null Beeld

David Vann - Caribou Island

Onmacht, verdriet en wrokkig sentiment zijn veilig in de handen van David Vann - hij dregt het slib uit een mensenleven en kneedt er forse schoonheid uit. De bewijzen heten 'Legende van een zelfmoord' (zijn debuut, een verhalenbundel die je omverliep) en 'Caribou Island' (De Bezige Bij), zijn eerste roman.

Jeroen Maris

Belanden in deze familiemozaïek op de operatietafel van de schrijver: Gary en Irene, een stel dat al meer dan dertig jaar getrouwd is. Maar de kraaien vechten al om hun huwelijk-in-ontbinding. Gary, een 'kampioen spijt hebben', slachtoffer van een chronische, schunnige ontevredenheid, vat het plan op om op een klein eiland een hut te bouwen. 'Ze zouden hun hut vanaf de grond opbouwen. Zelfs geen fundering. En geen tekeningen, geen ervaring, geen vergunningen, advies ongewenst.' Op de eerste pagina's trekt een storm het verhaal al manhaftig aan flarden, en dan al weet je: dit gaat fout.

Met luchtige sprongetjes loopt Vann langs bij zijn andere personages. Rhoda bijvoorbeeld, de dochter van Gary en Irene, die een leven van zoetsappigheid op de planning heeft gezet, inclusief sprookjeshuwelijk. Helaas: Jim, haar geliefde, wil geen liefdeskorset aan, en belandt in de armen van Monique - het soort femme fatale dat met haar stiletto's 'Fuck you' op je scrotum tatoeëert. En dan is er nog Mark, de zoon van Gary en Irene, die - wietpijpje in de hand - de wereld zo veel mogelijk buitengooit.

Want het zijn inderdaad vooral de mannen die in 'Caribou Island' de dromen verpulveren. Stuk voor stuk lopen ze iets na - hun pik, een irreële fantasie, een in de borstholte groeiend escapisme. De vrouwen zijn vooral slachtoffers - Irene zelfs letterlijk, met die mysterieuze aandoening van haar. 'Weer een opstopping achter haar rechteroog, een breuklijn, haar schedelbeenderen bewogen als tektonische platen met schurende randen.'

Het belangrijkste nevenpersonage is Alaska: in Vanns handen wordt een landschap een wuft toneelstukje. Met een ontstellende precisie laat hij wind zuchten en regen striemen, en in adembenemende alinea's gooit hij die woeste brok natuur in superieure literatuur. Subtiel laat hij ook de meningen over Alaska clashen. Gary is de man die er puurheid zoekt, de onontgonnen schoonheid van een wit blad. 'Niemand leek nog belangstelling te hebben voor het soort eerlijke, zware leven in de wildernis waarover hij zo graag mijmerde.' Maar net zo goed laat hij Monique zich ergeren aan het 'inteeltland' en 'heikneuterland'.

En dan zijn er nog de details, de clevere vondsten die het verhaal extra bloed geven - een in literair bakeliet gegoten helikoptervlucht boven Alaska, bijvoorbeeld, en een spelletje Twister dat ontaardt in een psychologisch pestgame. En voor wie oplet is er een geut voorzichtig-sardonische humor.

Maar het bijzonderst is dus hoe David Vann nu al in twee boeken subliem opgeschreven heeft hoe de tijd kieren trekt in een leven, en greppels die vollopen met koud mensenverdriet.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234