null Beeld

Dan 'The Black Keys' Auerbach zit nooit op zijn paard: 'In mijn hoofd ben ik een pacifistische cowboy'

Binnenkort verschijnt Dan Auerbachs nieuwe soloplaat ‘Waiting On a Song’, waarvan de single ‘Shine on Me’ sinds een paar weken ons gemoed doet opveren telkens als hij op de radio komt. En deze keer volgt de frontman van The Black Keys voor het eerst volledig zijn hart. ‘Ik ben in de bloei van mijn leven en inhaleer alles wat mogelijk is.’

jph

Dan Auerbach is van nature geen prater. Tijdens eerdere interviews zat de zanger en gitarist van The Black Keys er vaak een beetje grijnzend bij, terwijl zijn boomlange compagnon Patrick Carney het woord voerde. De enorme wietwalm die rondwaart in zijn suite van The Grand in hartje Amsterdam voorspelt ook niet veel goeds, zeker als Auerbach bij wijze van introductie ook nog eens zijn joint in de lucht steekt. ‘Vind je het erg als ik rook? In zo’n chique ruimte smaken ze nog net wat lekkerder.’ Maar de rocker, zoals altijd gehuld in jeans, houthakkershemd en een paar cowboy boots, straalt van top tot teen en blijkt bijzonder spraakzaam. Dat heeft alles te maken met ‘Waiting On a Song’, waarvoor hij teruggreep naar de muziek uit zijn jeugd en samenwerkte met onder meer Mark Knopfler. ‘Ik heb me zelden zo gelukkig gevoeld,’ zegt hij. ‘Ik kreeg net nog een mailtje van Mark, die zei dat hij erg tevreden was met zijn bijdrage. Dat soort kleine dingen maken het leven mooi.’

HUMO Je noemt het maken van ‘Waiting On a Song’ in de perstekst ‘een droom die uitkomt’. Is dat niet een tikje overdreven?

Dan Auerbach «Ik meen het. Ik ben opgegroeid met bluegrass en country. Ik herinner mij uit mijn kindertijd dat mijn opa, oma en mijn ouders gezamenlijk rond de tafel zaten en oude countrynummers speelden. Mijn hele familie luistert naar die muziek, van The Stanley Brothers tot Merle Haggard en Hank Williams. Op één of andere mysterieuze manier ben ik in de rockwereld terechtgekomen, maar al van toen ik mijn eerste soloplaat maakte (‘Keep It Hid’ uit 2009, red.), wou ik terug naar die roots. Deze keer laat ik mijn hart spreken.

»Ik ben niet voor niets jaren geleden naar Nashville verhuisd. Het is een plek die bij een muziekfreak zoals ik het beste naar boven haalt. Geschiedenis en toekomst liggen er letterlijk om de hoek. Waar anders kun je gewoon de drummer en bassist van Elvis Presley bellen? Of ’s ochtends pas beslissen wie je die dag wil uitnodigen voor een studiosessie?»

HUMO De plaat is ook een ode aan de oude studio’s van Tennessee: Sun Studio, The Royal Studios, RCA...

Auerbach «Het is vooral een ode aan Sam Phillips, in mijn ogen de belangrijkste man in de geschiedenis van de rock-’n-roll en country. Toen hij de Sun Studio opende, was dat wellicht het meest visionaire dat iemand in de muziek ooit heeft gedaan. Ik heb alles aan die man te danken.»

HUMO Je hebt ook de legendarische ‘Cowboy’ Jack Clement meerdere keren gesproken, die als producer en engineer voor Sun gewerkt heeft. Hij was een beetje de geestelijke vader van ‘Waiting On a Song’.

Auerbach «Hij was één van de belangrijkste mensen in de muziekgeschiedenis van Nashville. Hij maakte de stad cool en artistiek. Hij ontdekte Jerry Lee Lewis, schreef ‘Ballad of a Teenage Queen’ voor Johnny Cash en heeft veel later de U2-hits ‘Angel of Harlem’ en ‘When Loves Comes to Town’ opgenomen – in de Sun-studio, nota bene. Jack was een aparte man, een kerel met een enorme uitstraling, kennis en charisma. En met heel veel verhalen. Ik ben vaak bij hem langsgegaan en dan speelde hij urenlang op zijn ukelele, terwijl hij de ene anekdote na de andere opdiste. Spijtig genoeg is hij in 2013 overleden.»

undefined

'Al het gedoe rond TheBlack Keys gaat grotendeels aan mij voorbij. Ik ben geen popster, ik ben gewoon een muzieknerd'

HUMO Had je deze plaat al in gedachten toen je in 2010 naar Nashville verhuisde en je eigen studio opende?

