null Beeld

David Crosby - Croz

Heel, heel lang geleden, lieve kindjes, waren er meneren die zich hippies noemden. Die meneren hadden baarden en snorren en haar tot op (en tussen) hun teenkaas. Ze beweerden dat ze de wereld zouden veranderen. Later werden ze uitgelachen. Dat was dolle pret!

Serge Simonart

Maar nog later bleek: die hippies hadden het tenminste geprobéérd, en verdienen daarom ons respect, in tegenstelling tot de cynische misantropische lamlendige beste stuurlui aan wal, die lijdzaam toekijken terwijl onze prachtige planeet verloedert.

Eén van die hippies heette David Crosby, en die meneer heeft nu, na twaalf jaar radiostilte, een nieuwe cd gemaakt. Met één been in het graf, mogen we wel zeggen, want Croz heeft het allemaal uitgelokt, veroorzaakt of geïncasseerd: verslaving, motorongelukken, hartfalen, diabetes, hepatitis C (dat heb je met al die vuile injectienaalden) en een levertransplantatie (met dank aan Koning Alcohol én aan, of all people,Phil Collins, die de peperdure operatie financierde). David Crosby: been there, done that, paid the price.

‘Croz’ ademt van a tot z vakmanschap, maturiteit en talent, maar bovenal het je-m’en-foutisme van een overlever van 73 jaar. Hij was ooit de gelijke (en, in Crosby, Stills, Nash & Young, de bloedbroeder) van Neil Young, liep vervolgens door bovenstaande hobby’s een enorme achterstand op, maar slaat nu terug met dit slotakkoord, dat tegelijk een waardig afscheid is.

David Crosby is uniek: zijn zin voor melodie, zijn frasering, zijn harmonische structuren en de veelal grillige, onvoorspelbare akkoordjes waar hij dol op is – jazzy maar niet jazz, verwant aan wat Joni Mitchell doet – zijn stuk voor stuk inventief en authentiek. De mooie opener en single ‘What’s Broken’ is het product van een mutual admiration society: Crosby & Nash hielpen ooit David Gilmour van Pink Floyd op diens solo-cd’s en concerten, en nu stelt Mark Knopfler zich ten dienste van Crosby.

‘Soms moet je een decennium wachten op een nieuwe song van Crosby, maar ’t is altijd de moeite van het wachten waard,’ zei Graham Nash op een concert in Dublin. Klopt. Een paar songs op ‘Croz’ zijn doorsnee Amerikaanse ballads, maar de parels zijn in de meerderheid. ‘Holding on to Nothing’ en ‘If She Called’ zijn dromerig, idyllisch, maar geenszins klef of sentimenteel. En het bloedmooie ‘A Slice of Time’ is een song om dankbaar voor te zijn, en een beetje beschaamd – slechte muziek kost te veel, maar prachtige muziek kan je tegenwoordig kopen voor belachelijk weinig geld. Op die momenten is de muziek die Crosby creëert, zoals hij het zelf formuleert, ‘as good as it gets with your clothes on’.

Samengevat: wie z’n neus ophaalt voor deze hippie, is simpelweg doof, cynisch of jaloers. Om ome Neil te citeren: ‘long may he run’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234