null Beeld humo
Beeld humo

tussen hemel & helsoe nsuki, rik van de walle en nick bril

‘Dat ik zo gemakkelijk door een andere vrouw werd vervangen, bevestigde: ik ben gewoon een zak stront’

In de laatste Tussen Hemel & Hel van dit seizoen: de eetgewoontes van Nick Cave, de oudste spoiler uit de filmgeschiedenis en de flauwste mop aller tijden. Én de op één na flauwste mop aller tijden. Het is groen en het plakt? Lees verder!

Noud Jansen

Soe Nsuki: ‘Kutsportsloffen’

Nog steeds geen quota in de wondere wereld van de stand-upcomedy: het is dus geheel en al haar eigen verdienste dat de unieke Soe Nsuki (vrouw, zwart én van Kalmthout) zalen laat vollopen van Hoogstraten tot Gijzegem. Vandaag mag ze het eens voor een kritisch eenmanspubliek proberen.

Soe Nsuki «De gelukkigste periode in mijn leven was tussen mijn 19de en mijn 25ste, toen alles bij mij om breakdance draaide. Drie keer per week ging ik trainen, en in de weekends zat ik vaak tien uur in de auto op weg naar een battle in Bilbao of Londen of waar dan ook, waar ik mensen ontmoette met wie ik een gemeenschappelijk doel had. Heerlijk! Ik moest krabben om elke maand mijn huur te kunnen betalen, omdat ik zelf mijn studie moest zien te bekostigen, maar het deerde me niet omdat ik al mijn energie kwijt kon in die breakdance. Toen ik stopte en de stap naar de comedy waagde, miste ik die fysieke uitlaatklep zo erg dat ik even in een mentale dip ben terechtgekomen. Maar ik had het gevoel dat ik geen andere keuze had dan een nieuw leven te beginnen. ‘Saldo’ en ‘ontoereikend’: die twee woorden wilde ik echt nóóit meer zien wanneer ik in de supermarkt mijn schamele boodschappen stond af te rekenen.»

HUMO Wanneer in je leven was je het ongelukkigst?

Nsuki «Vijf of zes jaar geleden, toen mijn ex-vriend drie maanden nadat ik het had uitgemaakt al een nieuwe vriendin bleek te hebben. Pijn dat dat deed! Ik had nog nooit in mijn leven iemand gehaat, maar hem haatte ik echt – ik heb hem voor het vuil van de straat staan uitschelden. Gelukkig ging ik ook toen al naar een psycholoog: door met haar eens grondig door mijn ziel te kammen, ben ik erachter gekomen dat één en ander minder met mijn ex-vriend dan met mezelf te maken had. Ik had een onwaarschijnlijk laag zelfbeeld in die tijd, en dat ik zo gemakkelijk door een andere vrouw werd ‘vervangen’, bevestigde dat alleen maar: ‘Zie je wel? Ik ben gewoon een zak stront.’»

HUMO Wrang.

Nsuki «Pas op, het wordt nog erger (lacht luid).

»Na de breuk heb ik een paar maanden in het lege appartement van een vriend gewoond, die daar juist weg was. Probleem: ik had geen rosse frank, dus ik moest het zonder kookgerief of meubels zien te stellen, op een armoedig kampeerbedje na. Op een dag heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en ben ik bij mijn ex-vriend wat potjes en pannetjes gaan halen, waarna ik in de Delhaize een pakje thee heb gekocht – ik dacht: een theetje gaat me wat rust brengen. Ik zet dus dat potje op het vuur, wandel even de keuken uit en kom twee minuten later terug om vast te stellen dat het water niet warm wil worden. Wat bleek? Het was een inductieplaat, terwijl mijn potten daar niet geschikt voor waren. Tranen met tuiten! Dieper kon ik amper vallen, hè? Ik was een wrak, en nergens vond ik soelaas. Het voelde alsof ik van binnenuit aan het opbranden was.»

HUMO Hoe heb je je uit dat dal omhooggewerkt?

Nsuki «Dankzij mijn familie en mijn vrienden, en zeker ook dankzij mijn psycholoog. En uiteindelijk – ook niet onbelangrijk – heb ik een tof appartementje gevonden, mét een gasvuur. Het eerste wat ik deed, was een theetje zetten (lacht).»

HUMO Je favoriete drank?