Auerbach «Dat was vooral een gok. Ik heb die studio gebouwd zonder te weten of een jongen uit Ohio ooit in Nashville geaccepteerd zou worden. Ik dacht: ‘Ik bouw de studio en dan komen al die muzikanten vanzelf.’ Alleen heeft het zeven jaar geduurd tot ik de juiste mensen gevonden had en mijn eigen begeleidingsgroep kon vormen. Maar nu zijn we een machine. Voor deze plaat schreven we altijd van maandag tot en met woensdag nummers bij mij thuis. Van donderdag tot zondag namen we dan alles op, vaak zelfs tot vijftien songs in vier dagen tijd. Ik heb in totaal meer dan tweehonderd songs geschreven met allerlei verschillende mensen, waarvan ik er uiteindelijk slechts tien geselecteerd heb. Ik heb dus nog materiaal liggen voor negentien soloplaten (lacht).»

HUMO Ben je niet bang dat recensenten je in een retrohoekje zullen duwen?

Auerbach «Kijk, ik ga niet de competitie met Elvis Presley aan. Maar toen ik indertijd op een high school dance voor het eerst ‘Son of a Preacher Man’ van Dusty Springfield hoorde, was dat een heilig moment voor mij. ‘What the fuck is that?’ Ik grijp dus terug naar datgene wat ik goed vind, maar ik plaats het wel in deze tijd. Eigenlijk is dat hetzelfde als wat we met The Black Keys doen.»

HUMO Hoe ben je bij Mark Knopfler terechtgekomen, die meespeelt op single ‘Shine on Me’?

Auerbach «Mijn liefde voor Mark Knopfler gaat ook terug tot mijn kindertijd. Mijn vader luisterde nooit naar Engelse popmuziek, tot hij het debuut van Dire Straits kocht. Die plaat heeft hij jarenlang continu gedraaid, ik kan me echt elke noot van ‘Sultans of Swing’ herinneren. Hij ergerde zich altijd groen als die song op de radio op het einde werd weggedraaid, net op het moment dat Knopfler er die geweldige gitaarlick uitgooide.»

HUMO Je zet de legendarische gitarist Duane Eddy ook weer op de kaart.

Auerbach <«Ik ben al mijn hele leven een groot liefhebber van Duane’s gitaarspel, maar blijkbaar was iedereen hem uit het oog verloren. Uiteindelijk wist ik samen met mijn producer Dave Ferguson een afspraak met hem te regelen in zo’n typisch barbecuerestaurant waarvan we er in Tennessee heel veel hebben. Dave en ik zijn allebei vegetariër, dus we deden maar even alsof we het een geweldige plek vonden. Ik heb uren met hem gesproken over songs als ‘Rebel Rouser’ en ‘Peter Gunn’, en natuurlijk over zijn werk met producer Lee Hazlewood. Hij kende The Black Keys overigens wel en vond mijn stem lijken op die van George Jones. Een mooier compliment kon hij mij niet geven. Tegenwoordig zijn we goede vrienden, we lunchen regelmatig met elkaar. Vrienden zijn met Duane Eddy: hoe cool is dat?»

HUMO Over helden gesproken: ik las iets over een feestje dat je hebt gehouden met je familie en talloze muzikanten.

Auerbach «Dat bedoel ik nu: Nashville maakt je dromen waar. Mijn familieleden zijn enorme fans van Marty Stuart en van de McCoury’s, een bluegrassfamilie. Ik dacht: ‘Die moet ik samenbrengen.’ Iedereen in de familie Auerbach groeide met deze mensen op, en nu zaten ze samen rond de tafel oude songs te spelen. Drie generaties van mijn familie samen met hun helden. Geweldig.»

undefined

'Workaholic Auerbach in zijn studio. 'Ik heb nog materiaal liggen voor negentien soloplaten.'

undefined

null Beeld

HUMO Je bent nogal vrij opgevoed, hè?

