Datingfraude: Liefde is... online opgelicht worden

Kristien was 50 en pas gescheiden toen ze op een datingsite George leerde kennen. Ze werd verliefd, ook al woonde hij in het buitenland en bestond hun relatie enkel online. Kristien maakte meer dan 50.000 euro over aan haar internetgeliefde, die uiteindelijk niet eens bleek te bestaan.

'Ik wil geen man meer. Ik vertrouw niemand meer, inclusief mezelf'

Twee jaar geleden kreeg Kristien tijdens haar middagpauze een sms’je van haar echtgenoot: ‘Ik ben weg.’ Hij had een ander. De scheiding werd ingezet en Kristien, die haar hele volwassen leven gehuwd was geweest of in een vaste relatie had gezeten, belandde op haar 50ste niet alleen voor het eerst op de vrijgezellenmarkt, ze werd ook de jungle van het online daten in gekatapulteerd.

Kristien «Mijn zoon was ook net het huis uit, dus ik was ineens helemaal alleen. Bovendien belandde ik ook in een vechtscheiding. In een opwelling schreef ik me in op een datingsite. Veel te vroeg, achteraf gezien»



Er volgden dates: af en toe ging Kristien eten met een man, maar er ontstond nooit meer dan vriendschap. Intussen begon Kristien via diezelfde datingsite wél gevoelens te ontwikkelen voor een Amerikaan met wie ze nooit echt kon afspreken – George Carter was als legerofficier gestationeerd in Afghanistan – maar met wie ze al snel fervent aan het chatten sloeg. Na verloop van tijd werd hun contact zo intens dat ze er al haar échte afspraakjes en andere sociale contacten voor liet varen.

Kristien «Aanvankelijk was ik gecharmeerd door zijn uiterlijk, hij was helemaal mijn type – op zijn foto’s zag ik een aantrekkelijke, viriele man. Maar vooral zijn woorden deden me smelten: ik werd overladen met complimenten, ik was de meest fantastische vrouw die er rondliep. Ik voelde me eindelijk begeerd en geliefd, en dat op een moment dat ik er helemaal doorzat.

»George was zogezegd een weduwnaar met een zoontje van 8 dat op internaat zat, zijn vrouw was gestorven aan kanker... Nu weet ik dat het allemáál weduwnaars met kinderen zijn. Dat zogenaamde zoontje heeft me zelfs e-mails gestuurd. Achteraf gezien kan ik me wel voor de kop slaan, maar toen was ik... (Aarzelt) Ik weet dat het stom klinkt, maar ik was verliefd. Met alle prettige gevoelens die daar bij horen. Het was iets om naar uit te kijken op het werk: ’s avonds kunnen chatten met George. Hij gaf mij het gevoel dat ik de belangrijkste persoon op de hele wereld was.»

HUMO Werden er in jullie gesprekken ook seksuele toespelingen gemaakt?

Kristien «Dat was het grote verschil met sommige échte dates die ik in die periode heb gehad: daar zaten mannen bij die na één etentje al vroegen of ze mee naar boven mochten. George was attent en lief.»

HUMO Maar vond je zelf dat jullie een relatie hadden, zonder dat jullie elkaar ooit gezien hadden, laat staan samen geslapen?

Kristien «Ik vroeg ook wel: ‘Hoe kan je nu weten dat we kunnen samenwonen, als we elkaar nog nooit hebben gezien?’ Maar altijd kreeg ik hetzelfde antwoord, dat me gek genoeg geruststelde: ‘Dat komt goed, ik geloof hierin, dit heb ik nog nooit gevoeld.’ (zucht)

»Nu ja, wanneer ken je iemand? Ik heb twintig jaar onder één dak geleefd met iemand die ik uiteindelijk helemaal niet bleek te kennen.»


