null Beeld

David Simon - Homicide

Eind 1987 vraagt een jonge reporter van de Baltimore Sun aan de hoofdcommissaris van de plaatselijke politie of hij de moordsectie een jaar lang mag observeren. Baltimore wordt op dat moment overspoeld door goedkope heroïne en crack, met in het zog een crime wave van mythische proporties: bijna driehonderd moorden per jaar worden er geturfd, in de stad van nog geen miljoen inwoners. Geen probleem, laat de hoofdcommissaris weten (later zou blijken dat de man leed aan een vergevorderde hersentumor). Maar op dat moment is de 27-jarige David Simon al ingezworen als stagiair-speurder, mét onbeperkte toegang tot de speurders en hun bewijsmateriaal.

Raf Weverbergh

De neerslag van Simons jaar bij de moordsectie heet 'Homicide' (Ambo). Dat het nu vertaald wordt, is vooral te danken aan het succes van de televisiereeks 'The Wire', losjes gebaseerd op 'Homicide'. Nochtans heeft het boek ontegensprekelijk genoeg verdiensten om na al die jaren nog gelezen te worden: in het fly on the wall-genre is 'Homicide' van het beste dat ooit is verschenen.

Simon vat meesterlijk het ritme van het leven binnen de moordsectie: de eindeloze eb en vloed van slachtoffers en daders, van kleine frustraties en grote triomfen in de loop van een kalenderjaar. Van een gebrek aan sympathie kan je hem op geen enkel moment verdenken: daarvoor laaft hij zich te enthousiast aan de jongens-onder-elkaar-sfeer. De kleurrijke speurders die domme gettojongens wijsmaken dat de kopieermachine een leugendetector is, en daarmee zelfs bekentenissen afdwingen. Hun opvliegende temperament, hun galgenhumor, hun sentimentaliteit als een meisje van elf misbruikt en vermoord wordt teruggevonden. Hun bitterheid over de bureaucratie en het gebrek aan middelen.

De kwaliteit van zijn boek ligt - behalve in de kundige manier waarop Simon feiten, achtergrond en portretten van speurders verweeft - in zijn ambities om dieper te graven dan de bloederige oppervlakte. Wat beweegt een jongmens (een 'yo', in het patois van Baltimorese flikken) van zestien om een automatisch pistool te trekken en een medemens met kogels te doorzeven voor een drugsschuld van tien dollar, zelfs in het 1987 van Ronald Reagan niet bepaald een fortuin? Waarom krijgt het gerechtelijke en politieke systeem geen greep op de dolle rondedans van drugs, armoede en geweld? Simon zegt het niet met zoveel woorden, maar je leest het tussen de regels: omdat de oorlog tegen drugs een oorlog is die niet te winnen valt met geweld. Dat de misdaadstatistieken op alle mogelijke manieren worden gemasseerd door politieke bobo's, helpt overigens ook niet.

Het gevaar van een non-fictieboek dat zo rijkelijk gestoffeerd is en zo goed is opgebouwd, is dat lezers het gevoel krijgen dat ze fictie lezen. Gelieve dus bij het lezen voor ogen te houden dat de jonge David Simon dit boek bij elkaar boetseerde op basis van enkele honderden geduldig volgekribbelde notitieboekjes, tjokvol flarden conversaties opgetekend op plaatsen delict, in groezelige verhoorkamers en kille autopsieruimten. 'Homicide' is een ode aan het ambacht van de papieren reporter.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234