De 10 beste soundtracksongs aller tijden

Dat ‘Call Me by Your Name’ je zo diep in de ziel treft, komt mede door de prachtige liedjes die Sufjan Stevens voor de film schreef. Met ‘Mystery of Love’ maakt hij zondag zelfs kans op de Oscar voor ‘Beste Originele Song’. Wij doken in de archieven en kwamen terug met tien fantastische nummers, speciaal voor een film gecomponeerd.

'Van zalig zwoele zoetigheid tot knallende kitschklassiekers'


1. ‘Moon River’ van Henry Mancini en Johnny Mercer

Uit ‘Breakfast at Tiffany’s’ (1961)

‘Breakfast at Tiffany’s’ is ondertussen hopeloos gedateerd – Mickey Rooney als de Chinese buurman van Audrey Hepburn moet zowat het meest racistische personage ooit zijn – maar één moment zal ook binnen honderd jaar nog overeind staan: dat waarin La Hepburn in het raamkozijn gaat zitten met haar kleine gitaartje om het verpletterend mooie ‘Moon River’ te zingen. De muziek is van de beroemde filmcomponist Henry Mancini, de lyrics zijn van Johnny Mercer: ‘Moon river, wider than a mile / I’m crossing you in style some day.’ Iederéén heeft het nummer gecoverd: de versie van Sarah Vaughan is erg goed, die van Morrissey (bijna tien minuten lang!) nog beter, maar onze favoriete versie is toevallig nét verschenen: die van Frank Ocean.


2. ‘Mrs. Robinson’ van Simon and Garfunkel

Uit ‘The Graduate’ (1967)

Tijdens de opnames van ‘The Graduate’ raakte regisseur Mike Nichols bezeten van Simon And Garfunkel. Hij wilde hun muziek in zijn film, maar Paul Simon weigerde, want ‘films zijn voor sell-outs!’ Simon draaide bij toen hij het scenario mocht lezen en schreef twee songs, ‘Punky’s Dilemma’ en ‘Overs’, die Nichols dan weer niks vond. Simon And Garfunkel stoften dan maar een nummertje af dat al even in hun lade lag: ‘Mrs. Roosevelt’. Ze pasten de titel aan en de rest is geschiedenis.


3. ‘Pusherman’ van Curtis Mayfield

Uit ‘Super Fly’ (1972)

In de vroege jaren 70 ontstond de blaxploitation, gewelddadige B-films die gemaakt werden door zwarte filmmakers en mikten op een zwart publiek. Op de soundtracks stonden vaak fantastische songs – ‘Across 110th Street’ van Bobby Womack! ‘Coffy’ van Roy Ayers! ‘Trouble Man’ van Marvin Gaye! ‘Shaft’ van Isaac Hayes! – maar geen enkele komt in de buurt van het ongemeen funky ‘Pusherman’ van Curtis Mayfield, over een foute drugsdealer. De hele ‘Super Fly’-soundtrack is geniaal, absoluut één van de beste platen uit de jaren 70. Opvallend: de film beschouwt die hele criminele onderwereld nog wel als groovy, terwijl Mayfield in zijn song een veel meer kritische stem laat horen.


4. ‘Stayin’ Alive’ van Bee Gees

Uit ‘Saturday Night Fever’ (1977)

Veel dansfilms kregen hun liedjes in de hitlijsten – denk aan ‘Footloose’ of ‘Dirty Dancing’ – maar de eerste in z’n soort blijft de beste én heeft de meest iconische soundtrack, van de Bee Gees. Fun fact over ‘Stayin’ Alive’: vlak voor de opnames ervan stierf de moeder van de drummer, waardoor hij zijn partij niet kon inspelen. Omdat de groep – om belastingredenen – in Parijs zat, vonden ze maar moeilijk een vervanger dus namen ze een stukje uit een eerder opgenomen nummer (‘Night Fever’) en maakten er een loop van. In de credits staat die drumpartij vermeld als het werk van drummer Bernard Lupe. De man werd na het succes van ‘Stayin’ Alive’ door allerlei labels en muzikanten benaderd – alleen jammer dat hij niet bestond.


