Dagboek van klimaatactiviste Anuna De Wever (13): de laatste gigantische mars, vluchtelingen en viraal gaan

Anuna De Wever noteert voor Humo hoe haar leven en het klimaat verandert.

Lees meer over #youthforclimate »


Zaterdag 27/4: Festival op komst

’s Ochtends speech ik op een vormingsdag van Greenpeace op de site van Tour & Taxis. Ik spreek er over de movement voor een publiek van beginnende activisten en professionals, which is fun. Groot nieuws trouwens! Op 24 mei keren we nog eens terug naar Tour & Taxis, voor een groot festival op de weide. Ik mag nog niet zeggen welke artiesten zullen optreden, maar het gaat de max zijn. We zijn dan twee dagen voor de verkiezingen, maar we willen dat het die dag niet gaat over politici en hun fucked-up beleid. Vrijdag 24 mei zal draaien rond de global strike. Heel de wereld gaat die dag op straat komen voor het klimaat. En ook wij willen nog een allerlaatste gigantische mars organiseren, met duizenden jongeren, zodat we de druk op de politici opnieuw kunnen opdrijven. Dat festival gaat de ideale afsluiter zijn van maandenlang staken. We willen die dag aangrijpen om alle jongeren te bedanken die hun schouders hebben gezet onder Youth for Climate. Het wordt één grote celebration. Ik kijk er al ongelooflijk hard naar uit.

Na de speech trek ik naar de ULB. Over twee weken geef ik samen met Kyra en Adélaïde een TED-talk. We laten onze massa’s schrijfsels checken door een TED-coach. Blijkbaar was het een bekende Amerikaanse acteur, maar ik heb hem niet herkend en zijn naam heb ik ook niet onthouden. Hij heeft ons alleszins een paar handige tips meegegeven. Die eerste talk moet echt wel goed zijn. We zijn nog altijd zenuwachtig, maar beter voorbereid na vandaag. Almost there!

’s Avonds vertrekken we naar Nederland. Vrienden van mijn ouders geven een verjaardagsfeestje en ik ben zo ongelooflijk blij dat ik hen nog eens terugzie. We kennen hen al acht jaar en het is daar altijd supergezellig. Ze wonen in Ede, niet zo ver van Arnhem. We zitten een hele avond voor het haardvuur. We babbelen over de movement, eventjes maar, maar vooral over het leven. Het doet goed om even uit België weg te zijn.


Zondag 28/4: Sexy Superkort

Zondagochtend keren we terug naar huis. Ik heb vandaag niets te doen voor Youth for Climate, dus ga ik naar de kapper. Op de sociale media wordt er constant shit gespuid over mijn haar. Meisjes moeten zogezegd lang haar hebben, liefst ook golvend en altijd glimmend. Mijn haar is kort en dat staat sommigen blijkbaar niet aan. Eén of andere YouTuber heeft er zelfs een video over gemaakt. 18 minuten lang draaft hij door over mijn haar. Ik vind het zo belachelijk dat mensen zich daarmee bezighouden. Ik kan er alleen maar om lachen. Mijn haar is superkort nu. Mijn vriendin Julie vindt het sexy.

Zondag is deze week family day. Ik ga naar oma en opa en daarna naar vrienden uit Kontich. ’s Avonds eten we thuis allemaal samen. Julie springt ook nog even binnen.


Maandag 29/4: in het Parlement

Vandaag gaan we op schooluitstap naar het Vlaams Parlement. De bedoeling is om daar een simulatiedebat over asiel en migratie te voeren. We worden onderverdeeld in politieke partijen. Ik zit bij Groen – helemaal toevallig, want we trekken kaartjes. Onder andere Ingrid Pira, Peter De Roover en Willem-Frederik Schiltz komen de verschillende groepjes voorbereiden. Daarna moeten we het halfrond in om onze partijpunten uiteen te zetten. Debatteren doe ik echt graag, en zeker over dit onderwerp. Ik heb er zelfs mijn eindwerk over gemaakt. Twee jaar aan gewerkt! Migranten en vluchtelingen zijn echt niet zo’n groot probleem in België als sommige politici laten uitschijnen. We vangen hier amper 30.000 mensen op. De meerderheid van de vluchtelingen, ik geloof 86 procent, wordt in ontwikkelingslanden opgevangen, niet in rijke landen. Het enige Europese land in de top 10 is Duitsland, met bijna 500.000 vluchtelingen. Just saying. Die mensen ondernemen een levensgevaarlijke reis en zitten hier dan in de miserie. Het is onze plicht om hen te helpen. En trouwens, politici die zich zorgen maken over het aantal vluchtelingen zetten zich maar beter in voor het klimaat. De stroom klimaatvluchtelingen die op ons afkomt is gigantisch.