Meneer Khan

Op een dag doet George Kristien via mail een verzoek: zijn leven in Afghanistan is niet veilig, hij wil een pakket met persoonlijke spullen, geld en waardepapieren naar haar laten sturen. Hij wil dat ze alles bijhoudt, zodat hij over enkele maanden – dan is George 55 en kan hij met pensioen – naar haar toe kan reizen en hun liefdesgeschiedenis écht kan beginnen.

Kristien «Hij had niemand, zei hij. Zijn enige familielid, een oom, was gestorven. Dus stemde ik toe om dat pakket te ontvangen. Een diplomaat zou het pakket tot bij mij brengen. Die ‘diplomaat’, een zekere meneer Khan, e-mailde me en vroeg mijn adres. Maar dat wou ik niet, dus ik antwoordde: ‘Ik ben alleenstaande. Als je hier aankomt met dat pakket, spreken we af in een hotel in de stad.’

»Een paar dagen later, de dag dat hij moest aankomen, belde Khan op: hij zat vast in Engeland doordat de zegels op het pakket verlopen waren. Pas als de zegels werden vernieuwd, kon hij verder. Dat was de eerste keer dat mij om geld werd gevraagd. Ik stelde me daar wel vragen bij: hoe kan een diplomaat nu zegels vergeten? Maar er kwamen altijd antwoorden die klopten. Of die hadden kúnnen kloppen. Die diplomaat vroeg geld te sturen via Moneygram, maar iets hield me tegen. ‘Nee, je geeft me een bankrekeningnummer. Anders geen geld.’ En hij gaf me een Engels rekeningnummer. Doordat ik via bankrekeningen betaalde, heb ik later een deel van mijn geld kunnen terugkrijgen.

»Maar vanaf toen begon dus het gedoe: het pakket ondervond altijd wel problemen, en altijd moest er betaald worden.»

HUMO Hoeveel ben je in totaal kwijtgespeeld?

Kristien (aarzelend) «Meer dan 50.000 euro, al mijn spaargeld. En op het einde heb ik zelfs nog een lening afgesloten. Dat is allemaal gebeurd over een periode van acht maanden. Want je begint niet van de eerste week geld over te maken. Ze bouwen eerst een band op. En beetje bij beetje vragen ze om geld. Niet altijd grote bedragen, wat slim is: zo verlies je het overzicht.

»Het is zo gek. Ik kan ook niet uitleggen waarom ik geld bleef overmaken en maar bleef geloven dat het allemaal waar was.»

'De Ghanese datingfraudeurs vinden dat het hun recht is om rijke blanken in de luren te leggen. Hun alibi: 'Jullie hebben ons als slaven uitgebuit, nu pakken we wat terug'' cees schep, expert

HUMO Omdat je wou dat het waar was?

Kristien «George stelde me altijd gerust: ik zou al het geld terugkrijgen. Ze gaan ook ver: er woonde daadwerkelijk een George Carter op het adres in New York dat hij me had opgegeven. De details die ze geven – vluchtgegevens bijvoorbeeld – kloppen allemaal. Het zijn echte organisaties, die vooral opereren vanuit Ghana en Nigeria. Mijn tak kwam uit Ghana. Op een Amerikaanse site ben ik later ook op de echte identiteit gestoten van de militair wiens foto’s de scammers hebben misbruikt voor het profiel van George Carter. En door wat verder te googelen, kreeg ik zelfs een foto te zien van de zwarte man die zich achter dat valse profiel schuilhield. Of beter: de mannen, want die scammers wisselen elkaar af. Af en toe dacht ik ook wel: ‘Ik ben hier precies met iemand anders aan het praten.’ Ze werken met een beurtrol, houden logboeken bij met de gespreksonderwerpen.’

»Wij skypten ook, mijn George Carter en ik.»

HUMO Hoe kan een zwarte Ghanese oplichter er nu uitzien als een blanke Amerikaanse militair?

Kristien «Vraag me niet hoe ze het doen. Tot een echte conversatie kwam het nooit, want het geluid viel constant weg. Maar twee keer heb ik via Skype een bewegend beeld gezien dat ‘Hi’ antwoordde als ik ‘Hello’ zei, en die man was wel degelijk de George Carter die ik kende van de foto’s. En toen viel de hele verbinding weg.»


