null Beeld

Daniel Norgren, liever lui dan luid

Tegenwoordig is een muzikant die meer dan één volwaardige, goede plaat per jaar uitbrengt een met de vinger nagewezen zeldzaamheid. De Zweed Daniel Norgren is zo’n anomalie: zes maanden na ‘Alabursy’ (★★★½ in Humo) is er alweer het indrukwekkende ‘The Green Stone’: delicaat, bruisend, broos en heftig.

Frederick Vandromme

'Vaak zit ik maar een paar noten verwijderd van de absolute stilte'

Als singer-songwriter is Norgren een ui: op elke plaat werpt hij een nieuwe schil af en komt een laag dichter bij de kern. Hij begon acht jaar geleden met gezellige, rafelige blues-’n-roll, maar is gaandeweg een minimalist geworden: op piano, gitaar of één van de orgels uit zijn verzameling beperkt hij zich tot het noodzakelijke, wat overigens volstaat om al uw zintuigen te masseren. Zijn kale stemgeluid weerspiegelt het ruwe noorden van Zweden, waar hij in afzondering in de bossen woont. Van de zeven platen die hij de voorbije acht jaar uitbracht is ‘Horrifying Deatheating Bloodspider’ die met de beste titel, ‘The Green Stone’ die met de meest intense songs.

HUMO ‘The Green Stone’ is, na...

Daniel Norgren (aan de telefoon) «Kunnen we nog even wachten met het interview? Ik ben net terug van een laatste ritje met Buck. Dat is mijn oude Volvo 940, ik schenk hem binnenkort aan een fan. Ik wil het gevoel nog even koesteren. Dat ik nu voor de allerlaatste keer Bucks geur – een combinatie van oud leer en opgedroogde motorolie – heb opgesnoven, is een moment van afscheid. Ik ben er, geloof ik, een beetje emotioneel van geworden.»

HUMO Je hebt Buck liefkozend naar de schrijver Charles Bukowski genoemd, omdat ‘die net zo veel zoop’. En als ode aan je Volvo heb je je vijfde plaat vervolgens ‘Buck’ gedoopt. Waarom geef je iets weg waar je een bijzondere band mee hebt?

Norgren «Het gaat niet goed met hem. Er zijn herstellingen nodig en ik heb de tijd niet om het zelf te doen. Ik hoop dat iemand anders hem de aandacht kan geven die hij verdient.

»Stel maar een vraag.»

HUMO ‘The Green Stone’ is, na ‘Alabursy’, je tweede plaat van 2015. Iemand als Beck vloekt al jaren dat hij meer platen wil uitbrengen, maar hij ziet zich genoodzaakt zich te houden aan het ritme van gemiddeld één om de twee, drie jaar. Waarom kan jij wat hij niet kan?

undefined

Norgren «Het vloekt met de regels van de marketingafdeling van een grote platenmaatschappij om twee platen zo kort na elkaar uit te brengen. De timing van de tweede saboteert de verkoop van de eerste, zoiets. Maar ik ben een DIY-man: ik doe bijna alles zelf, en dus doe ik ook wat ik wil. Vorig jaar had ik niet veel optredens op de agenda, dus was er veel tijd om te schrijven. Bovendien had ik begin 2015 tegen een vriend opgeschept dat ik twee platen zou uitbrengen, dus ik kon sowieso niet meer terug. Ik ben daar nogal koppig in.»

null Beeld

HUMO ‘The Green Stone’ start met stilte, met een soundscape die zijn tijd neemt voor hij openbloeit. Je twee vorige platen openden op gelijkaardige wijze. Dat is geen toeval meer.

Norgren «Natuurlijk niet. (Denkt na) Als mijn platen schilderijen zijn, dan vormen die soundscapes mijn lievelingskleur. Of beter: een plaat maken heeft iets van koken: je wil op het juiste ogenblik de juiste kruiden toevoegen. Die rustige soundscapes zijn mijn saffraan, de allerduurste specerij. Stilte is geweldig: het verandert alles.

»Ik heb plezier bij het maken van die soundscapes. Ik kan er dagen aan prutsen, en soms maak ik mijn puzzels veel te subtiel, maar dat is net het spannende. Vaak zit ik maar een paar noten verwijderd van de absolute stilte. (Enthousiast) Je hoeft daarvoor geen briljante muzikant te zijn, geen technicus, je moet alleen graag met je hersenen werken. Die soundscapes zijn mijn kruiswoordraadsels.»

