null Beeld

David Gilmour (König Pilsener Arena, Oberhausen)

We hadden in het gans tolle Oberhausen naar concerten kunnen gaan van de onovertroffen, sogar legendarische Mario Barth, Jörg Bausch of de Kastelruther Spätzen, maar we kozen na rijp beraad toch maar voor David Gilmour, ‘the voice and guitar of Pink Floyd’, zoals de posters volstrekt overbodig vermeldden.

Voor 12.000 uitzinnige en zeer lelijke Duitsers gaf Gilmour een nagenoeg perfect concert, dat je historisch kunt noemen – omdat Pink Floyd definitief is begraven, omdat Gilmour 70 is en in het beste geval één keer per decennium tourt.

Sommige songs van Floyd zijn moeilijk te zingen en Gilmour zong uitstekend en toonvast, maar dat kostte hem duidelijk veel meer moeite dan toen ik 'm in Londen zag in 2006. Inderdaad ‘shorter of breath and one day closer to death’.

Alleen hier (en begin oktober nog in de Royal Albert Hall, maar die concerten zijn al lang uitverkocht, met tickets die op de zwarte markt voor 1.500 euro gaan) kon je dus nog de helft van ‘Dark Side of the Moon’ horen: ‘Us And Them’, ‘Time’, zelfs ‘Money’… Allemaal prachtig en fantastisch en naadloos én bezield uitgevoerd. De tickets waren duur, maar Gilmour is een gulle gever: hij had niet bespaard op klank en licht en videoprojectie, en speelde een erg lange set.

Gilmour beseft duidelijk dat zijn status, roem, talent en rijkdom hem toelaten om voor de volle 100 procent zijn zin te doen. Door z'n nieuwe cd bijna volledig te spelen (een paar tracks minder ware beter geweest). En door een slopende wereldtournee te weigeren – hij heeft noch de aandacht, noch het geld nodig, en op z’n 70ste heeft een superster als hij enkel gebrek aan tijd.

Het was één van die concerten waarover moeilijk iets zinnigs te vertellen valt. Het was simpelweg perfect. Gilmour zegt amper iets, heeft geen gram sterallures, maar straalt te allen tijde een aimabel, rustig zelfvertrouwen uit. Understated is het woord dat het best bij hem en zijn muziek past. Ook tijdens dramatische bigger than life songs die in de handen van mindere goden zouden ontsporen in kitsch of bombast houdt Gilmour de zaken strak in de hand en blijft zijn stelregel – less is more – gelden.

De setlist was lang en om van te smullen: ‘High Hopes’, Shine On You Crazy Diamond’, ‘Wish You Were Here’, Learning to Fly’, ‘On an Island’ en afsluiter ‘Comfortably Numb’. En zelfs een aantal middeleeuwse klassiekers als ‘Astronomy Domine’ en Fat Old Sun’, waar de Duitse hippies blij mee waren (het publiek was 90 procent mannelijk en geen enkele knappe vrouw te zien).

In tegenstelling tot in de Royal Albert Hall in 2006 was Rick Wright er niet meer bij (die speelt helaas enkel nog great gigs in the sky), en evenmin David Crosby, Graham Nash (die wel meedoen op Gilmours nieuwe cd ‘Rattle that lock’) en David Bowie. Maar toch: een bijna perfect concert. Hulde ook aan Gilmours buurman Phil Manzanera van Roxy Music, die het niet beneden zijn waardigheid vond om 2,5 uur lang sideman te spelen. Een meer dan waardig afscheid van een onvervangbaar talent. Ganz toll!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234