Nsuki (nippend aan haar gemberthee) «Ja, ik ben een overtuigd theedrinker. Af en toe lust ik weleens een koffietje, maar niet te veel want ik sta er binnen de kortste keren van op mijn kop. Net als van alcohol en frisdrank, trouwens. Saai misschien, maar ik hou het vooral bij thee en water.»

HUMO Zijn je culinaire voorkeuren al net zo sober?

Nsuki «Ik ben een grote fan van schaaldieren, kreeft in het bijzonder, al eet ik het niet zo vaak. Wat thuis wel vaak op tafel komt, is Tex Mex. Mijn vriend komt oorspronkelijk uit Arizona, en ook al is hij al op zijn zevende naar België verhuisd, zijn enchilada’s en fish tacos zijn onovertroffen, om over zijn chili con carne nog te zwijgen. Yummie!»

HUMO Wat beschouw je als het grootste lichamelijke genot?

Nsuki «Vrijen. En sporten. Maakt niet uit of je jogt, danst, zwemt of wat dan ook: als je eenmaal de opwarmingsfase achter de rug hebt, kom je in the zone terecht, en krijg je het gevoel dat je uren kunt doorgaan. Zelf ben ik vooral een jogger geworden: dat had ik nooit kunnen denken toen ik in het middelbaar op van die dunne witte kutsportsloffen fucking coopertesten moest lopen. Ik haatte dat destijds hartgrondig.»

HUMO Aan welke klerelijers of klotenklappers erger je je het meest?

Nsuki «Goh, eigenlijk erger ik me niet zo veel. Ik probeer altijd empathisch te zijn, en me in de schoenen van de ander te verplaatsen. Al moet ik toegeven dat ik het echt niet aankan wanneer ik in een rij sta aan te schuiven en iemand voorkruipt. ‘Ah, maar ik had het niet gezien,’ hoor je dan weleens. Bullshit, je had het wel gezien!»

HUMO Ergeren de jouwen zich ook weleens aan jou?

Nsuki «Ja, mijn vriend ergert zich blauw aan mijn flauwe moppen. Maar ik kan het niet laten. Als, zoals een tijdje geleden, de kassamedewerker van de bioscoop vraagt of we studenten zijn, dan móét en zal ik met de flauwste mop aller tijden antwoorden: ‘Ja. Aan de universiteit van het leven.’ Mijn vriend zakt op zo’n moment nog net niet door de grond van schaamte, wat ik nog het grappigste van al vind.»

HUMO Bij ons aan de voordeur hangt sinds kort een briefje: ‘Bel werkt niet, kloppen op raam.’ Gisteren stond er een man voor de deur die vroeg: ‘Is dat hier dat Samson woont?’

Nsuki (proest het uit) «Dat bedoel ik! Geniaal, toch? Hahahaha! I love it. Love it, love it, love it

HUMO Boeken, Soe: kunnen die je al net zo dolenthousiast krijgen?

Nsuki «Ja, ik ben een fervent lezer. Vooral in het Engels. Het beste boek dat ik de laatste tijd gelezen heb, is ‘My Year of Rest and Relaxation’ van Ottessa Moshfegh. ’t Gaat over een vrouw die zichzelf een jaar lang opsluit in haar appartement, waar ze constant tv kijkt en slaappillen neemt. Het klinkt misschien niet grappig, maar het is wel degelijk hilarisch. En die Ottessa Moshfegh schrijft zo goed dat je zin krijgt om hetzelfde te doen als dat personage.

»Ik ben trouwens ook een filmliefhebber. Vroeger hield ik vooral van blockbusters als de ‘Lord of the Rings’-trilogie, maar via mijn vriend, een nog grotere cinefiel, heb ik ondertussen ook een heel ander type films leren kennen. Zo hebben we onlangs samen naar ‘Bride of Frankenstein’ zitten kijken, een stokoude film (uit 1935, red.) in zwart-wit. Tien jaar geleden had je me met geen geweld naar zoiets kunnen laten kijken, maar echt waar, het was tien keer entertainender, meeslepender en humoristischer dan ik had verwacht. En het eindigde zo triest! Mag ik dat zeggen, of is dat spoilen?»

HUMO Na 87 jaar kun je bezwaarlijk nog van een spoiler spreken.

