Dagboek van een klimaatactiviste (7): 'Ik blijf me afvragen waarom mensen per se in mijn persoonlijke leven willen vlooien. Dat is zo stalkerig''

Anuna De Wever noteert voor Humo hoe haar leven en het klimaat verandert.

'Chillen met mijn nieuwe vriendin op het dakterras van het MAS'


Lees meer over #youthforclimate »

ZATERDAG 16/3: Random shit

De dag na de wereldwijde strike wil ik wat tijd doorbrengen met mijn vrienden. ’s Avonds is er een etentje voor de verjaardag van een vriendin. Best gezellig. We zijn met 27, een grote bende. Mijn nieuwe vriendin Julie is er ook bij. Ze is fotografe en heeft Pics for Climate opgericht. Op de marsen was ze altijd foto’s van me aan het maken. Op den duur dacht ik: wie is die griet? En zo zijn we aan de praat geraakt.

Niet dat mijn oude vrienden me anders behandelen, maar ze kijken wel raar op als wildvreemden in het restaurant naar onze tafel komen om me feliciteren. En dan ben ik ook nog eens de hele tijd met mijn telefoon bezig, dat ding stopt niet met rinkelen. Na het eten gaat de rest feesten, maar ik haak af: veel te moe.

Ik zie op de nieuwssite van de VRT een filmpje met als titel: ‘Geruchten over Anuna De Wever & co.: waar of niet waar?’ Ze hebben het over de twee grote complottheorieën die over mij de ronde doen: mijn vliegreizen en de zogezegde link tussen het bedrijf van mijn mama en Groen. Heel fijn dat de VRT die complottheorieën helpt te weerleggen – ik hoop dat iedereen stilaan beseft dat ik géén negen vliegreizen heb gemaakt in de voorbije twee jaar – maar ik blijf me afvragen waarom mensen per se in mijn persoonlijke leven blijven vlooien. Dat is zo stalkerig. Hopelijk denken mensen na dit filmpje twee keer na voor ze random shit over mij posten.

Gelukkig zijn er ook leuke mensen die me steunen, zoals Jane Goodall. Wat een geweldige vrouw. Vandaag was ze in België. Toen journalisten haar vroegen naar onze klimaatacties, zei ze: ‘Was ik vandaag een tiener, dan zou ik ook spijbelen voor het klimaat.’ Dan denk ik: we zijn niet slecht bezig.

'De ge-wel-di-ge Jane Goodall steunt ons!'


ZONDAG 17/3: Kamp in Calais

Ik begin mijn zondag met een interview voor de RTBF. Daarna komt een vriend langs om samen huiswerk te maken. We moeten een OC (onderzoekscompetentie) maken over vluchtelingen. De hypothesevraag is: kunnen we spreken over een vluchtelingencrisis? Boeiend onderwerp. Een paar jaar geleden heb ik twee keer het vluchtelingenkamp in Calais bezocht. Samen met mama ben ik er kleding gaan uitdelen. Zieke kindjes, modder, miserie... het was verschrikkelijk. Zodra je dat ziet, boeit het niet meer of die mensen daar nu wel of niet mogen zijn, en volgens welke wet. Je wilt ze gewoon helpen. Ik haat onverschilligheid, of het nu gaat over het klimaat of over vluchtelingen. Passief toekijken is niet mijn ding, ik schiet liever in actie.

Na het huiswerk ga ik nog even naar mijn opa in het ziekenhuis. Het suckt dat hij zo ziek is. Daarna komt Julie langs. ’s Avonds trekken we naar het MAS. Niet om een tentoonstelling te bezoeken, maar om op het dakterras te gaan zitten, één van mijn favoriete chillplekken. Ik laat Julie Antwerpen by night zien. Zo mooi.


MAANDAG 18/3: Voetjes op de grond

De eerste normale schooldag in lange tijd. Eerlijk? Ik word er een beetje depressief van. Ik ben met zoveel belangrijke dingen bezig buiten school. De ene week zit ik in het Europees Parlement in Straatsburg en ontmoet ik de ene na de andere minister, de volgende zit ik opeens weer hier, in mijn lesje wiskunde. Dit voelt zo raar en out of proportion.

Op school zijn de leerkrachten geweldig: ze steunen me en zeggen me dat ik mijn acties moet volhouden. Ze maken er geen probleem van als ik een keer een toets moet inhalen. Maar mijn medeleerlingen? They cannot hate me more. Ze mogen me écht niet. Ik had het er onlangs nog over met Greta: zij heeft ook nooit goed in de groep gelegen op school. Fuck it. Ik trek het me niet aan. Waar mijn klasgenoten mee bezig zijn – Instagram-foto’s en -filters – boeit me totaal niet. Eigenlijk is het grappig: op een mars staan mensen in de rij voor een selfie, maar op school praat niemand met me. De eerste- en tweedejaars kijken me wel na, als ik door de gangen loop, maar de anderen doen alsof ik lucht ben. Ach, misschien maar goed ook. Het houdt me met mijn voetjes op de grond.

