null Beeld

David Mitchell - Doorgang

Nog geen jaar geleden verscheen de Nederlandse vertaling van ‘Tijdmeters’, een weergaloos, zinderend geschreven en inhoudelijk compleet van de logica weggescheurd meesterwerk, een oefening in aangehouden weirdness die alleen van David Mitchell kon komen. Wie daar toen honger van kreeg, heeft nu alweer een nieuwe kluif aan ‘Doorgang’.

De kiem van ‘Doorgang’ was een kortverhaal voor zijn Twittervolgers (verteld in 280 tweets), en het uiteindelijke boek bevat korte, maar verrassend rijke schetsen van uiteenlopende personages: het naar houvast hunkerende jongetje, de cynische flik, de onzekere studente (bijnaam: Varkentje Knor), haar succesvolle zus en de ervaren psychiater. Allen belanden ze (met wisselende gevolgen) in het web van twee hoogst bijzondere vampierachtige wezens: de tweeling Norah en Jonah Grayer, vlot pratende creeps die de eeuwige jeugd nastreven door zich – eens om de negen jaar – te laven aan andermans ziel. Hun biotoop is Slade House, een statige mansion in een andere werkelijkheid die enkel bereikt kan worden via de Doorgang, een paranormale toegangspoort. Voornaamste wapen van de Grayers: de kracht van hun sinistere verbeelding.

Iedereen kan spookverhalen vertellen, maar Mitchell doet het met een aanstekelijk pervers gevoel voor humor. ‘Doorgang’ is wellicht zijn grappigste tot nog toe. Mitchell richt zijn zoeklichten slim op de slachtoffers, en hun verwarring en onzekerheid wordt ook die van de lezer. Eén personage omschrijft zijn ervaring in Slade House als ‘een bordspel ontworpen door een beschonken M.C. Escher en een ijlende Stephen King’, en dat is precies hoe ‘Doorgang’ zich laat lezen.

De auteur is ook één van de spannendste oeuvrebouwers van zijn generatie. ‘De niet verhoorde gebeden van Jacob de Zoet’, ‘Wolkenatlas’, ‘Tijdmeters’, ‘Doorgang’: qua insteken, toon en vertelvorm zijn er aanzienlijke verschillen, maar samen vormen ze ook een herkenbaar, samenhangend, almaar uitdijend universum, alsof elk boek steeds een ander perspectief biedt op Mitchells brein. Onbelangrijk, maar aangenaam neveneffect voor de fan: met cameo’s van onder meer Tom Bombadil, Dr. Marinus, de Penhaligon-familie en het tijdschrift Spyglass zijn er traditiegetrouw weer veel hyperlinks naar eerder werk.

‘Doorgang’ is een kort boek, en dus een zeldzame diersoort in de zoo van Mitchell, die te vaak als writer’s writer wordt omschreven. Dat is doorheen de jaren een label geworden dat argeloze lezers onterecht afschrikt. Terwijl: als ‘Tijdmeters’ één van de indrukwekkendste literaire krachttoeren van het lopende jaar was, is ‘Doorgang’ één van de entertainendste.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234