Nsuki (lacht) «Het komt erop neer dat het monster van Frankenstein door iedereen gemeden wordt omdat hij zo afstotelijk is, en daarom van zijn maker eist dat die een vriendin voor hem maakt. Pas op het einde van de film lukt dat: de bruid van Frankenstein, een beeldschone vrouw, komt tot leven. Maar wanneer ze haar toekomstige echtgenoot ziet, het monster van Frankenstein dus, zet ze het op een ijselijk krijsen. Hij is zo teleurgesteld dat hij zegt: ‘We belong dead.’ Waarop hij aan een hendel trekt en de toren opblaast waar ze met z’n allen op staan. Mannekes, hoe grim is mij dat!»

HUMO Eros na Thanatos: je favoriete onenightstand nog graag.

Nsuki «O, wauw, wat een vraag! Maar geen probleem hoor, ik ben een open boek. Mijn favoriete onenightstand was met een heel knappe gast, ook een danser, en gebeurde toen ik al veel te lang geen seks meer had gehad – dan heb je het meest zin, natuurlijk. Ik was eenzaam, en het was tof dat iemand me aandacht gaf.»

HUMO Toch effe verduidelijken: de vraag is niet wie je favoriete onenightstand wás, maar wie je favoriete onenightstand zou zijn.

Nsuki «Oei! Haha, dat had ik kunnen weten, zeker? Maar op die vraag heb ik ook een antwoord, hoor. Namelijk één van de voornaamste redenen waarom ‘The Lord of the Rings’ lang mijn favoriete film is geweest: Frodo, oftewel Elijah Wood. Een knappe gast, die me sympathiek en zacht lijkt. Hij heeft ook van die guitige oogjes, waardoor ik vermoed dat hij wel met mijn flauwe moppen zal kunnen lachen. Handig om het ijs te breken, hè? En stel dat de onenightstand op oudejaarsavond plaatsvindt, dan kan ik hem na ons dinertje bij kaarslicht zonder gevaar de op één na flauwste mop aller tijden serveren: ‘We doen de afwas volgend jaar wel!’»

null Beeld humo
Beeld humo

Rik Van de Walle: ‘Naakte pasta’

UGent-rector Rik Van de Walle is van het type dat wij altijd gemist hebben in onze vriendenkring: degelijk, evenwichtig, steeds met twee woorden sprekend, nooit eens op zijn tandvlees naar huis gekropen na een nachtje het zwijn door de bieten jagen. Maar ziet: ieder mens heeft zijn gebrek.

Rik Van de Walle «Ik ben een veellezer, maar ik moet bekennen dat ik geen Humo lees. Nooit gedaan ook: in mijn tijd aan het college van Eeklo was het verboden om de Humo mee naar school te brengen (lacht). Ik kende de naar verluidt fameuze rubriek Tussen Hemel & Hel tot voor kort dus ook niet – één van mijn naaste medewerkers wees me er vorige week op dat ik met een favoriete onenightstand op de proppen moet zien te komen.»

HUMO Alles op z’n tijd, vertel eerst eens iets over dat vele lezen van u.

Van de Walle «’t Is een late roeping: in mijn jeugd las ik enkel voor school. Ik ben pas echt beginnen te lezen toen ik aan de universiteit studeerde, bij wijze van afleiding. Aanvankelijk hield ik het vrijwel uitsluitend bij non-fictie, maar na verloop van tijd ben ik steeds meer op literatuur overgeschakeld.

»Nu, ik houd alles bij in lijstjes, waardoor ik precies weet welke boeken ik pakweg tien jaar geleden heb gelezen, en hoeveel bladzijden ze telden. Gemiddeld lees ik tussen de 5.000 en de 10.000 bladzijden per jaar, en tot mijn eigen verbazing neemt dat aantal eerder toe dan af. Ik ben natuurlijk wel bevoorrecht, in die zin dat me vaak leestips worden aangereikt – na dit interview wellicht opnieuw – waardoor ik nooit een slecht boek lees. Fijn, want van sommige boeken die ik weleens doorblader, begrijp ik werkelijk niet hoe ze hun weg naar de boekhandel hebben gevonden: ’t is onzin, en slecht geschreven onzin bovendien.»

HUMO Welke toptitels prijken zoal op uw lijstje van 2022?

