David Gilmour (Grote Markt in Tienen)

In 1969 kon de Vlaming naar Pink Floyd gaan kijken in, naar keuze, het psychedelische hippiecafé Pannenhuis in Antwerpen of op het Kastival (ja, ‘Kastival’, een festival in Kasterlee – hebt u 'm?). Pink Floyd en Status Quo op één affiche! Tenzij die Vlaming al een jaar eerder Pink Floyd had gezien tijdens de ‘Knalfinale van de competitie voor beat-ensembles onder auspiciën van Volksgazet met als attracties Inez & The Racers en Pink Floyd’, in zaal Billiard Palace in Antwerpen. Those were the days! Ik heb het ook gemist, wegens te jong, al ga ik minstens één keer per jaar naar het Pannenhuis, nu restaurant De Manie, om daar de Heilige Grond te kussen. Maar ik was net zoals 20.000 anderen dolblij en dankbaar dat de briljante David Gilmour deze week twee keer de Grote Markt van Tienen zegende.

Wat een genot overigens voor Pink Floyd-fans die op de Grote Markt van Tienen wonen en die Gilmour dus twee keer live gratis vanop hun balkon konden zien. En hoe bizar dat de late middeleeuwers die ooit de Grote Markt aanlegden, nooit hadden kunnen voorzien dat hier ooit nog rockconcerten gehouden zouden worden. En typerend voor Gilmour, een visionaire perfectionist voor wie het altijd iets méér mag zijn, dat hij originele locaties uitkiest voor zijn schaarse (en nu wellicht laatste) wereldtournees: hij speelt zelden zomaar in betonnen concertzalen, veel liever in kastelen, ruïnes, natuurparken, de legendarische scheepswerf van Gdansk of deze Grote Markt.

Ik heb al betere concerten van Gilmour gezien. Het verschil tussen uitstekend en groots was het verschil tussen een special occasion band (zoals tijdens de legendarische residency in de Londense Royal Albert Hall, met als gasten David Bowie, David Crosby en Graham Nash) en een iets minder briljante touring band. En natuurlijk misten we de ondertussen naar the great gig in the sky getransfereerde Rick Wright, die gisteren door Gilmour formeel werd geëerd als ‘Richard’ Wright. Gilmour was iéts te gul tegenover zijn relatief nieuwe muzikanten, die zeer bekwaam waren maar af en toe iets te veel improviseerruimte kregen.

Niet alle nieuwe songs uit ‘Rattle & Lock’ konden de vergelijking met al die fenomenale klassiekers doorstaan. En voor het eerst hoorde ik van de perfectionist Gilmour een paar valse noten. David Gilmour is de Paul McCartney van Pink Floyd, en net zoals bij Macca was dit, vrees ik, wegens zijn leeftijd, de laatste écht goeie tournee. Maar laat ik niet muggenziften, dit was een superieur concert waarvan, zowel qua pure muzikaliteit als qua setlist, de jongere garde enkel kan dromen.

Hoogtepunten waren ‘High Hopes’, ‘Money’, ‘Shine On You Crazy Diamond’ en het onderschatte ‘On an Island’. Het enige minpunt een iets te lang gerokken ‘Fat Old Sun’ - sowieso een mindere song van de door zijn excentriciteit en tragische einde ietwat overschatte zelfdestructieve lsd-nutcase Syd Barrett. Voor de hippies zal wat ik nu ga zeggen heiligschennis zijn, maar naar mijn gevoel werd Pink Floyd pas een grote groep nádat Gilmour 'm had gekaapt.

Als bonus kregen we op het videoscherm dankzij de close-ups van Gilmours gitaarspel een gratis workshop gitaarsolo’s. En bovendien kon je genieten van die heerlijk ouderwetse videoclips van het team van de helaas ook al dode Storm Thorgerson, uit een tijd én een brein waarbij al die inventiviteit nog ambachtelijk handwerk was, terwijl nu alles met CGI of photoshop gefaket zou worden, wat een stuk minder charmant is.

De regen bleef beperkt tot een paar druppels, en zelfs die waren af en toe gepast, zoals toen Gilmour ‘A Boat Lies Waiting’ opdroeg aan Rick Wright en het, toch voor de sentimentele romantici, leek alsof de hemel hem beweende en het tranen regende.

En voor wie goed oplette, was er het zelden geziene tafereel dat de echtgenote van de ster, Polly Samson alias mevrouw Gilmour, schrijfster en fotografe, doorlopend in de frontstage foto’s nam van haar man.

Al bij al een bijna perfecte avond en, dat mag ook weleens gezegd, in deze woelige tijden perfect geregeld door organisatie, stadsdiensten én de politie. Want, trust me, het is geen sinecure om anno 2016 tienduizend mensen te ontvangen op een marktplein dat indertijd werd gebouwd voor een paar honderd middeleeuwers.

24 uur later deed Gilmour zijn hattrick nog eens over, nu iets meer ontspannen omdat dit het laatste concert was van dit deel van de tournee (hij speelt nog vijf shows in Londen, voor wie er zoals ik niet genoeg van kan krijgen). De anders zo discrete en zwijgzame Gilmour kon het zelfs niet laten ons te herinneren aan zijn nakende (‘nog twaalf minuten’) huwelijksverjaardag (‘Al 22 jaar samen en dit is pas het begin’). Hij maakte ook nog een grapje over zijn pianist Chuck Leavell die vanavond zijn laatste concert meespeelde ‘want superieure wezens stelen hem terug’. Met die superieure wezens bedoelde Gilmour de Rolling Stones, met wie Leavell moet beginnen te repeteren voor hun Amerikaanse tournee. Wie de moeite doet om Chucks cv op Wikipedia eens door te nemen zal constateren dat hier niet zomaar een pianistje op het podium stond.

Bij het verlaten van het plein ontstond bijna een relletje omdat de security de toegang versperd hield en heel wat mensen niet het geduld hadden om even te wachten. De security doet zijn werk: éérst rijdt de artiest weg en dàn mogen de straten overstromen met mensen. Dat zijn de regels. Discussiëren met security is nooit een goed idee, trust me.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234