Damon Albarn - Everyday Robots

Het is 2014, en Damon Albarn is een gevestigde, door publiek en pers in de armen gesloten veelschrijver die al lang niets meer te bewijzen heeft. Hij doet al tien jaar volledig zijn zin, beide ogen gericht op nieuwe terreinen en blind voor verwachtingen. Dat is goed nieuws, maar de praktijk is wat gaan sputteren.

Zijn plaat met Rocket Juice & the Moon (2012) was een halve sof; ‘Dr. Dee’ (2011) viel wellicht pas echt te genieten als je er de bijhorende opera bij zag; en ‘Plastic Beach’ (2010), de recentste Gorillaz, was goed, maar kwam niet tot aan het middenrif van het eerdere ‘Demon Days’. Voor echt uitmuntend plaatwerk moeten we al terugbladeren tot 2007, toen hij samen met Paul Simonon (The Clash), Tony Allen en Simon Tong (The Verve) ‘The Good, the Bad & the Queen’ maakte.

Vrolijk nieuws: de overheersende sfeer (mild melancholisch) en klankkleur (bruin-grijs) van die laatstvermelde plaat zijn dezelfde als die van ‘Everyday Robots’, het solodebuut van Albarn. Dat brengt mee: ingetogen, herfstige kop in kas-songs. Nocturnemuziek. De Albarn van het understatement. Het is bij wijze van grap dat de watermark-stream die ons door de platenfirma werd geleverd de schuilnaam ‘Carmina Burana’ meekreeg.

Tussendoor: eigenlijk is dit niet écht Albarns solodebuut. Zijn eigen naam prijkte in 2003 ook al op ‘Democrazy’, maar dat was een restjesplaat, een snel weer onder de mat geschoven verzameling van songs die in de steigers hadden moeten blijven en grofkorrelige demo’s die afgekapt werden via een slordige fade-out. Dit keer gaat Albarn slechts één keer full retard:‘Mr. Tembo’, zijn hupse ode aan een olifantenweesje in Tanzania, klinkt alsof iemand hem had moeten zeggen dat ‘what happens in de kleuterklas, stays in de kleuterklas’. Verder geen klachten.

Openingssong ‘Everyday Robots’ trapt af met een sample van de overleden Amerikaanse­ excentriekeling Lord Buckley: ‘They didn’t know where they was going / But they knew that where they was, wasn’t it’. Waarmee Albarn meteen duidelijk maakt dat ‘Everyday Robots’ de soundtrack van een zoektocht is. ‘We weten waar de mensheid nú staat, maar dude, met de snelheid waarmee de technologie en de wetenschap voortjakkeren, waar staan we over vijf jaar?’ Je hoort de twijfel en de onwennigheid ook doorheen songs als ‘History of a Cheating Heart’ en het mooie ‘The Selfish Giant’ bibberen. ‘Hostiles’ en ‘Lonely Press Play’ zeggen iets over de ultieme eenzaamheid waar we – nieuwe­ media, like-buttons en verjaardagswensen in GIF-formaat ten spijt – toch nooit aan zullen ontsnappen.

Angst voor de toekomst brengt een hang naar het verleden mee: in ‘Hollow Ponds’ trekt Albarn flashbacks op uit jeugdherinneringen, en in ‘You and Me’ wordt gemijmerd over de oude heroïnedagen. En om écht te benadrukken dat dit een hoogstpersoonlijke plaat is, heeft hij er hier en daar het kerkkoor van zijn jeugdparochie bij betrokken. Tussen de noten door hoor je rinkelende telefoons, gezucht, gekreun, papiergeritsel, kindergejoel – veldopnames die Albarn in zijn omgeving opnam, en details die tot beluistering met koptelefoon nopen. En wat je daarin te horen krijgt, wordt met elke beluistering beter.

‘Everyday Robots’ staat vol kleine songs, maar is een behoorlijk grootse plaat. Veelbelovende debutant.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234