Na de klasuitstap ga ik met de trein naar Gent, waar mijn zus op kot zit. We bakken falafeltjes. Ze zien er cute uit. ’s Avonds ga ik met de trein naar Brussel en blijf ik op Julie haar kot slapen.


Dinsdag 30/4: Snoozeknop

Urgh, ik ben te laat op school. Ik dacht dat ik op de snoozeknop van mijn wekker had gedrukt, maar ik heb op de uitknop geduwd. Het is een saaie schooldag met een paar testen. Ze gingen wel goed, denk ik. ’s Avonds spreek ik met vrienden af om te gaan feesten in Antwerpen. We gaan frietjes eten en trekken dan naar De Shop, een coole club aan de Rijnkaai. Maar ik word keivaak herkend – echt raar! Normaal valt dat goed mee, maar nu word ik elke paar minuten weggetrokken voor een selfie. Mijn vriendin vindt het mega-annoying. Het is allemaal voor het goeie doel, maar ik zal blij zijn als ik binnenkort opnieuw onder de radar kan duiken.


Woensdag 1/5: Klimaatfilmpje

Het was laat gisteren. Ik heb zo lang mogelijk geslapen, maar moet opnieuw aan de slag voor Youth for Climate. Via een filmpje op social media gaan we een climate challenge lanceren. De boegbeelden uit Italië, Duitsland en de UK doen ook mee. Met dat filmpje willen we aantonen hoe globaal de movement is en hoeveel honderdduizenden mensen achter die boodschap staan. Het is de bedoeling dat mensen heel random ‘What do we want?’ roepen en dat passanten antwoorden: ‘Climate justice!’‘When do we want it?’ – ‘Now!’ Op de bus, op de trein, op school of gewoon op straat. Geen idee of het zal aanslaan of een flop wordt, maar we hebben dan toch geprobeerd om iets tofs te doen. Stel je voor dat het viraal gaat zoals de Ice Bucket Challenge van een paar jaar geleden: zalig! Het filmpje is trouwens een idee van mijn lief. Het kan dus eigenlijk alleen maar slagen!

’s Avonds beantwoord ik nog een paar e-mails en ga ik eten bij mijn papa. Keigezellig. Daarna spoor ik opnieuw naar het kot van Julie in Brussel. Handig voor de strike, dan moet ik niet zo supervroeg opstaan.


Donderdag 2/5: Striken en dansen

Ik vertrek naar de eerste strike van de dag, in Brussel. Er hangt echt een goed sfeertje. Er zijn 650 mensen, niet spectaculair veel, maar hey, that’s how it goes. Wel focking raar dat iedereen op het einde plots begint te dansen. Raar, maar goed!

De tweede mars is in Waterloo. We hadden beslist om er met de voltallige kerngroep te zijn, maar uiteindelijk hebben alleen Adélaïde en ik het gehaald. Er waren 1.300 mensen. Alle scholen uit de buurt waren daar. Ik heb echt genoten. Het boeit me niet hoeveel mensen er precies zijn. De sfeer zit goed en de boodschap is duidelijk.

Ik spoor naar Brussel voor een interview met een Noorse krant. Het boek dat Kyra en ik hebben gemaakt is ook daar uitgegeven en blijkbaar kennen ze ons daar al wat. We hebben al twee keer in een Noorse docu gezeten.

Ik blijf weer op kot bij Julie slapen. Ik ben doodmoe. Mijn stem is bijna weg door al dat roepen vanmiddag. Slapen nu!


Vrijdag 3/5: En volgend jaar?

Lang in bed gelegen. Ik moet pas om 13 uur op school zijn, voor een groeigesprek. Ik moet vertellen hoe ik me voel op school en wat ik van plan ben na het middelbaar. Ik heb er écht nog geen idee van. Ofwel ga ik social sciences studeren aan de VUB ofwel ga ik een jaar in het buitenland werken. Ik heb aanbiedingen gekregen om mee te doen aan internationale klimaatprojecten in Brazilië, Miami en San Francisco. Hoe zot zou het zijn om in een internationaal kader aan het klimaatbeleid te werken.

Ik heb nieuwe opnames voor een documentaire en ’s avonds een date met vrienden. En dan weekend! Ik ben echt zo moe aan het worden. Het lijkt alsof een keer goed uitslapen niet meer genoeg is om mijn energievaatje weer op peil te krijgen. Stiekem hoop ik dat iedereen mij met rust laat na 26 mei.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234