Koffer vol geld

Uiteindelijk reist Kristien op vraag van George Carter ook naar Ghana, om daar zijn pakket op te halen. Wat volgt, lijkt het scenario van een slechte Hollywoodfilm, maar het is Kristien echt overkomen.

Kristien «Ineens zou het pakket via Ghana komen, dat was goedkoper. Waarom ik die reis naar Ghana heb geboekt, snap ik nog altijd niet. Op de luchthaven van Accra werd ik afgehaald door meneer Khan, die dus een Ghanees was. Een wagen bracht ons naar een beveiligingshuis, heel chic. Vriendelijke dame aan de receptie, overal marmer. Een autoritaire man in pak gebood me te tekenen voor ontvangst, waarop twee politieagenten – échte politiemannen in mijn ogen, ze hadden machinegeweren – een grote koffer binnenbrachten. Ik deed die koffer open en die zat... bomvol geld. Miljoenen, allemaal biljetten van honderd dollar. Die man in pak begon te schreeuwen: ‘Wat is dat?! Waar komt dat geld vandaan?’ Ik wilde weg, maar ik wist niet eens waar ik was. En thuis wist niemand dat ik in Ghana zat. Ik vertelde dat tegen niemand, hè, dat ik geld overmaakte... Ik dacht: ik word hier gearresteerd, maar de man zei: ‘Je kan het geld in ontvangst nemen, als je taksen betaalt: 100.000 euro!’ Ik had dat geld niet, dus brachten ze de koffer weg en meneer Khan en ik konden vertrekken. In auto zei hij: ‘Maak thuis zo snel mogelijk dat geld over, dan schrijven we het geld uit de koffer over op jouw rekening.’

»Die opluchting die ik voelde toen ik weer op het vliegtuig zat, was onbeschrijfelijk. Ik had gezegd dat ik zou storten, maar dat was ik niet van plan - ik hád trouwens geen geld meer. Bij thuiskomst vertelde ik alles aan George, waarop hij zei: ‘En als je nu eens je huis verkoopt?’»

HUMO Ging er toen een lichtje branden?

Kristien «Ik heb nog betaald voor een zogezegde privévlucht waarmee hij tot bij mij zou kunnen komen. Want ondanks de schrik had ik in Ghana wél geld gezien, dus dacht ik: ‘Hij zal me wel terugbetalen.’

»Toen kwam de dag dat hij in België zou landen... ‘Tot straks,’ had hij gemaild, waarna er een dag niks kwam. En toen: ‘Ik zit nog in Afghanistan. We stegen op, het vliegtuig vloog in brand, wij zijn moeten landen.’ Toen ging bij mij het licht uit.»

HUMO Besefte je dat je te maken had met een crimineel?

Kristien «Nee, daar dacht ik niet aan. Voor mij was hij nog altijd George Carter, de man op wie ik verliefd was. Maar al mijn spaargeld was weg en hij was er niet. Hij had me belazerd.»

HUMO Wanneer heb je dan wel beseft: ik ben opgelicht?

Kristien «Korte tijd later. Omdat ik kwaad op hem was, ben ik op diezelfde datingsite met andere mannen beginnen te chatten. En toen die ook over geld begonnen... Ik denk dat ik in totaal met zeven scammers te maken heb gekregen, allemaal dezelfde verhalen. Ik heb een tijd met hun voeten gespeeld, uit wraak. Stom, maar ik was woedend. Ik werd geconfronteerd met mijn eigen domheid, en mijn wereld stortte in. En toen ik op het internet over romance scams begon te lezen, schaamde ik dieper en dieper.

»Met ‘George’ zelf wou ik geen contact meer. Hij heeft later nog geprobeerd om opnieuw contact op te nemen, maar ik heb niet gereageerd. Sommige slachtoffers doen dat wél, om de daders te ontmaskeren, maar ik had er de energie niet meer voor.»