Van de Walle «Onder meer het debuut van Hilde Van Mieghem, ‘De drie duifkes’. Werkelijk een voortreffelijk boek – je vraagt je af wat er gebeurd zou zijn mocht Hilde Van Mieghem dertig jaar geleden het idee hebben opgevat om zich aan de literatuur te wagen. Het toeval wil ook dat het zich grotendeels afspeelt in Maria-Aalter, waar ik woon. Het kasteel van Schuurlo, daar loop ik vier of vijf keer per week voorbij!

»En ik wilde al jaren ‘De Goelag Archipel’ van Aleksandr Solzjenitsyn lezen, maar ik ben er nooit aan begonnen omdat het zo’n berg is om te beklimmen. Fysiek – ’t zijn meer dan tweeduizend bladzijden – maar volgens kennissen die het gelezen hadden ook mentaal: het kruipt onder je vel. Maar met de inval van Rusland in Oekraïne vond ik het moment gekomen om er eindelijk eens aan te beginnen. Vorige week heb ik de laatste hoofdstukken gelezen, en ik moet zeggen: het is een fenomenaal werk. Solzjenitsyn beschrijft met bijtend cynisme en zeer direct die hele vreselijke historie: het kruipt inderdaad onder je vel, en nog niet zo’n klein beetje.»

HUMO Komen de goelags enigszins in de buurt van de hel op aarde, vindt u?

Van de Walle «O ja, de goelags zijn een extreem voorbeeld van waartoe blinde ideologie kan leiden. Drie jaar geleden heb ik daar nog een zeer tastbare illustratie van gezien, toen ik met mijn vrouw tien dagen in Duitsland verbleef. Om een beter begrip te krijgen van de geschiedenis van de 20ste eeuw, waarin Duitsland uiteraard verschillende rollen heeft gespeeld, hebben we daar het voormalige concentratiekamp van Dachau bezocht. Kijk: je kunt zoveel lezen als je wilt over wat zich daar heeft afgespeeld, maar niets kan het overrompelende gevoel daar ter plekke beschrijven. Het is belangrijk om af en toe dat soort ervaringen te hebben.»

HUMO Hoe stelt u zich de hemel op aarde voor?

Van de Walle «Twee letters: ‘nu’.

»Ik ben al vele jaren een enthousiaste langeafstandsloper, en die discipline heeft me geleerd om ook in het dagelijks leven minder te plannen, en meer in het nu te leven. Want op een zondagochtend 35 kilometer gaan lopen is zeer wel te vergelijken met in een goed boek verdwijnen, of in de opera vierenhalf uur lang naar een opvoering van Wagners ‘Parsifal’ kijken en luisteren. Je vergeet al je besognes en zit helemaal in het hier en nu. Dat is voor mij de hemel op aarde.»

HUMO Liefhebber van klassieke muziek?

Van de Walle «Al zolang ik me kan herinneren, ja – ik heb ook jarenlang op relatief hoog niveau dwarsfluit gespeeld. Maar onlangs – en ik weet dat veel mensen die me kennen nu meer dan één wenkbrauw zullen optrekken – ben ik naar The Rolling Stones gegaan in Brussel. Meer zelfs: ik vond het fenomenaal. Op een gegeven moment stelde Mick Jagger de muzikanten voor, met als laatste Keith Richards: zo’n respect heb ik voor die man, en voor het niveau waarop hij nog altijd gitaar speelt, dat ik recht ben gesprongen en hem een staande ovatie heb gegeven. Ik was een beetje ontgoocheld dat niet heel het stadion dat deed.

»Maar sowieso kan ik echt verpletterd worden door een muziekwerk, een boek of een schilderij. ‘Flabbergasted’, zeggen de Engelstaligen: dat woord dekt op één of andere manier de lading nog beter. De enige kunstvorm waarmee ik echt niets heb, is poëzie. Ik heb al enkele malen mijn best gedaan, maar het lukt me gewoon niet om er werkelijk door geraakt te worden.

»Een paar jaar geleden, na een evenement in de opera van Gent over de toekomst van Europa, werd ik op de receptie voorgesteld aan één van de centrale gastsprekers, Ilja Leonard Pfeijffer. Een beer van een vent, met een indrukwekkende kop en dito vestimentaire keuzes – die ringen alleen al! – maar tegelijk ook onwaarschijnlijk timide. Enfin, ik vertelde hem wat ik jou nu heb verteld, en vroeg hem welke poëzie van zijn hand hij me kon aanraden om toegang tot het genre te krijgen. Zijn suggestie, de bundel ‘Idyllen’, heb ik daadwerkelijk gekocht, maar hij ligt nu al drie jaar stof te vergaren op onze salontafel. Ik durf er niet in te beginnen, uit schrik dat mijn relatie met poëzie voorgoed verloren zal zijn als het opnieuw niks wordt.»

