ik ook naar de eerste vergadering met ons expertenpanel. Heel blij dat dat eindelijk van start gaat. ’s Avonds snel naar huis om nog even te relaxen, want morgen breken de twee drukste dagen van mijn leven aan. We hebben alvast extra stewards voor de mars geregeld omdat Greta Thunberg erbij zal zijn. Hopelijk kunnen we daarmee de pers wat op afstand houden. Ik wil morgen gewoon kunnen genieten. En een vlammende speech geven, dat ben ik ook van plan. Echt waar, het wordt lit.


Donderdag 21 februari

'Vegan met Greta'

Wat een overweldigende dag! Vanochtend ontmoette ik Greta voor het eerst, op de Europese Commissie. Ze gaf een prachtige speech, maar de reactie van de Europese politici was zoals ik had verwacht: nog altijd veel blabla en weinig boemboem. Het is duidelijk dat we van hen niks moeten verwachten.

’s Middags fikst de Commissie voor ons een vegan lunch en krijgen we de kans om wat te babbelen. Greta is een toffe madame en ik respecteer haar enorm. We praten over de movement en wisselen ervaringen uit. We hebben het niet over koetjes en kalfjes: Greta is de persoon niet voor smalltalk. Ik vind dat refreshing.

Daarna brengt de politie ons in een geblindeerd busje naar de mars. We hadden wel wat journalisten verwacht, maar opeens staat de verzamelde pers van België en omstreken voor onze neus. Ik vind het onrespectvol, al dat geduw en getrek. De politie moet zelfs ingrijpen. Op een bepaald moment wordt het Kyra te veel en raakt ze in paniek. Het is ook niet normaal als je er middenin staat. Maar kom, het heeft mijn dag niet verpest: ik heb er nog altijd van genoten. En het is geweldig om al die jongeren zo enthousiast te zien over Greta. Veel beter dan hysterisch doen over Justin Bieber, lijkt me.

Na nog meer interviews en pers ga ik naar huis, pak ik mijn tas voor Parijs, en val ik als een blok in slaap.


Vrijdag 22 februari

'Mars in Parijs'

’s Ochtends vroeg de Thalys op richting Parijs. Ik verlang om incognito te kunnen deelnemen, maar dat is ijdele hoop. Al die pers, al die camera’s: het wordt wat vermoeiend. Ik ben kapot. Het is te veel. Gelukkig zijn onze ouders erbij: die van Greta, mijn mama... Mensen vergeten soms dat we ook maar jongeren zijn. Ze lijken te denken dat dit mijn job is. Newsflash: dat is het niet. We blijven hier slapen en ik ben van plan niet al te lang te wachten om mijn Parijse hotelbed op te zoeken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234