HUMO Je zei dat je wél een stuk van je verloren geld hebt kunnen recupereren. Hoe?

Kristien «Via internet kwam ik in contact met een Nederlands slachtoffer, en zij verwees me door naar Cees Schep van de Nederlandse Fraudehelpdesk. Dankzij Cees heb ik het geld van die zogezegde privévlucht kunnen recupereren, dat ik op een Spaanse rekening had moeten storten.»

'Ik voelde me eindelijk begeerd en geliefd, ik was de meest fantastische vrouw die er rondliep. En dat op een moment dat ik er helemaal doorzat' Kristien, slachtoffer


Naar Nederland

Waarom moest Kristien zich tot een Nederlandse instantie richten? Omdat er bij ons geen vergelijkbaar meldpunt is. De Fraudehelpdesk is een door de Nederlandse overheid gesubsidieerd callcenter en een website waarop alle mogelijke oplichterij kan worden gemeld. Je kan er geen aangifte doen, maar men helpt je er wel op weg naar de juiste instanties.

Tot voor kort had België een online meldpunt specifiek voor internetmisbruik: eCops, beheerd door de Federal Computer Crime Unit van de Federale Gerechtelijke Politie. Maar wie tegenwoordig naar die site surft, botst op een gesloten deur: eCops werd in juli 2015 afgesloten.

Kaatje Natens (woordvoerder Federale Politie) «Dat is nu eenmaal uit de prioriteitenlijst gehaald van hogerhand, onder andere door Binnenlandse Zaken en Justitie. Wij kunnen slachtoffers van datingfraude maar één advies geven: doe aangifte bij de lokale politie.»

Dan maar terug naar Nederland. Als politieagent hield Cees Schep, de man die Kristien een deel van haar geld terugbezorgde, zich jarenlang bezig met West-Afrikaanse mass marketing fraud – herinner u de faxen en mails waarin u erfenissen en loterijprijzen worden beloofd. Na zijn pensioen bood hij zijn diensten aan als fraude-expert bij de Fraudehelpdesk. Door zijn jarenlange ervaring mag Schep gerust een Europese autoriteit op het gebied van datingfraude worden genoemd.

Cees Schep «‘Hoe kan je zo stom zijn!’ Dat horen slachtoffers van datingfraude continu. Er wordt wat meewarig naar die mensen gekeken, hè: ‘Je hebt zélf dat geld gestort!’ Maar ze zijn wel degelijk opgelicht. Er is gebruik gemaakt van een valse identiteit en valse voorwendsels om iemand geld te doen afgeven: pure oplichting. Valsheid in geschrifte komt er vaak bij, witwassen...

»Wat bij de politie vaak het probleem is – en dat geldt overal ter wereld – is dat er te veel werk is voor te weinig mensen. Het is ook niet evident om zo’n zaak op te lossen. Probeer vanuit Nederland of België maar eens een scammer te traceren in een internetcafé in Nigeria: dat is niet te doen. Ik geloof dus niet meer in het proberen te straffen van die duizenden Ghanezen en Nigerianen en nu ook Maleisiërs die ermee bezig zijn. We moeten ons focussen op preventie, en de begeleiding van slachtoffers. De mensen uitleggen dat ze op een heel geraffineerde manier misbruikt zijn, en dat ze zich daarvoor niet hoeven te schamen. En vervolgens kun je proberen de geldstromen te volgen om zo een deel van het geld terug te krijgen.»

HUMO Wat zijn de cijfers?

Schep «Moeilijk te zeggen, omdat het dark number heel groot is: veel mensen doen geen aangifte uit schaamte. Vorig jaar noteerde Noorwegen een totale schadeclaim van 18 miljoen, in Canada was dat 24 miljoen. Wereldwijd zou het om één miljard euro schade per jaar gaan.