HUMO Hoe ziet uw relatie met de gastronomie eruit?

Van de Walle «Ik kan ontzettend genieten van een diner of een lunch in een restaurant zoals Vrijmoed in Gent: de klasse druipt ervan af, letterlijk zelfs, en toch is het er allerminst een stijfdeftige bedoening. Maar ik heb ook een andere culinaire voorkeur, die Michaël Vrijmoed wellicht wat zou tegenvallen. Wanneer ik op mijn bureau snel iets wil eten, wat gemiddeld drie keer per week het geval is, dan laat ik naakte pasta aanrukken. Geen saus, geen kaas, gewoon pasta. Rare blikken zijn al meermaals mijn deel geweest, maar mij kan het niet schelen: ik eet dat gewoon graag.»

HUMO Wat is voor u het hoogste lichamelijke genot?

Van de Walle «Marathons lopen. Enfin, neen, dat moet ik specificeren. Een marathon bedraagt 42 kilometer, waarvan de eerste 32 voor mij dienen als mentale opwarming. Vervolgens bedenk ik drie kilometer lang een plan voor de resterende tien kilometer, waarna ik gedurende vier kilometer dat plan uitvoer. In de laatste drie kilometer ga ik door de muur: alles, maar werkelijk álles, doet pijn. Ik heb in totaal tien marathons gelopen, en tien keer heb ik tijdens die laatste kilometers gedacht: dit is de laatste keer. Maar het gekke is: als je eenmaal die streep over bent, neemt de euforie het in die mate over dat alle pijn als sneeuw voor de zon verdwijnt, van de ene seconde op de andere. Doorgaans duurt het geen minuut of ik denk: oké, wanneer is de volgende marathon?»

HUMO Goed dan, tijd voor de vraag waarvoor uw medewerker u gelukkig al gewaarschuwd heeft.

Van de Walle «Ik zal eerst een naam noemen, en u dan zeggen hoe ik ertoe gekomen ben: Chrissie Hynde.

»Halverwege de jaren 80, toen ik 14 of 15 was, speelde ik veel tennis. Tijdens het wachten op een volgende wedstrijd moet ik voor het eerst ‘I Got You Babe’ hebben gehoord, het liedje dat ze indertijd samen met UB40 zong. Ik was, jawel, flabbergasted. Sindsdien heb ik een boon voor Chrissie Hynde, die ik altijd een intrigerende en ook zeer knappe vrouw heb gevonden. Inmiddels is ze 70, maar ik heb haar de voorbije dagen wat zitten YouTuben, en eerlijk waar: ook naar de Chrissie Hynde van vandaag wil ik best weleens luisteren. Om het zo maar te zeggen.»

null Beeld humo
Beeld humo

Nick Bril: ‘Smeerolie’

’t Is het eerste jaar dat hij het zonder Sergio Herman doet, en al meteen belandt zijn Antwerpse tweesterrentent The Jane in de toonaangevende lijst The World’s 50 Best Restaurants, op plek 23 dan nog. Kan tellen, qua keigoe bezig zijn! En dan zwijgen we nog over het feestje dat ’s werelds beroemdste roodharige er onlangs in gang zwengelde. Voor u op de gril: Nick Bril.

Nick Bril «Ik leid een hectisch leven, dus ik kan er des te meer van genieten om zo nu en dan met mijn gezin te ontsnappen naar Zuidoost-Azië. De mensen, het klimaat, de geuren, de puurheid van het eten: ik aard daar gewoon. De hemel op aarde, voor mij is dat de hele dag teenslippers dragen, blenden met de locals, en op de motor van het ene streetfoodstandje naar het andere rijden. Af en toe een kouwe pint erbij en de dag kan niet meer stuk. Ik droom ervan om het laatste hoofdstuk van mijn leven in Thailand te laten plaatsvinden, maar mijn vrouw ziet dat niet zo zitten: ik heb de komende jaren dus nog wat discussies te voeren (lacht).»

HUMO Wat is jouw culinaire top?

