Dagboek van een klimaatactiviste Anuna De Wever (12): over haatberichten, Freddie Mercury en 25.000 Italianen in vuur en vlam

Anuna De Wever noteert voor Humo hoe haar leven en het klimaat verandert.

Lees meer over #youthforclimate »


VRIJDAG 19/4 Rome veroverd

’s Ochtends ga ik samen met Greta Thunberg naar de Piazza del Popolo. We komen twee uur te laat – de mars begint al om 10 uur – maar dat boeit niet: de Italianen doen het totaal anders dan wij. In plaats van te marsen, gaan ze vier uur lang op een plein staan, in de brandende zon, terwijl ze naar speeches luisteren. Greta en ik verstaan niets van het Italiaans, dus gaan we onder het podium zitten. Daar is er tenminste schaduw en laten ze haar met rust.

Greta is heel bekend in Italië. Een Italiaanse Greta of Anuna is er niet. Ik heb erover nagedacht: volgens mij komt dat omdat, tegen dat ze in Italië begonnen met hun Fridays for Future, de movement al redelijk groot en bekend was. Toen Kyra en ik ermee begonnen, was klimaatspijbelen nog geen ‘ding’ in België. In het begin wilde niemand het met mij organiseren: ‘Anuna, je doet belachelijk!’ Aangezien Kyra en ik de enigen waren die zich ervoor wilden inzetten, werden we automatisch het gezicht van de movement in ons land.

Greta en ik speechen samen. Ik geniet er echt van om voor een massa te staan. Er is 25.000 man! Alleen: aangezien Italianen enkel hun eigen taal spreken, kennen ze de klimaatkreten niet. De hele wereld zingt ‘What do we want? Climate justice!’, maar hier hebben ze er nog nooit van gehoord. Niet erg: ik neem mijn eigen koor mee op het podium, met mijn zussen Luka en Jozefien en mijn vriendin Julie. Na een keer of vijf schreeuwt het hele plein mee. Heerlijk om de Piazza del Popolo zo in vuur en vlam te zetten.

Ik denk wel dat Greta en haar ouders me appreciëren. ‘Greta heeft de vlam aangestoken,’ zegt haar papa, ‘maar jij hebt er olie op gegoten.’ Ik denk dat ze me dankbaar zijn dat ik ermee ben gestart in België, omdat onze acties voor een soort kettingreactie hebben gezorgd. We doen het ook goed samen, Greta en ik: zij brengt de serieuze boodschap – ‘We need to panic’ – terwijl ik voor de grappen en het geschreeuw zorg. Dat zie ik Greta niet snel doen.

Na de strike doen we nog een laatste toer door Rome. Julie en ik wandelen de Sint-Pietersbasiliek binnen – mijn zussen hebben een korte short aan, dus zij mogen niet mee. Ik geniet van de mooie kerk, tot plots de misviering begint en ze ons niet meer buiten laten: ‘Jullie moeten wachten tot de viering gedaan is.’ We zijn niet de enige toeristen die de hele mis – twee uur lang! – moeten uitzitten. Goeie manier om hun kerken te vullen, maar voor een atheïst als ik is dit echt niet prettig.


ZATERDAG 20/4 Apérol spritz

Vandaag Milaan. Het shoppen bij Prada en zo slaan we over – dat is gewoon niet sustainable – maar we bezoeken wel van alles. Een kerkje, onder andere. Gelukkig laten ze me dit keer wél gewoon gaan.

Milaan is mooi, maar ik vind Rome toch mooier. Ze hebben er meer van die oude beelden. Omdat we moe zijn en het zo’n heerlijk weer is, gaan we in een parkje liggen en doen we een dutje. Echt leuk. En verder genieten we van een Italiaans taartje en drinken we Apérol Spritz. Véél Apérol Spritz.


ZONDAG 21/4 Freddy Mercury

Van Milaan gaat het terug naar Genève, naar de familievrienden met het huis met uitzicht op de Mont Blanc, waar we tijdens de heenreis ook een nachtje hebben gelogeerd. Hun dochtertje is jarig, dus we eten opnieuw taart. ’s Avonds voel ik me keigoed, omdat het aanvoelt als een doodgewone avond: beetje badmintonnen in de tuin, wat op de trampoline springen, een theetje drinken en uitkijken over de verlichte stad.

We kijken ook naar een Queen-documentaire. Die Freddy Mercury maakt zo’n grote indruk op mij! Hoe hij groot is geworden, hoe hij uit de kast is gekomen, hoe hij is gestorven... Die man wist waar hij naartoe wilde en deed het op zijn eigen manier. Ik snap dat hij het niet aan de grote klok hing, toen hij hiv kreeg: hij had geen behoefte aan medelijden. Hij wilde gewoon blijven shinen tot het bittere eind. Zelden iemand met zoveel power gezien. En dan te bedenken dat hij al dood was, nog vóór ik ben geboren.


MAANDAG 22/4 Geen relatiemens

Weer een hele dag in de auto zitten. Ik stop mijn oortjes in en luister naar muziek. In het begin is er nog het mooie uitzicht over de bergen, maar al snel wordt het landschap vlakker en vlakker. Het is wel gezellig, zo met mijn vriendin in de auto. Ik doe een dutje op haar schoot. Het is onze eerste langere reis samen. Spannend – ik ben niet zo’n relatiemens – maar het is allemaal heel goed meegevallen.