»Wat ik zeker weet: datingfraude staat bij de Fraudehelpdesk op nummer 1, het is onze grootste schadepost. En het is bovendien de vorm van internetfraude die per slachtoffer de hoogste bedragen ophaalt. Sinds de oprichting van de fraudehelpdesk in 2011 hebben bijna 400 slachtoffers een gezamenlijke schade gemeld van 15,5 miljoen euro. Dat is gemiddeld 38.750 euro per persoon. Het is zo succesvol omdat het een heel gerichte vorm van oplichting is, vergeleken met de mass marketing fraud van vroeger. Want nu zijn er datingsites en sociale media waarop criminelen heel gericht contact kunnen leggen. Spear phishing heet dat: eens je beet hebt, kan je je slachtoffers blijven bewerken, zodat ze geld blijven geven.»


Hallo België?

HUMO Kunnen banken en bedrijven al Moneygram en Western Union iets doen om hun klanten en gebruikers te beschermen tegen criminelen?

Schep «In Nederland sinds een paar jaar wel. Ze weten van ons dat ze moeten opletten als een vrouw van 50 plots duizenden euro’s naar Maleisië begint te storten. Ze kunnen dan weigeren een transactie te doen. Maar wat als het slachtoffer zegt: ‘Waar bemoei jij je mee?’ en vervolgens Moneygram in ruilt voor Western Union?

»De banken hebben we ook lijsten met verdachte rekeningnummers gegeven. Rabobank kan slachtoffers dan gaan tegenhouden: ‘We doen die transactie niet.’ Indien nodig, contacteren ze ons. Want sommige slachtoffers zijn zo gebrainwasht, dat ze niet naar hun bank willen luisteren.

»We worden steeds meer gecontacteerd door derden: ‘Mijn moeder zit continu te chatten met een zogezegde John die in de olie-industrie in Maleisië zit. Ze wil niet geloven dat het fake is.’ Preventiecampagnes wérken dus: steeds meer mensen herkennen het gevaar. Maar vreemd genoeg willen steeds meer slachtoffers het ook niet geloven. Dan leggen we het vijf keer uit, en blijven ze achter onze rug betalen.»

HUMO Doen sociale media en datingsites genoeg om fraudeurs te weren?

Schep «De belangrijkste datingsites hebben detectiesystemen die er aardig wat valse profielen uithalen. Maar mochten ze nu ook nog samenwerken op dat vlak... Bovendien heb je heel veel dating sites: voor blonde, gereformeerde, gescheiden en getrouwde mensen... En dan zijn er de sociale media, waarop scammers iemand zeer gericht kunnen bekijken. We geven allemaal véél over onszelf weg op het internet. Met datingsites zijn nog wel afspraken te maken, maar met Facebook veel minder.»

Doet ons land wel genoeg? Geen centraal meldpunt meer, geen cijfers en geen prioriteit. Maar begin december 2015 kondigde Minister van Veiligheid en Binnenlandse Zaken Jan Jambon wél aan een gebruiksvriendelijkere en nuttigere opvolger van eCops te willen lanceren, waar alle vormen van internetmisbruik zullen kunnen worden gemeld, ook fraude.

HUMO Zullen slachtoffers van datingfraude daar geholpen worden?

Olivier Van Raemdonck (woordvoerder Minister Jambon) «Dat nieuwe meldpunt moet er komen in 2016, en het is wel degelijk de bedoeling dat slachtoffers van alle soorten cybercriminaliteit, dus ook datingfraude, daar terecht kunnen. Idealiter wordt de applicatie zo uitgebouwd dat slachtoffers er direct aangifte kunnen doen, zoals je nu al kan doen via police-on-web voor kleinere misdrijven als bijvoorbeeld een fietsdiefstal. Ik zeg wel: idealiter. Ik kan ook niet zeggen wanneer precies dat meldpunt er volgend jaar zal komen.»


Sakawaka Boys

Maar wie zijn nu die ‘duizenden’ fraudeurs die wereldwijd al die slachtoffers maken?

