'Dancing With The Stars' op vtm: 'Een toneelstuk in drie bedrijven'

Ik ben geen paleontoloog, krijg zelfs uit een piano geen deftige noot, en vrouwen zal ik al helemáál nooit begrijpen, maar dat neemt niet weg dat ik op een onbewaakte tv-avond al eens graag langs ‘Jurassic Park’, een muziekdocumentaire of Scarlett Johansson zap.

In dezelfde categorie: ‘Dancing with the Stars’. Kijken naar mensen die zich, terwijl ze hun uitslaande paniek dapper onder controle proberen te houden, met lijf en leden op het podium storten, is nog altijd aangenamer dan zélf een beentje in de lucht gooien.

Voor aanvang van dit tweede seizoen hadden juryleden Michel Froget en Leah Thys al een subtiele chassé richting uitgang ingezet, waar Davy Brocatus en de immer elegante Sam Louwyck – een man die de rum in rumba stopt – klaarstonden om hun plaats in te nemen naast Jan Kooijman en de zich nog steeds van een onverklaarbaar accent bedienende Joanna Leunis. Intussen wisselde Kat Kerkhofs, vorig seizoen als deelneemster nog tweede, van rol met copresentator Jani Kazaltzis. Dat zij, in welke rol ook, in de eerste plaats altijd gewoon Kat is, bleek ook hier een goede zaak voor de sfeer. Verder mocht alles gemakshalve bij hetzelfde blijven: negen BV’s, negen danspartners (waaronder minstens één gepatenteerde Italiaan), en één eindeloos voortdenderende show waarin de gezellige voor- en achterafjes af en toe doorprikt werden met een dansje.

Grote Fred Astaires of Ginger Rogersen vielen in de eerste aflevering – waarin nog niemand naar huis moest, en we dus ook nog even van televoting gespaard bleven – nog niet te ontwaren, maar Kelly Pfaff bleek al een meer dan behoorlijke tango machtig, en wie tijdens z’n urban freestyle inzoomde op Jani’s gezicht kon genieten van een toneelstuk in drie bedrijven. Die dansen – tezamen goed voor een kwartiertje van de twee uur lange show – waren traditiegetrouw leuker dan de muziek: een chachacha kan kennelijk op de tonen van Shawn Mendes, en 5 Seconds of Summer blijkt in dit glitterende universum geenszins een paso doble in de weg te zitten. De enige beweging waartoe ik neig wanneer ‘Shape of You’ van Ed Sheeran door de boxen knalt, is een spurtje naar het toilet, maar dat zal dan wel weer aan mij liggen – gelukkig voor Julie Vermeire kon zij het houden bij een puike samba.

Voor iemand wiens voeten al tegenstribbelen als ze in lichte draf naar de bakker moeten, deed het alleszins deugd om te zien dat de niet van enige zelfkennis gespeende Viktor Verhulst ook nog meedeed. Hij zag zijn rol als ‘glazenwasser van Cola Light’ in een American smooth-dans niet echt zitten en poogde er nog onderuit te komen door op de autostrade een vierdubbele salto te maken met zijn Range Rover. Vergeefse moeite, tot grote opluchting én stil jolijt van de presentator, achter de schermen toevallig ook zijn vader, Gert Verhulst. Zo bewoog er ook naast de dansvloer altijd wel wat in ‘Dancing with the Stars’, zelfs als Ed Sheeran z’n mond hield.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234