Bril «Die bestaat niet. Het is een constante queeste, een neverending story, begonnen op mijn zeventiende, toen ik zonder de geringste affiniteit met gastronomie aan de hotelschool in Brugge ben begonnen en voor het eerst heb kennisgemaakt met wat smaken met een mens kunnen doen.

»Maar ik zal je zeggen: in Japan heb ik een paar keer driesterrensushi mogen ervaren, en dat was telkens mind-blowing. Als je van finesse houdt, moet je dat zeker op je bucketlist zetten: ’t is een unieke ervaring om eens aan een twelve seat counter te mogen aanzitten, waar een sushi master voor twaalf gasten vis versnijdt en nigiri’s maakt. Er worden geen Instagramfoto’s genomen, er is geen achtergrondmuziek, er wordt niet of nauwelijks gesproken: je zit en je proeft van wat à la minute voor je ogen wordt bereid.»

HUMO Hoe komt iemand zonder de geringste affiniteit met gastronomie in de hotelschool in Brugge terecht?

Bril «Een geluk bij een ongeluk. Op mijn veertiende, toen ik uiteraard nog niet met de motor mocht rijden, reed ik er eentje in de prak. Ik moest die terugbetalen, en ben in de horeca terechtgekomen als afwasser. Nu moet je weten dat ik een vrij moeilijke jeugd heb gehad, waardoor ik een nogal hoog fuck it-gehalte ontwikkelde: ik haatte alles en iedereen, gooide constant de kont tegen de krib. Maar de wereld van de horeca, waar momenten van hoogspanning worden afgewisseld met momenten van verbroedering, boeide me oprecht. Na een jaar afwassen mocht ik voor het eerst helpen in de keuken. Toen werd me geadviseerd om naar de hotelschool in Brugge te gaan.»

HUMO Vertel eens wat meer over die moeilijke jeugd?

Bril «Mijn vader scheidde van mijn moeder toen ik vier was. Hij is vertrokken uit ons leven, en we hebben nooit meer iets van hem vernomen. Mijn moeder moest mijn oudere zus en mij vervolgens alleen opvoeden: niet evident, omdat ze ook nog werkte. Tel daar de verkeerde partners bij op, met alle huishoudelijk geweld van dien, en je snapt dat mijn jeugd niet over rozen liep. Ik had dan ook nog een sterk karakter, waardoor ik niet bepaald een aangenaam kind was voor de mensen om me heen. Veel ruzies en trammelant, veel huis- en kamerarresten. Een donkere, bij momenten zelfs helse periode, die me wel heeft gevormd als mens: ik heb er drive door gekregen, doorzettingsvermogen. Én ik heb er een vrouw aan overgehouden (lacht). Eén van de toenmalige partners van mijn moeder had namelijk een dochter – tijdelijk mijn stiefzus, dus – die ik op 12-jarige leeftijd al een zeer knappe dame vond. De vonk is overgeslagen, en ze is nog altijd niet gedoofd.»

HUMO Wat is je artistieke top?

Bril «Ik hou wel van kunst, moderne kunst vooral, maar als actieve dj heb ik vooral veel connectie met muziek. Wat ik wel wat jammer vind, is dat ik tegenwoordig enkel nog achter de draaitafels sta en nooit meer ervoor. Vroeger was ik een echte clubber, ik deed niks liever dan twee uur lang met de ogen dicht dansen op een dj-set, tussen mensen die allemaal in dezelfde flow zaten. Ik kon daar wekenlang op teren.»

HUMO Een paar weken geleden was je wel toeschouwer bij het geïmproviseerde optreden van Ed Sheeran.

Bril (lacht) «Ja, maar dat was iets heel anders. ’t Was een uniek moment natuurlijk, al vond ik zijn persoonlijkheid zo mogelijk nog unieker. Zo relaxed, toegankelijk en chill dat die gast was! Ik kende zijn muziek wel – het openingsnummer bij ons huwelijk was zijn duet met Beyoncé (‘Perfect’, red.) – maar verder wist ik niks over hem. Achteraf heb ik zijn financial story dus maar eens gegoogeld: man, die gast is huge! Als ik ooit echt succesvol mag worden, dan hoop ik dat ik kan blijven zoals hij.»

HUMO Eerlijk zeggen: was je niet jaloers toen Nick Cave onlangs frietjes met stoofvlees was gaan eten bij jou om de hoek?

