Dagboek van een klimaatactivist (10): 'Minpuntje van de dag was Ben Weyts'

Anuna De Wever noteert voor Humo hoe haar leven en het klimaat verandert.


Meer over #youthforclimate »

ZATERDAG 6/4: 'Dutje in de duinen'

Gisteren de paasvakantie al feestend ingezet. In de eerste discotheek waar we naartoe wilden, mocht ik niet binnen: sinds ik met klimaatspijbelen ben begonnen, kan ik moeilijk ontkennen dat ik nog geen 18 ben. Maar het is oké: we vinden uiteindelijk een andere plek om te feesten en te dansen.

’s Morgens ga ik meteen naar papa. We gaan een dagje uitwaaien in Zeeland. In Antwerpen zie ik de zee bijlange niet vaak genoeg, dus profiteren we altijd van weekenden en vakanties om het water op te zoeken. Ik doe niks liever dan een dutje in de duinen na een lange strandwandeling, met de zon in mijn gezicht. Ook handig: op het strand heeft mijn telefoon geen bereik, dus heel even kan niemand me storen.

Ik ga ook bij mijn grootouders langs. Ik heb een hele goeie band met hen: ze zijn awesome. Mijn opa is ziek en moeke zorgt voor hem, dus meelopen op de klimaatmarsen gaat niet. Jammer, want anders zouden ze er absoluut elke donderdag staan.

Nadien zit ik nog even samen met Toon. Na de nogal magere opkomst op de mars van vorige donderdag willen we nadenken over de vraag: hoe houden we de jeugd gemotiveerd? Sommigen lijken te denken dat klimaatspijbelen een hype is, maar ze hebben het mis: dit is geen sprint, maar een marathon. We moeten dit volhouden tot eind mei, dus plannen we nog wat speciale acties. Toon stelt een fietsestafette voor: van Oostende helemaal tot in Brussel fietsen. Klinkt heel vermoeiend, en dat wordt het wellicht ook. Ik fiets wel graag, maar niet per se 7 uur aan één stuk. Gelukkig heb ik een snelle racefiets.


ZONDAG 7/4: 'In de zwemles'

Lang uitslapen en daarna naar het zwembad, waar ik vandaag inspring als zwemleraar. Vroeger gaf ik 3 uur per week les – mijn zus Luka doet het nog steeds. Na tweeënhalf uur zwemles geven aan kleintjes van 6 jaar weet ik het zeker: ik heb dit zo hard gemist! Niet zozeer het lesgeven aan kleine kinderen – dat vind ik best vermoeiend – maar in het water zitten doet zoveel deugd. Tijdens de les moet ik me volledig focussen op de kinderen en kan ik even aan niks anders denken. Heel fijn om een paar uurtjes uit de Youth for Climate-bubbel te zijn.

Voor de kindjes maakt het niks uit dat Anuna De Wever zwemles geeft – ze willen gewoon zwemmen – maar hun ouders herkennen me en klampen me aan: ‘Bent u Anuna?’ Na de eerste groep beslis ik om niet meer met de kindjes mee te gaan naar de kleedkamers en gewoon in het zwembad te blijven.

Na het zwemmen heb ik nog een meeting met Students for Climate. Het grote verschil met Youth for Climate is dat zij Sign for My Future niet steunen. Wij steunen die bedrijven en CEO’s wél, omdat we beseffen dat we het klimaatprobleem niet opgelost krijgen zonder hen. Ze hebben een bindende klimaatwet getekend en gaan zich dus moeten inzetten voor het klimaat. Maar verder voeren Youth en Students for Climate dezelfde strijd: we komen allemaal op straat voor het klimaat. Dat op zich is al amazing.


MAANDAG 8/4: 'Tongpiercing'

Naar Antwerpen voor een dagje shoppen met Luka en vriendinnen. Terwijl ik in een winkel op mijn gsm sta te tokkelen, komt een vrouw kwaad naar me toegestapt: ‘Stop die gsm maar weg, dat is slecht voor het klimaat!’ Ik probeer altijd een diepzinnige conversatie aan te knopen als mensen me zoiets komen zeggen, maar het lukt me nooit. Is het nu echt mijn schuld dat ik een gsm heb in deze maatschappij? Stop met individuen de schuld te geven. De maatschappij zal zich in haar geheel moeten aanpassen. Door elkaar met de vinger te wijzen gaan we er echt niet geraken. Uiteindelijk trekt de vriendin van die vrouw haar bij me weg, anders was ze echt ruzie beginnen te maken. My God!

Ik denk vaak na over hoe moeilijk het is mensen te overtuigen van mijn boodschap. Zodra iemand zijn standpunt publiek heeft gemaakt, is het haast ondoenbaar om het nog te wijzigen, zelfs wanneer blijkt dat hij ongelijk heeft. Het menselijke ego is zo’n raar ding. Daarom heb ik beslist er geen energie meer aan te verspillen. Ik besteed mijn tijd liever aan het gemotiveerd houden van de mensen die wél mee zijn.

Op dat ene incidentje na verloopt ons dagje shoppen heel gezellig. Alleen zijn er echt niet veel winkels die ecologisch werken. Ik vind een keimooi T-shirt, maar dan zie ik ‘made in Bangladesh’ op het etiket staan. Salut! Als je weet dat je T-shirt is gemaakt door kindjes die onder hun naaimachines moeten slapen, dan houdt het op. Dan ga ik wel naar tweedehandswinkels: die zijn echt lit. Uiteindelijk vind ik twee broeken, een topje om uit te gaan en een mooie blazer.