Schep «De mass marketing fraud werd beheerst door de zogenaamde Yahoo Yahoo Boys in Nigeria, zij waren de eerste generatie internetfraudeurs: erfenissen en zo.

»Intussen heb je nu in Ghana de Sakawa Boys, een cultus die criminaliteit mixt met spiritualiteit (meewerkende ‘priesters’ spreken bijvoorbeeld juju-vervloekingen uit over hun slachtoffers, red.). Ze doen romance scams, neploterijen, erfenissen... Hun fantasie is onuitputtelijk. Net als de Yahoo Yahoo Boys vinden ze dat het hun recht is om rijke blanken in de luren te leggen. Hun alibi: ‘Jullie hebben ons als slaven uitgebuit, nu pakken we wat terug.’ Ze lachen erom als ze weer een mugu, een domme blanke, beet hebben genomen.»

HUMO Wordt er nooit iemand gearresteerd?

Schep «Zelden. De Britse politie heeft onlangs in Ghana een grote jongen gepakt (Maurice Asola-Fadola werd vorig jaar tot vijf jaar gevangenisstraf veroordeeld, red.), maar dat is eerder uitzonderlijk.

»Als politieman ben ik destijds betrokken geweest bij het succesvol oprollen van West-Afrikaanse bendes die vanuit Amsterdam mass marketing fraud pleegden: dat heeft ons twee jaar lang honderd politiemensen gekost. Het is heel arbeidsintensief en de slaagkansen zijn gering: ik begrijp dat dit voor de politie geen prioriteit is.»

HUMO Die koffer met geld, dat hele toneel: zo’n bende heeft inderdaad wat fantasie. Maar hoe slagen ze erin Kristien te laten skypen met haar George?

Schep «Ik ben weleens bij zo’n Skype-sessie geweest van andere slachtoffers, en toen heb ik het ook gezien: een figuur, die niet met zijn ogen knipperde, maar hij leek net écht. Hij bewoog wat, zwaaide even, maar voor het tot een gesprek kon komen, was hij weg. Ik denk dat ze op basis van foto’s een animatie maken.»


Digitale loverboys

HUMO De emotionele oplichting van de fraudeurs zorgt voor extra schade bij de slachtoffers.

Schep «Door je te richten op datingsites, heb je al een bepaald soort mensen in het vizier: mensen die contact willen. Dat is een kwetsbaarheid die wordt misbruikt. Er zijn iets meer vrouwen onder de slachtoffers: 60 procent, tegenover 40 procent mannen. Het slachtofferprofiel: boven de 45, weduwe of gescheiden, vaak met een zeker trauma op zak. Er is ook een groep sociaal-psychisch zwakkeren – bijvoorbeeld mensen die manisch-depressief zijn en in een high gekke dingen doen. Of die vrijgezel zijn gebleven, die op hun ouders hebben gepast, en na hun overlijden op zoek gaan naar een eerste relatie. ‘Nog nooit had een vrouw zoiets tegen me gezegd,’ hoorde ik van zo’n man. Die bijzonder kwetsbare groep maakt zo’n 20 procent van de slachtoffers uit. Bij die overige 80 procent heeft het niks met intelligentie of opleidingsniveau te maken.»

HUMO Het kan iedereen overkomen?

Schep «Nee, natuurlijk niet. Er zijn mensen die totaal ongevoelig zijn voor dat soort dingen – die ruiken de rat. Maar ik heb het gezien bij een oncoloog en een uroloog. Accountants. Een journalist. Het allerhoogste afgetroggelde bedrag dat ik bij ons in Nederland heb meegemaakt, was 800.000 euro, van een veearts. Mensen die in de zorg werken en gelovige mensen zijn ook oververtegenwoordigd.

