Dat wordt drummen! Ginger Baker, levende legende op Gent Jazz

Op vrijdag 17 juli zal omstreeks de klok van halfzeven op Gent Jazz ene Ginger Baker zijn 75-jarige reet op een drumstoel positioneren; meer dan een half mirakel als men weet dat Baker vanaf midden jaren 60 tot ver in de eighties met stip genoteerd stond als de eerstvolgende die zou sneuvelen voor het hedonistische doel.


Ginger Baker Jazz Confusion

Wie ‘Sunshine of Your Love’ of ‘White Room’ van Cream wil horen, zal op zijn honger blijven zitten: Baker zakt met een jazzensemble naar Gent af, en zo hard hoeft daar nu ook weer niet om getreurd te worden. Baker is, net als Charlie Watts, altijd al een jazzdrummer in rockdienst geweest (zijn grootste invloeden zijn de Engelsman Phil Seamen en bebop-legende Max Roach), en de groep die hij meebrengt is een goed geoliede machine. Percussionist Abass Dodoo en Baker go way back, en ook met bassist Alec Dankworth is er een telegeleide muzikale verstandhouding. Andy Sheppard vervangt op sax James Brown-oudgediende Pee Wee Ellis, die met een lipblessure aan de kant staat. Met Jazz Confusion brengt Baker onder meer ‘St. Thomas’ van Sonny Rollins, ‘Footprints’ van Wayne Shorter en de occasionele Coltrane-klassieker. Tracks die ook terug te vinden zijn op het vorig jaar verschenen ‘Why?’, zijn eerste studioplaat in zestien jaar. ‘Why?’, terwijl Bakers antwoord tijdens interviews op nagenoeg elke vraag een vuil geblaft ‘What?’ is.

'Ginger Baker in animatievorm? Het bestaat: hij stond model voor Animal, de drummer van The Muppet Show.'


Interviews

Niet dat Baker op Gent Jazz geïnterviewd zal worden – toch niet door ons, het leven en onze neus zijn ons dierbaar – maar trakteer uzelf ter opwarming gerust op enkele stukjes gegarandeerd heerlijk leesvoer. Niet omwille van de informatie die u erin meekrijgt, maar voor het absolute gebrek aan bereidwilligheid tot antwoorden. Zeker een aanrader op YouTube is de bijna 45 minuten durende marteling waaraan hij Red Hot Chili Peppers-drummer en levenslange fan Chad Smith onderwerpt. ‘Drummers onder elkaar,’ zie je Smith denken, ‘dat zal wel loslopen.’ Een illusie waar Baker hem binnen de 30 seconden van afhelpt. Smith die zweet en zwoegt en qua jovialiteit een paar records van de tabellen veegt, en Baker die er in een relaxzetel kettingrokend bijligt en niet meer dan af en toe een soort vulkanisch gegrom voortbrengt. De eerste geforceerde lach van Ginger komt na meer dan 10 minuten, als Chad vraagt of hij de Red Hot Chili Peppers ooit gehoord heeft: ‘Nee, haha.’


Everybody sucks

Baker heeft geen hoge pet op van het merendeel zijner collega’s, en dat is zacht uitgedrukt. The Rolling Stones vindt hij bijvoorbeeld complete drek, ook al is Charlie Watts één van zijn betere vrienden (Watts belandde bij de Stones nadat Baker zijn plaats had ingenomen in het Blues Incorporated van British Invasion-katalysator Alexis Korner). Over George Harrison: ‘Another musical moron.’ Over Keith Moon en John Bonham (weer twee zogenaamde vrienden): ‘Drummers. Maar je kunt bezwaarlijk zeggen dat ze in dezelfde afdeling spelen als ik.’ Met Jack Bruce (rechts op foto), zijn collega op bas bij Cream en volgens Baker wél een heel goeie muzikant, was het dan weer persoonlijk. En wederzijds. De twee gingen herhaaldelijk op het podium met elkaar op de vuist, en toen ze Bruce ten tijde van de Cream-reünieconcerten in 2005 vroegen of het tussen hem en Baker intussen beter boterde dan in de sixties, antwoordde die: ‘Nee. Ginger en ik zullen altijd op gespannen voet leven. ’t Is er net onder of net over, meer marge zit er niet op. Maar sinds hij naar Zuid-Afrika is verhuisd gaat het iets beter. Al heb ik hem wel gevraagd of hij nóg iets verder weg zou willen gaan wonen.’


Afrikaanse ritmes

Dat deed Baker niet, integendeel: hij verhuisde recent terug naar Engeland. Maar Bruce is dood, en Baker was aanwezig op zijn begrafenis. In het zwart, en met zichtbaar een hoop spijt in het hart. Maar waar we naartoe willen: Zuid-Afrika, waar Baker jarenlang woonde op een ranch met 38 polopaarden (Baker is sinds mensenheugenis een fervent beoefenaar van de polosport), zes honden en zijn vriendin Kudzai. In zelfverkozen afzondering. Baker had al eerder in Afrika gewoond, in Nigeria meer bepaald, waar hij in 1970 met zijn Range Rover naartoe was gestevend (een eerdere poging met een sportwagen eindigde nog voor het kanaal in een gracht) en waar hij de eerste Afrikaanse 16 sporenstudio bouwde. Op zoek naar het hart, de ziel en de voornaamste vertegenwoordiger van de muzikale zwarte hartenklop belandde Baker bij de koning van de afrobeat: Fela Kuti. De twee werden dikke vrienden, traden ontelbare keren samen op, en maakten ook een handvol platen. Het was uiteindelijk zijn poloverslaving die Baker weer het land uitjoeg. Polo was in Nigeria een blanke sport, en dat zinde de entourage van Kuti hoegenaamd niet. Wat Baker uiteraard geen bal kon schelen. Op een dag stapte hij doodleuk terug in zijn Range Rover en reed terug naar Engeland. De enorme bagage aan Afrikaanse ritmes nam hij voor altijd mee.