HUMO Nog één metafoor?

Norgren «Een plaat werkt een beetje als een film. Die zal door de regisseur ook niet vaak begonnen worden met een epische gevechtsscène. Het is belangrijk om de kijker en de luisteraar zachtjes binnen te leiden, hem de tijd te gunnen zijn oren klaar te maken voor een nieuw geluid, op zijn tempo.»

HUMO Songs die niet op plaat belanden, of die nooit helemaal zijn afgewerkt, bewaar je die als wisselstukken?

Norgren «Ik gooi niets weg. Ik heb een paar honderd onafgewerkte songs liggen – vaak niet meer dan een vaag idee of een halve melodie.»

HUMO Een paar hónderd?! Lui ben je niet.

Norgren «Net wél. Als ik een idee niet binnen het uur tot een volledige song uitgewerkt krijg, verlies ik mijn interesse en gaat het de kast in. De beste songs laten zich schrijven zonder dat er veel werk in kruipt.

undefined

null Beeld

»Af en toe beluister ik een paar cassettes met oude ideeën en dan hoor ik altijd dingen waarvan ik me met de beste wil ter wereld niet meer kan herinneren dat ik ze ooit heb opgenomen. Het is ontzettend bevredigend om twee van die ideeën samen te leggen en ze in elkaar te laten passen. Vergelijk het met een gesloten deur in je huis waarvan je je al jaren afvraagt wat erachter schuilt, en plots vind je de sleutel. Ik ken geen heerlijker gevoel. (Alsof hij een praline op zijn tong laat smelten) Hmmmm.»

HUMO Twee jaar geleden heb je Steve Wynn van The Dream Syndicate geïnterviewd. Ik steel één van je vragen: ‘Heb je een song die voor jou persoonlijk meer betekent dan de rest van je songs? En waarom?’

Norgren (blaast) «Dat is altijd de song die ik het laatst geschreven heb. Cliché, maar ook logisch: dan zijn mijn gevoelens bij die song nog vers. Drie uur geleden heb ik er nog eentje gemaakt: ‘Payday Is Always Tomorrow’. (Plechtig) Het zal mijn lievelingssong blijven tot ik er een nieuwe heb.»

HUMO Herinner je je de alleréérste song die je ooit schreef?

Norgren «Natuurlijk. Ik ben de titel vergeten, en ik weet ook niet meer waarover het ging, maar wel nog dat ik hem – alleen, en op gitaar – gespeeld heb op een schoolfeest, en dat dat mijn leven veranderd heeft. Ik moet 15 geweest zijn. Het was in de gymzaal, en er zaten 600 scholieren klaar. Ik had de hele dag op mijn benen staan daveren, maar dat was niet nodig: het verliep echt goed.»

HUMO Werd je door je medeleerlingen sindsdien anders bekeken?

Norgren «Ik denk dat ze me nog raarder zijn gaan vinden (lacht). Maar iemand heeft toen ook gezegd: ‘Daniel kan ieder moment door een platenlabel getekend worden’ – en ik dacht: ‘Ja. Ja, dat is inderdaad zo.’ Ik heb weken op wolken gewandeld, omdat ik wist: ‘Als ik het aankan om voor 600 schoolgenoten een liedje te spelen, zijn er nog ontelbaar veel dingen die ik óók kan.’ Jarenlang heb ik dat voor ogen gehouden, heeft het me ertoe aangezet te blijven schrijven, demo’s op te nemen en op te treden.»

HUMO Een opmerkelijke, maar aangename paradox: hoe persoonlijker en tegendraadser je platen worden, des te groter wordt je publiek.

Norgren «Zo gaat dat. Pas als je jezelf naakt aan de wereld presenteert, zien de mensen je staan. De beste songs in de muziekgeschiedenis hebben geen maskers nodig.

» (Plots) Ik geef straks niet enkel Buck weg, weet je? Ik doe er vijfentwintig door mezelf samengestelde mixtapes bij. Ook dat zal pijn doen, want het zijn echt vijfentwintig tapes met niets dan de allerbeste muziek. Voornamelijk rock-’n-roll uit de fifties; veel echo op de stemmen en zo, songs die perfect bij Buck passen.»

HUMO Het is nog niet te laat.

Norgren «Nee. Het is tijd. I need to let him go.»


Beluister 'I Waited For You', van Norgrens nieuwe plaat 'The Green Stone':

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234