Tegen dat we thuis komen, is het al laat en ben ik doodmoe. Ik ben mentaal niet klaar om morgen terug naar school te gaan.


DINSDAG 23/4 Beetje misantroop

Mijn laatste trimester aan de middelbare school is officieel ingezet! Zo opgelucht dat het einde in zicht is. Eigenlijk heb ik de komende weken niet eens zoveel les meer, dus: piece of cake.

We gaan op schooluitstap naar het Museum Dr. Guislain in Gent, waar je kan zien hoe de psychiatrie het vroeger aanpakte. In de les gedragswetenschappen leren we over psychoses, vandaar. Kennelijk boorden ze vroeger gaten in de hoofden van patiënten. What the fuck! Om depressief van te worden, maar wel interessant om te zien hoe de geneeskunde is geëvolueerd. Als je nu een psychose krijgt, dan lig je in de psychiatrie met zes andere mensen op een kamer. Ik kan me niet voorstellen dat je daar rustig van wordt. Nee, een carrière in de psychiatrische zorg is niks voor mij. Dan beland ik er zélf in. Eigenlijk ben ik niet zo goed met mensen. Duizenden mensen vanop een afstand toespreken, tot daaraan toe. Maar zodra die mensen wat te dichtbij komen, word ik een beetje een misantroop.

Na het museum gaan we naar het SMAK. Ik vind het vooral verwarrend. Dan zie ik een zetel en denk ik: ‘Is dat nu kunst of mag ik gaan zitten?’ Of dan staat er een ventilator op een verhoogje en denk ik: ‘Is dat nu airco of kunst?’ Bleek het kunst te zijn. LOL! Ik zie ook een paard dat opgevouwen zit in een kastje, en iemand heeft een pot verf over de grond gegooid. Sorry, maar dat is gewoon belachelijk. Het enige wat me aanspreekt, is de wijnkelder. Ook dat is kennelijk een kunstwerk, maar daar zie ik het nut nog van in. De hele namiddag durf ik niks aan te raken. Ik ga zelfs niet naar het toilet. Wie weet is die toiletpot óók kunst!


WOENSDAG 24/4 Tipping points

Vanochtend heb ik test Frans. Het gaat goed. Dat mag ook wel: ik heb er gisteren tot middernacht voor gewerkt.

Na school heb ik nog een hectische namiddag. Ik heb een drietal interviews na elkaar, onder andere met een journalist uit Amsterdam, die een podcast met me komt opnemen. ’s Avonds ga ik naar Leuven voor een debat over klimaatopwarming. Zevenhonderd studenten hebben zich ingeschreven en ik moet het voorwoord geven. Heel gek: ik vind het altijd spannender om voor mijn peers te spreken dan met één of andere toppoliticus. En toch is spreken voor een publiek echt wel mijn ding. Dat had ik vroeger al, toen ik nog gewoon spreekbeurten gaf voor de klas.

Binnenkort moet ik nog een betoog geven voor de klas. Ik ga het hebben over de tipping points van de klimaatverandering. Mensen snappen nog altijd niet dat, zodra we die tipping points voorbij zijn, het gewoon niet meer mogelijk is om de boel nog terug te draaien. Mensen lijken nog altijd te denken dat we, als we over een jaar of vijftig stoppen met vervuilen, het ook nog wel oké zal zijn. Zo werkt het dus niet, hè.


DONDERDAG 25/4 Wat is je gender?

Beetje teleurgesteld: we hebben heel erg ons best gedaan om zoveel mogelijk studenten te mobiliseren, maar toch komen er maar zevenhonderd jongeren opdagen op de mars in Namen. Dat suckt een beetje. Ik hoop echt dat iedereen beseft dat we de komende weken weer met duizenden op straat moeten komen, om onze stempel te drukken op deze verkiezingen. But it’s out of our hands: uiteindelijk zijn het de jongeren zelf die beslissen.

Ik heb de indruk dat het aantal haatberichten weer in stijgende lijn gaat. Vandaag stuurt iemand me: ‘Door jouw stomme klimaatmarsen heb ik een 0 op 20 op mijn test geschiedenis. Besef jij wat je mensen aandoet?’ Euh... hoe is het mijn schuld dat jij 0 op 20 hebt? Ik probeer de haat te negeren, maar het is moeilijk als ze me rechtstreekse berichten sturen. Of als ze me aanspreken op straat, zoals deze week nog: een gast komt naar me toe en vraagt of ik Anuna De Wever ben. Zijn tweede vraag luidt letterlijk: ‘Wat is je gender?’ Rare vraag en bovendien nogal onbeleefd. Ik kaats terug: ‘Zal jouw leven veranderen als jij weet wat mijn gender is?’ Het boeit me toch ook niet wat er tussen zijn benen hangt? Ik wandel gewoon weg.


VRIJDAG 26/4 Wat een stress!

Gewone schooldag. ’s Avonds spreek ik nog eens voor studenten, op de Artesis Plantijn Hogeschool in Antwerpen. Het is de Kick-off van de Burgerschap Olympiade en ik geef een speech over burgerparticipatie bij jongeren. Dat klinkt keisaai, maar ik weet hoe ik zo’n onderwerp cool moet brengen. Ik doe keihard mijn best om iedereen geïnspireerd de zaal uit te sturen. En nu maar hopen dat ze volgende donderdag ook naar de mars komen. Nog vier keer te gaan, ruimte om te falen is er niet. Wat een stress!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234