Bril «Nee. Ik ken Nick Cave een beetje: hij slaapt altijd in de August, waar ik verantwoordelijk ben voor het eten en het drinken. Normaal gezien eet hij in zijn kamer – pasta met tomatensaus, heel simpel – maar nu dus niet.

»Maar over Ed Sheeran gesproken: het viel me op dat hij echt veel van wijn kende, ik was onder de indruk. Je kon aan zijn mood ook wel merken dat hij voldoende wijn gedronken had die avond (lacht).»

HUMO Drink jij graag?

Bril «Ja, zoals de meeste mensen uit de sector ben ik een liefhebber van goeie wijn. ’t Is wel een geluk dat ik niet verslavingsgevoelig ben, anders had ik me daar misschien wel in kunnen verliezen. Alcohol is in mijn job altijd in de buurt, en iedere dag weer zijn er gasten die me na de maaltijd als blijk van appreciatie vragen of ik niet nog even een glas met hen wil drinken. Het gebeurt dat ik daarop inga – een goed glas, da’s ook voor mij een moment van ontspanning en genot. Maar meestal zeg ik nee: ik weet dat mijn focus eronder zou lijden.»

HUMO Je bent kok én dj. Snuif je nooit eens een lijntje?

Bril «Ik begrijp dat je die vraag stelt, maar eigenlijk ben ik ze beu. Kijk, als jonge gast heb ik als de beesten gefeest en alles uitgeprobeerd, maar de combinatie met mijn job maakt dat onmogelijk. Ik werk met geuren en smaken, en ik wil iets op tafel brengen dat finesse heeft: dat kan ik niet onder invloed van drugs.»

HUMO Lees je graag?

Bril «Op zich wel, alleen val ik altijd in slaap, of ik ben afgeleid. Podcasts passen beter bij me, omdat ik ondertussen iets kan doen. In mijn vakantie heb ik naar ‘High Performance’ geluisterd, een podcast waarin twee zakenlui de gerenommeerde Britse chef Marcus Wareing interviewen, ooit nog de businesspartner van Gordon Ramsay, en indertijd al net zo’n hufter (lacht). Meestal gaat het in interviews met koks over hun favoriete ingrediënt, en over wat ze onmisbaar vinden in hun keuken en zo – saai om naar te luisteren. Maar in dit geval werd er wat dieper gegraven, over de uitdagingen en de valkuilen van de job. Zeer boeiend.»

HUMO Grappig dat je hem een hufter noemt.

Bril «Hij is vooraan in de vijftig, en stamt dus nog uit de tijd dat het normaal werd bevonden om als chef een vloekende en tierende bullebak te zijn. Tegenwoordig is dat anders: als chef moet je motiveren en inspireren. Pas op, ik heb soms óók moeite om mijn temperament te bedwingen. Ik ben culinair actief op drie locaties, en heb in totaal een honderdtal mensen in mijn teams. Dat krijg ik gebolwerkt door snel te denken, snel te schakelen en snel beslissingen te nemen. Wanneer ik merk dat mensen er een trager tempo op nahouden, of – bewust of onbewust – een binnenwegje nemen waardoor de hele service in de soep draait, dan is het lastig om niet te beginnen roepen. Maar het lukt me beter en beter. Ik besef meer dan vroeger dat mijn team de motor is van alles wat ik doe. In plaats van alleen maar op het gaspedaal te trappen, moet ik vooral ook de smeerolie zien te zijn, die ervoor zorgt dat alles goed blijft draaien.»

HUMO Over smeerolie gesproken: wat beschouw jij als het hoogste lichamelijke genot?

Bril «Het zou mooi zijn als ik hier iets seksueels zou zeggen, natuurlijk, maar voor mij blijft lekker eten en drinken de nummer één.»

HUMO Ik ga je toch naar je favoriete onenightstand moeten vragen.

Bril «Dua Lipa! Een aantrekkelijke vrouw en een indrukwekkende artieste, maar ik heb ook nog een appeltje met haar te schillen: in mei had ze bij ons geboekt, maar ze heeft last minute afgezegd om in de Veranda te gaan eten. Leuk voor hen natuurlijk, maar ik was toch wel een tikje teleurgesteld, ook al omdat we veel moeite gedaan hadden om alles te realiseren. Dus vandaar.»

HUMO Misschien een ideetje om vooraf samen te gaan eten in The Jane?

Bril «Da’s essentieel. Achteraf mag ook.»

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234