null Beeld

David Bowie - The Next Day

Vanuit de aars van David Bowie – je bent fan of je bent het niet – is het mijn droeve plicht u te melden dat het langverwachte 'The Next Day' geen voltreffer is. Het hoesontwerp is alvast geen hoogvlieger – een mashup van die van 'Heroes' met een postmodern wit vierkant. Het mocht iets meer zijn, en dat geldt helaas voor de hele plaat.

Een paar zaken blijken meteen. Zo was het onzin om op basis van 'Where Are We Now?' te beweren dat Bowie, wegens ziek en oud, niet meer kan zingen zoals vroeger. Op 'The Next Day' haalt hij vaak uit als vanouds, op het titelnummer zelfs met een potent venijn dat herinnert aan 'It's No Game' op 'Scary Monsters'.

Niettemin is de zeer mooie single 'Where Are We Now?' helaas het beste nummer op 'The Next Day'. Waarmee probeert onze held na tien jaar radiostilte zijn kroon te heroveren? Met straighte 4/4-rock ('The Next Day', 'Boss of Me' zijn te pruimen, al is straight rocken niet Bowies forte), met 'Scary Monsters'-achtige gimmicks ('Dirty Boys' klinkt alsof er gezongen wordt vanuit een koelcel in een slachthuis) en met complexe seventiessongs die herinneren aan de progrock van King Crimson ('If You Can See Me').

Tekstueel is dit overduidelijk de plaat van een gelouterd man: één die weigert cynisch of defaitistisch te worden, maar het voorbije decennium genoeg heeft meegemaakt om Magere Hein en Satan als waardige tegenstanders te zien. Het begrip sterfelijkheid ('dead or out of my head', 'my body left to rot in a hollow tree', 'darkest hour', enzovoort) komt hier minstens een dozijn keer voor. Krijgen ook een veeg uit de pan: politici, bankiers, vervuilers, dictators en filmsterren.

'The Next Day' is zo'n plaat waarbij je als fan na elk onbevredigend nummer blijft hopen: 'Misschien komt het nog.' Maar dan ontneemt het slotakkoord van het bevreemdende, aan Scott Walker (helaas late periode) schatplichtige 'Heat' je die hoop. En de drie bonustracks van de 'deluxe'-versie zijn, om in de termen van zijn generatie te spreken, B-kantjes van B-kantjes.

Mainstreammuziekliefhebbers voor wie Bowie 'die van 'Let's Dance'' blijft, kunnen zich enkel vastklampen aan de uptempo poprocker 'Dancing Out in Space' en de charmante powerballad 'You Feel So Lonely You Could Die', veruit de meest orthodoxe en toegankelijke song, en ook de enige waarop een akoestisch instrument is te horen.

Klink ik te streng of te teleurgesteld? Voor alle duidelijkheid: niets op deze cd is ondermaats of zelfs maar middelmatig. Er staat alleen ook niks op waarmee je Bowie-haters de mond kunt snoeren: listen to this, sucker!

De hamvraag is: beoordeel je een cd van een levende legende naar zijn eigen hoge maatstaven, of naar die van mindere (en jongere) goden van wie de middelmatige plaatjes ook in deze bladzijden soms te welwillend worden bewierookt? Om nieuw werk van oude helden te taxeren hanteer ik drie nuchtere criteria. 1. Weet je – nog vóór hij begint te zingen – dat dit Bowie is en niemand anders? 2. Kan het tippen aan zijn eerdere, beste werk? 3. Wil ik het zien op de setlist van een volgende tournee? De antwoorden op die drie vragen zijn in dit geval: af en toe, zelden, en niet per se.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234