null Beeld

Dark Shadows

Eén van de mooiste dingen die kunnen gebeuren terwijl je in de donkere zaal zit, is dat tegelijk met de wereld van het witte doek ook de wereld van de muziek voor je opengaat.

Zo hebben wij tijdens onze tienerjaren (in de achttiende eeuw was dat) dankzij ‘Zabriskie Point’ de platen van Pink Floyd en de Grateful Dead leren kennen (Antonioni had enkele nummers van die groepen op de soundtrack gezet), gidste ‘Blue Velvet’ ons indertijd naar Roy Orbison, en bracht ‘Der Himmel über Berlin’ ons bij Nick Cave.

En dankzij ‘Dark Shadows’ hebben we nu opnieuw ontdekt wat voor een aangrijpend nummer ‘Nights in White Satin’ van The Moody Blues eigenlijk is – de song plakt op de begingeneriek, en nu ook in onze headphones.

Maar dit geheel terzijde: wat wij u eigenlijk écht willen vertellen is dat er over de achtste samenspanning tussen Tim Burton en Johnny Depp enorm veel goeds valt te melden. Nog snel even de plot: Depp vertolkt een vampier die anno 1772 door de heks Angelique (Eva Green) levend wordt begraven en tweehonderd jaar later herrijst in de periode van de hippies en de Vietnamoorlog.

De time-clash tussen de Victoriaanse bloedzuiger en zijn nieuwe omgeving geeft uiteraard aanleiding tot een hoop geestige verwarring en grappige situaties, zoals wanneer Barnabas zich tot grote verbazing van zijn nazaten afvraagt hoe snel de paarden hem naar de fabriek kunnen brengen (het droge antwoord van Michelle Pfeiffer: ‘Wij nemen meestal de Chevy’).

De seventiesdecors, voor één keer niet tot stand gebracht met digitale effecten maar volledig nagebouwd in de befaamde Pinewood Studios in Engeland, ogen naar goede Tim Burton-traditie prachtig: let vooral op de bioscoop waar achtereenvolgens ‘Deliverance’, ‘A Clockwork Orange’ en de blaxploitationklassieker ‘Super Fly’ op de affiche staan.

En Johnny Depp, misschien wel de grootste troef van ‘Dark Shadows’, is werkelijk hilarisch als de stijfdeftige, zich in een onnavolgbaar archaïsch taaltje uitdrukkende vampier die bij het kampvuur hele zinsneden uit ‘Love Story’ zit te citeren en zich oprecht verontschuldigt vooraleer hij zijn tanden in iemands nek plant.

Alles bij mekaar vonden wij ‘Dark Shadows’ stukken beter, leuker – de seksscène! – en energieker dan het eerder saaie ‘Charlie and the Chocolate Factory’ en het nogal computereffecterige ‘Alice in Wonderland’, maar een echt grootse of onvergetelijke Burton kunnen we dit toch niet noemen.

Zo is de fusie tussen komedie en horror niet altijd even geslaagd, en is het ons niet helemaal duidelijk wat acteur Johnny Lee Miller eigenlijk in het verhaal kwam doen. Daarnaast misten wij ook een element van verrassing en ontroering.

Het zou de lengte van een doodskist te ver gaan om te beweren dat Burton en Depp iets als ‘Dark Shadows’ in hun halfslaap maken, maar toch: het duo begeeft zich met dit soort half campy, half griezelige materie op wel héél vertrouwd terrein.

‘Dark Shadows’ biedt honderddertien minuten lang heerlijk entertainment voor de levenden, maar weegt lang niet zwaar genoeg om de doden te kunnen wekken.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234