Wanneer we aan een juwelier passeren – ik ben gek op oorringen en ringen – zegt Luka: ‘Waarom laat je niet nog een gaatje in je oor schieten?’ Ja, waarom eigenlijk niet? Nu heb ik dus vijf gaatjes: drie in het ene oor en twee in het andere. Piercings op andere plekken zijn niet aan mij besteed. Zo’n tongpiercing? Ik mag er niet aan denken!


DINSDAG 9/4: 'Laatste adem'

Luiheid troef vandaag. Lekker uitslapen, zoals het hoort tijdens de vakantie. Tegen de middag hebben Julie en ik een vaag plan om naar de stad te vertrekken, maar uiteindelijk blijven we een hele dag in de zetel hangen. Dat is goed: er ligt nog veel werk op me te wachten voor Youth for Climate. Ik beantwoord een resem mails. Daarna kijken we samen naar ‘The Hunger Games’ – voor de mooie Katniss Everdeen – en naar ‘Our Planet’. Heel straf gedaan van Netflix, die documentaire. Eerst tonen ze hoe prachtig onze planeet is, om vervolgens te laten zien hoe we diezelfde stukken natuur kapot aan het maken zijn. Het is de mooiste documentaire die ik ooit heb gezien. En die David Attenborough heeft een geweldige stem. Alleen klinkt hij soms alsof hij op het punt staat zijn laatste adem uit te blazen.

Minpuntje van de dag: Ben Weyts en de N-VA zijn opeens niet meer gewonnen voor de kilometerheffing. Ik ben pissed! De hele tijd geven we aan hoe urgent het probleem is, en het enige antwoord dat we krijgen, is uitstelgedrag. En dan dat gezeur over het wel of niet bestaan van een draagvlak! Neem toch gewoon de moedige beslissing die je als leider hoort te nemen. De kilometerheffing is nog maar een begin. Als mensen zich aan zoiets kleins al niet willen aanpassen, dan hebben we een serieus probleem. And no worries: de kleine man gaat echt niet méér moeten betalen. Daar bestaan allerlei oplossingen voor. We gaan alleen met z’n allen minder met de auto moeten rijden, klaar.


WOENSDAG 10/4: 'Veggie appeltaart'

Terug naar Zeeland: ik krijg niet genoeg van de rust daar. Dit keer ga ik alleen met papa, voor een daddy-Noeni-dagje. We babbelen veel: over mijn rapport, dat trouwens heel goed is, en over volgend jaar, of ik meteen verder ga studeren of toch een jaartje pauze neem om me op mijn klimaatwerk te storten. Ik ben er nog steeds niet uit. Volgende week zie ik Greta terug en wil ik het er met haar ook eens over hebben. Na de strandwandeling vinden we een leegstaand strandhutje en doen we een zalig dutje op het terras.

Het plan is om iets te blijven eten in Zeeland, maar er is op het restaurantmenu geen enkel vegetarisch gerecht te vinden. Hoe kan dat nu? Dan bestel ik maar een appeltaartje met slagroom, da’s ook veggie.


DONDERDAG 11/4: 'Generatie rebellen'

Climate strike nummer 14 vandaag. Er stappen 1.200 mensen mee: niet slecht voor een vakantiedag. De Grootouders voor het Klimaat zijn van de partij, net als de rectoren van vijf grote Belgische universiteiten. Goed gebabbeld met Caroline Pauwels van de VUB en Rik Van de Walle van de Universiteit Gent – hele toffe mensen. Ze staan een beetje perplex als ik hen na de mars het podium op roep voor een speech, maar ze doen het heel goed: dat we zeker verder moeten blijven doen en dat zij het voorbeeld willen stellen voor hun studenten. Hun steun is meer dan welkom.

Ik vind het jammer dat er nooit politici meestappen. Dat zou ik echt willen. Niet om hen uit te kafferen, maar om ze te laten voelen hoe groot onze nood aan verandering is. Dat gevoel krijg je niet mee, als je alleen maar over onze marsen leest in de krant. Je moet het zelf beleven.

Natuurlijk hebben de kranten het alweer over de niet zo hoge opkomst, maar de cijfers boeien me niet. Ik hoop dat mijn generatie er één van rebellen wordt. Dat hebben we nodig. Net zoals in de sixties. Toen ging het over peace, love, sex, drugs and rock-’n-roll, nu draait het slechts om één ding: climate change.

PS: Heel cool: we hebben eindelijk onze nieuwe polsbandjes van Youth for Climate. ‘Respect existence or expect resistance,’ staat erop. We gaan ze op onze marsen verkopen voor 2 euro. De opbrengst gaat naar een bosproject.


VRIJDAG 12/4: 'Ted talk'

Zoals elke week na de mars heb ik op vrijdag mijn burn-outdag. Ik werk de hele dag aan de TED Talk die ik in mei geef samen met Kyra en Adelaïde. Ik heb nog massa’s schrijfwerk, maar het wordt leuk.

De rest van de dag spendeer ik aan inpakken: morgen ga ik zeilen met een vriend en volgende week vertrek ik voor een weekje naar Rome met Julie, Luka, Jozefien en mama. Omdat we met de auto gaan, zullen we er twee dagen over doen voor we in Rome zijn. Maar dat maakt me niks uit: ik zit graag in de auto. Er even tussenuit zal me deugd doen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234