In de krant lees ik dat activisten van Act for Climate Justice zich hebben vastgeketend aan het gebouw van BNP Paribas Fortis. Met die actie heb ik niks te maken. Je kunt protesteren, maar je kunt ook verbinding zoeken en samenwerken. Ik kies liever voor de tweede optie. Wat heeft het voor zin te zeggen: ‘Jullie, de bedrijven, zijn de slechteriken’? Oké, die bedrijven hebben het serieus verkloot, maar we zullen toch met ze moeten samenwerken om het op te lossen.

’s Avonds stellen Kyra en ik ons boek ‘Wij zijn het klimaat’ voor in de Roma. De zaal zit vol. Achteraf is er zelfs een signeersessie. Heel tof, alleen jammer dat ik een keilelijk handschrift heb. Voor de voorstelling van het boek is er ook een klimaatdebat met allerlei politici. Fijn om te zien hoe ambitieus ze allemaal zijn. ‘We gaan ons eraan zetten,’ dat is de teneur van het debat. Ik ga slapen met een blij gevoel.

'Boekvoorstelling in de Roma'


DINSDAG 19/3: Doe effe kalm

Wég blijheid. Gisteren hadden de politici nog mooie woorden; vandaag weigeren vier van de zes partijen doodleuk te tekenen voor een amendement op Grondswetartikel 7bis, dat de weg plaveit naar een klimaatwet. Zonder de toevoeging van het zinnetje is de kans klein dat de volgende regering er een fatsoenlijke klimaatwet door zal krijgen. Dan is het weer wachten tot 2024 voor er iets verandert. Ik ben zo pissed. Samen met mijn zus Luka neem ik een filmpje op voor op mijn Twitter-pagina, waarin ik me nogal boos maak. Ik moet wel twintig keer opnieuw beginnen: bij de eerste takes zit ik veel te hard te schreeuwen. ‘Doe effe kalm,’ zegt mijn zus.

’s Avonds heb ik nog een skypegesprek met VRTnxt en een meeting met de kerngroep van Youth for Climate. We moeten de boel wat herstructureren: een paar mensen dreigen te verzuipen in het werk, terwijl anderen geen duidelijke taken hebben. Maar we hebben een plan bedacht en vanaf nu zou alles veel gestroomlijnder moeten verlopen. Dat is ook nodig: we hebben nog ongelofelijk veel te doen.


WOENSDAG 20/3: Ferme film

Door de algemene staking in het onderwijs heb ik geen les vandaag. Het valt me op: met de grote Climate Strike van 15 maart deden lang niet alle leerkrachten mee, maar vandaag staken ze stuk voor stuk.

Ik gebruik de vrijgekomen tijd om te werken voor school. Niet te doen hoeveel huiswerk en taken ik de laatste tijd heb. Volgende week heb ik ook nog een boekpresentatie voor Nederlands. Waar had ik de laatste maanden de tijd moeten vinden om een boek te lezen? God mag het weten. Ik dacht mijn eigen boek te gebruiken voor de presentatie, maar dat mag niet van de leerkracht. Het moet een écht boek zijn, van minstens 300 pagina’s. Pfff.

Na de middag snel naar Brussel: bij de RTBF hebben ze mijn rant op Twitter gezien en ze willen me er graag over interviewen. Tuurlijk kom ik dan wel even langs. ’s Avonds verwachten ze me bij Cinema Les Galeries in Brussel, voor de vertoning van ‘Anote’s Ark’. Dat is een documentaire over een klein eilandje in de Stille Zuidzee. De mensen leven er super ecofriendly, maar toch is hun eiland het eerste dat dreigt te verdwijnen door de stijgende zeespiegel. Ferme film, alleen word je er niet vrolijk van.

PS: Kyra en ik hebben de Arkprijs van het Vrije Woord gekregen. Een hele eer! Al heb ik wel even moeten opzoeken wat de Arkprijs precies ís.


DONDERDAG 21/3: Striken in luik

Gisteren met z’n allen blijven slapen op het kot van Julie in Brussel. We willen vroeg vertrekken richting Luik, waar onze elfde strike plaatsvindt. Onderweg pikken we nog mijn grote zus Jozefien op. In Luik blijken er maar 1.600 mensen mee te lopen met de mars. Niet dat ik ontgoocheld ben – na de grote mars van vorige week is het heel straf dat 1.600 mensen weer op straat komen – maar ik wéét gewoon dat de pers kloterig zal doen over dat aantal. Ik laat er mijn dag niet door verpesten: het is een keitoffe dag in Luik.

Het zet me wel aan het denken: we moeten met alternatieve acties op de proppen komen. Met marsen alleen komen we er niet, zeker als de politici niet van plan zijn Grondswetartikel 7bis te ondertekenen. We hebben méér nodig. To be continued...


VRIJDAG 22/3: Horen en zien

Gewone, saaie schooldag vandaag. Wat kan ik zeggen? I have boring days too.

Na school heb ik wel nog een afspraak met Koen Van den Heuvel. We zien elkaar op zijn kabinet in Brussel. Ik ben niet blij en dat mag hij weten ook. Ik heb het zó gehad met al die mooie woorden. Ik hoef het allemaal niet meer te horen, ik wil het zíén.

Om de week toch prettig af te sluiten ga ik daarna feesten in een club. Ik heb zo hard nood aan ontspanning. LOL!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234