null Beeld

David Kauffman & Eric Caboor - Songs from Suicide Bridge

Deze folkplaat is 31 jaar oud. Dat hoor je aan de instrumenten die erop figureren, en aan de stilte, die in de jaren 80 nooit als échte stilte klonk. Tegelijk is deze plaat, zoals alle goeie folk, van alle tijden. Ze werd bij de oorspronkelijke release door niemand gekocht, maar is er voor iedereen die zich weleens als een meeuw in een olievlek voelt.

Het geluid voert ons naar ‘Tunnel of Love’ van Bruce Springsteen (synths en nylon snaren), de sfeer is die van ‘Nebraska’ (misschien een andere tint zwart). De plaats van actie is Los Angeles, waar de ploeterende songschrijvers David Kauffman en Eric Caboor in hun wanhoop een gespreksonderwerp vonden – ook het motto van het onbarmhartige LA ontlenen we aan The Boss: ‘Down here it’s winners and losers and don’t get caught on the wrong side of that line.’ ‘Songs from Suicide Bridge’ is een reis naar het einde van de nacht, tussen vier kale muren op een steenworp van de Hollywood Hills. ‘Kiss Another Day Goodbye’ is een monumentale aanzet. De zon gaat onder, het is niet zeker of we ze nog gaan terugzien, en terwijl Kauffman zingt, vallen de sterren één voor één uit het zwerk. In ‘Life Without Love’ (‘Night calls, rain falls, inside and outside my head’) en ‘Tinsel Town’ (waarin succes en thuis voor de goudzoeker exact even veraf lijken te liggen) kan er eventueel nog een tunnel naar het licht worden gegraven, als iemand al is het maar een verroeste soeplepel aanreikt. Maar in het uur van de spoken komen we ‘Life and Times on the Beach’ tegen, waarin het in acht minuten van een kindertijd op de achterbank naar een wanhoopsdaad op het strand gaat. Als de akoestische gitaren ontbranden, voel je de branding al naderen: ‘I took a cab to Malibu and now I’m on the beach / And what I need to end it all / Is right within my reach’. Ter hoogte van dat laatste schuine streepje volgt een onnatuurlijk lange stilte, een laatste moment van twijfel, daarna zie je Bruce Dern en zijn bloot gat de zee inlopen in ‘Coming Home’. Als we goed geteld hebben, valt hier de enige dode van de plaat. Alle hierboven genoemde songs zijn van de hand van David Kauffman, de meest getalenteerde, ambitieuze en ongelukkige van de twee, wiens met Sting verwante stem per ademtocht extra zuurstof uit de atmosfeer lijkt te zuigen. De voornaamste functie van Caboors composities is dat ze ruimte creëren; hij is het die met ‘One More Day (You’ll Fly Again)’ op het einde van de nacht voor de onverhoopte zonnestraal zorgt. Eric Caboor was ook degene die tijdens de opnames een echte thuis had, bij zijn ouders in Burbank, in de schaduw van Disneys animatiestudio’s. Je hoort hem op de bodem zitten, maar bij zijn vriend is die bodem weggeslagen en staar je in de leegte. Als wij van het verhaal van Kauffman en Caboor iets meenemen, dan misschien dit: twee meeuwen is altijd beter dan één.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234