null Beeld

Darkside - Psychic

‘I’m just going to go and make a fucking rock and roll record’. Als dat inderdaad is wat Nicolas Jaar zich had voorgenomen, dan faalt ‘Psychic’ glorieus. Luister maar hoe opener ‘Golden Arrow’ oprijst uit bijna-stilte. Een diffuse gitaar glinstert in de verte en een orgeldrone zwelt aan, weemoedige synths en cello flikkeren in en uit focus.

Herbert Struyf

De song glijdt trillend uit de speakers – als een luchtspiegeling – tot een simpele motorikbeat en een krautgitaar in elkaar klikken, en ermee aan de haal gaan. Een hoge, onverstaanbare zangstem kringelt op, een baslijn stuitert tevoorschijn en de track nestelt zich in een spaced-out groove tot hij plots buiten de dampkring belandt en – na dik elf minuten – zachtjes uitdooft.

Fantastisch, maar géén rock-’n-roll, net zoals Jaars debuut-cd ‘Space Is Only Noise’ met z’n collages van pianogetokkel, van het web geplukte stemmen en scheve beats ook niet de technoplaat was waarvoor ze her en der werd versleten.

Net als op hun nagenoeg perfecte debuut-ep uit 2011 versmelten Jaar en zijn makker Dave Harrington brokken kraut­rock, postrock, Pink Floyd-psychedelica, downtempo en techno tot een stel songs dat van Air had kunnen zijn, mocht dat duo zich tegenwoordig verliezen in nachtelijke marathonsessies in de studio, de nostalgische romantiek van ‘Cherry Blossom Girl’ en ‘Playground Love’ van zich hebben afgeschud, en stiekem dromen van een tweede carrière als kosmonaut.

Want ‘Psychic’ is een nachtplaat. Eentje die zich afspeelt in de neonverlichte straten, parken en lege percelen aan de rand van de stad, waar het duister voortdurend alles dreigt op te slokken. Uit die enorme leegte worden af en toe ruisende maar ravissante flarden muziek doorgestraald, zoals de kristallen piano in ‘Sitra’, of de ijle gitaar aan het begin van ‘Heart’. En soms hoor je ook gewoon de leegte zelf, tussen de noten en akkoorden in, donker en verontrustend. Tracks als ‘Greek Light’ krijgen zo een duizelingwekkende illusie van diepte mee.

Dat Jaar altijd weer weet te verrassen, wisten we al: als Daft Side stripten hij en Harrington eerder dit jaar de ‘Random Access Memories’-originelen van Daft Punk zonder pardon van hun discoglans – hun versie van ‘Lose Yourself to Dance’ duurt exact twee seconden. Op ‘Psychic’ houden ze de surprises subtieler. Cleane gitaren die nauwelijks rocken, maar gedistingeerd janken zoals bij Gayngs (‘Metatron’), bijvoorbeeld, ook als ze de blues hebben (‘Paper Trails’).

Hele happen percussie klinken als krakkemikkige veldopnamen, synthetische handclaps snijden door rinkelende windorgels en zelfs de meest smoothe krautritmes blijken plots te haperen (‘The Only Shrine I’ve Seen’), terwijl in ‘Freak, Go Home’ een warme orgelgroove weet te ontspringen uit een stapel lukraak over elkaar gemikte bandopnamen.

Hoogtepunt ‘Metatron’ schittert met etherische Art Of Noise-stemmentapijten en diep ontroerende lead vocals die in digitaal zwavelzuur gedompeld lijken. Maar net als alle andere tracks hier blijft ‘Metatron’ uiteindelijk écht fascineren omdat de track lichtjes uit balans lijkt – ’t is een fascinerende muzikale puzzel waarin een paar stukjes ontbreken. Zo blijf je luisteren en zoeken, opnieuw en opnieuw, tot je uiteindelijk zélf die lege ruimte gaat invullen.

Haalt u ons van onder onze koptelefoon wanneer het weer lente is?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234