»Datingfraudeurs zijn meesters in het ‘spiegelen’. Ben jij bijvoorbeeld een getuige van Jehova, dan zijn zij dat ook. Je kan hun methodes nog het beste vergelijken met die van de loverboys: ze groomen hun slachtoffers. Tegenover vrouwen doen ze zich voor als de succesvolle knappe man, weduwnaar met kind, dat speelt in op de emoties. Het kind neemt ook altijd contact op: ‘Mag ik je mama noemen?’ Tegenover mannen doen ze zich voor als een mooie jonge vrouw uit een gegoede familie die plots in de problemen zit. Het begint bij mannen met een gestreeld ego. ‘Zo’n mooie vrouw, en die is verliefd op mij!’ Die vrouw is altijd alleen op de wereld, haar ouders zijn dood, en mannen willen dan voor ridder spelen.»

HUMO Er zijn verschillende fases te onderscheiden in het misbruik.

Schep «Na het groomen breekt de fase aan van het geld vragen. Dat begint klein, met een ziekte of een ongeval. En altijd is het: je krijgt alles terug als we samen zijn en samen een huis kopen. En na een tijdje zit je in een fuik. Je vindt het vervelend dat het in die relatie zo over geld gaat, maar je wil die relatie toch redden. Want erna komt het wel weer goed. Daarom noemen we het ook weleens ‘voorschotfraude’: je schiet geld voor, met als beloning een relatie.

»Dan is er de eindfase, waarin je het door begint te hebben, en die fase proberen de oplichters zo lang mogelijk te rekken. Ze proberen je hoop zo lang mogelijk intact te houden. En wat is er in het leven nu mooier dan hoop? Als je kwaad wordt, doen ze zich gekwetst voor en laten ze dagen niks meer horen. En dan – ping! – komen ze weer op de chat. Zo houden ze je aan het lijntje.»

HUMO In een allerlaatste fase doen de fraudeurs zich zélf voor als de politie.

Schep «Dat heet recovery fraud: dan doet dezelfde fraudeur of een handlanger zich voor als iemand van de FBI of EFCC (de Economic and Financial Crime Commission uit Nigeria, een onderdeel van de politie dat tegen datingfraude optreedt, red.): ‘We zijn een bende op het spoor, hebben arrestaties gemaakt en geld in beslag genomen. Als je ons eventjes geld stuurt, dan krijg je het terug.’ Dus betaal je wéér en word je wéér opgelicht. Gewelddadig zijn ze niet, het gaan hen alleen maar om geld. Ik heb nog nooit meegemaakt dat ze iemand fysiek iets aandoen – hier dan. Want als je naar Nigeria of Ghana gaat, loop je wel gevaar om gekidnapt, en in het ergste geval vermoord te worden. Wat Kristien gedaan heeft: dat is waanzinnig.»


Boer zoekt vrouw

Kristien «Het is nu anderhalf jaar geleden, maar ik ben dit nog altijd aan het verwerken. Ik denk nog vaak: ‘Hoe kan dit nu? 52 en al je spaargeld verkwanseld.’ Ik heb een verantwoordelijke baan als corporate officer, ik ben een nuchter iemand. Maar blijkbaar ben ik ook een dromer, die gelooft in de ridder op het witte paard.

»Ik heb afscheid moeten nemen van mijn geld, maar ook van mijn liefde. Het misbruik van vertrouwen of het financiële misbruik: ik kan niet zeggen wat het zwaarste weegt. Ik wil ook geen relatie meer, ik wil geen man, ik vertrouw niemand meer. Inclusief mezelf: een huurcontract tekenen, een broodrooster kopen –ik heb het gevoel dat ik mijn intuïtie kwijt ben.»

HUMO Heb je intussen je omgeving in vertrouwen genomen?

Kristien «Nee, ik heb het aan niemand verteld. Niemand van mijn familie of vrienden weet dat ik al mijn spaargeld kwijt ben. Laat staan de rest van het verhaal... De enige drie die het weten zijn twee andere slachtoffers die ik via internet heb leren kennen, en Cees.»

Schep «Toch adviseer ik: neem je omgeving in vertrouwen. De schaamte is onterecht. Mijn ervaring is dat de meeste slachtoffers wel op begrip kunnen rekenen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234