Auerbach «Absoluut! En daar ben ik mijn ouders nog altijd dankbaar voor. Mijn pa is een vrije vogel, en ik heb veel van hem geërfd. Hij zei altijd tegen mij: ‘Dan, je moet nooit vechten. Vechten is een zwaktebod van mensen die het niet met woorden kunnen halen.’ En dus heb ik nooit gevochten. In mijn hoofd ben ik een pacifistische cowboy.»

HUMO Klopt het dat je als jongeling niet opkeek naar Elvis of Johnny Cash, maar naar Fabian Forte, een vergeten Amerikaans tienersterretje uit de jaren 50 en 60?

Auerbach «Ja, ik heb ondervonden dat in Europa bijna niemand hem kent. Hij is in Amerika ook maar heel kort beroemd geweest. Maar ik ben ermee opgegroeid en eigenlijk was hij jarenlang mijn maatstaf. Hoe goed moet je zijn om in de buurt te komen van Fabian? In mijn studio hangt een grote foto van hem.»

HUMO Kort voor zijn dood in 2010 interviewde ik producer Willie Mitchell in zijn eigen Royal Studio in Memphis. Ik vind de sound van jouw plaat vergelijkbaar met veel van zijn werk.

Auerbach «Ga weg, man! Willie was met afstand mijn favoriete producer en mixer in de geschiedenis van álle muziekgenres. Elke producer van nu had eigenlijk les van hem moeten hebben.»

HUMO In 2015 klonk je op de plaat van The Arcs nog als een psychedelische tovenaar. Hoe stijlvast ben je eigenlijk?

Auerbach «Ik ben gewoon een muzieknerd. Al het gedoe rond mijn persoontje of The Black Keys gaat grotendeels aan mij voorbij, ik zie mezelf niet als een popster. Ik heb ooit één bijbaantje gehad, in een platenwinkel in Akron, Ohio, de stad waar ik geboren ben. Dat was ook het enige wat ik kon. Ik was in die tijd gek van bands als Talking Heads, Pixies, Sonic Youth en The Grateful Dead. Ik denk dat The Arcs het dichtst bij mijn voorliefde voor Jerry Garcia en The Grateful Dead kwam.»

HUMO Neem je al die voorliefdes mee als je producer bent voor artiesten als Lana Del Rey, Dr. John, Ray La Montagne of The Pretenders?

Auerbach «Zeker, maar de artiesten die je opnoemt zijn allemaal collega’s met een ijzersterke visie, zowel de piepjonge Lana als de geroutineerde Chrissie Hynde. Ik ben al jaren een grote fan van The Pretenders, zeker van hun eerste drie platen. Chrissie is een heldin. Een vrouw waar je tegelijkertijd bang van bent en enorm van kunt houden. Zij twijfelt geen moment als ze opneemt, in tegenstelling tot mezelf.»

HUMO Ik heb je schema van de laatste vijf jaar bekeken: drie platen met The Black Keys, vier wereldtournees, een tour met je andere band The Arcs en een ton werk als producer. Hoeveel Dan Auerbachs zijn er eigenlijk?

Auerbach «Als je het zo opsomt, klinkt het een beetje belachelijk. Maar het is simpel: ik werk heel graag. Ik ben in de bloei van mijn leven en inhaleer alles wat mogelijk is. Al moet ik zeggen dat ik nooit meer tijd heb genomen voor een plaat dan voor ‘Waiting On a Song’.»

HUMO Je hebt ooit verteld dat je last had van slapeloosheid, en daardoor zoveel werkt. Is dat nog steeds zo?

Auerbach «Absoluut. Met de nodige hulpmiddelen – een joint of Xanax – kom ik de nacht wel door, maar die onrust is er altijd. Thuis kan ik mij gelukkig wel op andere dingen storten, zoals sleutelen aan oude auto’s en koken. Zonder te overdrijven: ik ben een heel goede kok.»

HUMO Je gaat niet met deze plaat op tournee, maar er zijn ook geen plannen voor een nieuwe plaat van The Black Keys. Of vergis ik me?

Auerbach «Nee, Patrick en ik hebben veel contact, maar concrete plannen voor een nieuwe plaat zijn er niet. Ik doe gewoon verder met wat ik bezig ben. En ik geniet van mijn vrije tijd. Maar uiteindelijk beland ik toch weer in een studio om nieuwe liedjes te maken.»

‘Waiting On a Song’ van Dan Auerbach komt op 2 juni uit bij Warner.

null Beeld
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234