Jimi Hendrix

Ginger Baker was er niet bij toen Jimi Hendrix in de nacht van 17 op 18 september 1970 overleed aan een overdosis slaappillen, maar veel heeft het niet gescheeld. Baker was die avond bij Mitch Mitchell, de drummer van The Jimi Hendrix Experience, gaan aankloppen with ramblin’ on his mind en een forse flacon cocaïne in de broekzak. Omdat dat ook wel spek naar Hendrix’ bek was, gingen de twee in de Londense straten op zoek naar hun vriend. Zonder resultaat. Baker besloot dan maar om de zaak wat vaart bij te zetten door zijn hele voorraad in de aderen te injecteren. Wat resulteerde in zijn eerste bijna-fatale overdosis. Baker haalde de ochtend, Hendrix niet. Hadden Mitchell en Baker die avond hun vriend wel gevonden, dan leefde Hendrix misschien nog. Of waren ze alle drie dood geweest. Al zei één van Bakers ex-vrouwen ooit: ‘Als er een vliegtuig neerstort en er is maar één overlevende, dan zal dat Ginger wel zijn.’ There can be only one.


Afkickverslaving

Cocaïne was niet het enige suikergoed waar Baker tuk op was: in een tijdspanne van 21 jaar deed hij maar liefst 29 pogingen om van de heroïne af te raken. Pas diep in de jaren 80, toen hij in Toscane zijn eigen olijfolie ging verbouwen (volgens Baker was er een verband, iets met zelfvoorziening en gezonde grond), slaagde hij in zijn opzet. Vandaag gebruikt hij enkel nog morfine, die hij inhaleert met een puffertje. Op doktersvoorschrift. Baker lijdt aan degeneratieve osteoartritis. Een beenmergtransplantatie van zijn heup naar zijn nek zorgde er een aantal jaar geleden voor dat hij zijn armen weer kon bewegen, maar volgens Baker zelf zou hij nog altijd een bord bij zich moeten dragen met daarop: ‘In pain!’ Hij heeft ook een longziekte, die hem er niet van weerhoudt om drie pakjes per dag te blijven roken.


Tour de France

Omdat het de tijd van het jaar is en ook gewoon de waarheid: als kind droomde Ginger Baker ervan om de Tour de France te winnen. En met de verbetenheid waarmee hij later achter de drums zou zitten, vrat hij, de Champs-Elysées ferm in het vizier, kilometer na kilometer. Baker trainde met Dennis Talbot, een toenmalige Tourrenner, en was in 1955 zelfs Engels kampioen bij de junioren. Maar op zijn 16de geraakte hij met zijn fiets onder een taxi: zelf kwam hij er zonder schade van af, maar van zijn stalen ros bleef niets meer over. Zonder geld voor een nieuwe doolde Baker een tijdlang doelloos rond, tot iemand hem op een feestje achter een drumstel zette. Hij bleek een natuurtalent. ‘Ik had nooit gedrumd, maar ik kon het allemaal: basdrum, snare, hihat, toms… Ik voelde precies waar ze moesten zitten.’ Blijft de vraag: als Ginger niet onder die taxi was terechtgekomen, wisten we dan vandaag wie Lucien Van Impe was? Die bolletjestrui had Baker stralend gestaan.


De uitvinder van de drumsolo

Wellicht niet echt iets waar we hem immens dankbaar voor moeten zijn, aangezien de uitvinder ervan tot op de dag van vandaag één van de weinigen, zoniet de enige, is die er zich aan zou mogen wagen. Zet eender welke versie van Creams ‘Toad’ nog eens op en stel vast dat niet alle drumsolo’s dienen om het drankverbruik tijdens concerten de hoogte in te jagen. Cream wordt ook verantwoordelijk geacht voor het uitvinden van de hardrock en de heavy metal, wat Baker geweldig dwarszit: ‘Als het waar is dat wij verantwoordelijk zijn voor de geboorte van heavy metal, dan hadden we beter een abortus gehad.’


Hij is de hoofdrolspeler in ‘Beware of Mr. Baker’

Als u ’m nog niet gezien hebt, dan weet u wat gedaan na het lezen van dit stuk: ‘Beware of Mr. Baker’ is een documentaire uit 2012 van Jay Bulger, die als voormalig bokser gelukkig weet wat incasseren betekent. De film gaat over het reilen en zeilen op Bakers ranch in Zuid-Afrika (de titel verwijst naar de tekst op een bord aan de poort van het landgoed). Bulger trok een tijdlang in bij Baker en dat levert vuurwerk op. De twee leven, zacht uitgedrukt, op gespannen voet, omdat Baker nu eenmaal met iedereen op gespannen voet leeft. Veel meer verklappen we niet, behalve dat het begint en eindigt met een metalen wandelstok en een gebroken neus.


Na Ginger komt Van

En nog een allerlaatste reden om naar Gent af te zakken: na Ginger komt Van. Van Morrison. Ginger Baker en Van Morrison samen in één backstage: iemand moest de verborgen camera’s al aan het installeren zijn.


Bekijk 'Beware of Mr. Baker' integraal hieronder:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234