5. ‘Cat People' van David Bowie

Uit ‘Cat People’ (1982)

Giorgio Moroder was in de jaren 80 een belangrijke figuur in de filmwereld. Hij won een Oscar voor zijn soundtrack bij het harde gevangenisdrama ‘Midnight Express’, maakte voor het vergeten ‘Foxes’ nummers met Cher en Donna Summer en verzorgde de scores van Brian De Palma’s ‘Scarface’ en Paul Schraders ‘American Gigolo’, waarvoor hij samen met Blondie de hit ‘Call Me’ opnam. Onze favoriete bijdrage van Moroder aan een soundtrack blijft toch ‘Cat People’, van woorden en zang voorzien door David Bowie. Het nummer komt uit de gelijknamige film van Paul Schrader, een erotische horrorfilm met een naakt rondhuppelende Nastassja Kinski. De song was zo goed dat Quentin Tarantino – de succesvolste dief van Hollywood – het nummer hergebruikte in zijn ‘Inglourious Basterds’.


6. ‘The Eye of the Tiger’ van Survivor

Uit ‘Rocky III’ (1982)

De kampioen van het foute filmlied! Als wij ooit zouden overwegen om te gaan joggen, zouden wij nimmer een ander nummer door onze oortjes jagen. Wat waren de jaren 80 trouwens een gouden tijdperk voor onweerstaanbare kitsch: ‘The Power of Love’ van Huey Lewis And The News uit ‘Back to the Future’! Het ‘Ghostbusters’-lied van Ray Parker Jr.! ‘Danger Zone’ van Kenny Loggins uit ‘Top Gun’!


7. ‘Fight the Power’ van Public Enemy

Uit ‘Do the Right Thing’ (1989)

Voor ‘Do the Right Thing’, een film over hoe op een zwoele zomerdag de raciale spanningen in een zwarte wijk in Brooklyn tot een kookpunt komen, zocht Spike Lee nog een goeie theme song, een hymne voor de tijdgeest, kwaad en gemotiveerd tegelijk. Hij klopte aan bij Public Enemy, rappers waar je in die tijd nog echt schrik van had, en zij klopten terug met een ultiem hiphopstatement vol Afro-Amerikaanse culturele verwijzingen en samples over de burgerrechtenbeweging en muziek van James Brown – zoveel samples en loops door en op elkaar dat je hoofd ervan gaat tollen.


8. ‘Miss Misery’ van Elliott Smith

Uit ‘Good Will Hunting’ (1997)

De rechtstreekse voorloper van Sufjan Stevens. Elliott Smith had al lang een legertje trouwe fans, maar bij het grote publiek brak hij pas echt door met ‘Miss Misery’, dat hij schreef voor de Gus Van Sant-film ‘Good Will Hunting’. Een raar gezicht – zoek het filmpje maar eens op YouTube – om de notoir verlegen Smith te zien optreden met orkestbegeleiding op de Oscarceremonie. Eerst wilde Smith zelfs niet gaan, maar ze konden hem toch overtuigen: ‘Omdat ik dan mijn wit kostuum kon aantrekken, en daarin amuseerde ik me altijd.’


9.‘Wise Up’ van Aimee Mann

Uit ‘Magnolia’ (1999)

Er zitten twee legendarische ‘what the fuck’-scènes in de meesterlijke mozaïekfilm van Paul Thomas Anderson: de eerste is die waarin het doodleuk kikkers begint te regenen, de tweede is De Samenzang. Melora Walters zit binnen – buiten stortregent het – een lijntje coke te snuiven wanneer zich één van de mooiste mirakels voltrekt die wij ooit in een donkere zaal hebben meegemaakt: ze begint aarzelend, fluisterend mee te zingen met het soundtracknummer. Dan prevelt ook de biddende agent John C. Reilly de woorden mee, en dan Philip Baker Hall, en dan William H. Macy, en dan... De camera bezoekt de hele cast, die allemaal samen een liedje zingen, die hun miserie even vergeten – of toch delen, met elkaar en het publiek. Tot het stopt met regenen.


10. ‘Visions of Gideon’ van Sufjan Stevens

Uit ‘Call Me by Your Name’ (2018)

Ja, ‘Mystery of Love’ kreeg de nominatie, maar eigenlijk is ‘Visions of Gideon’ nóg mooier. ‘I have loved you for the last time / Is it a video? / I have touched you for the last time / Is it a video?’, hoor je over de aftiteling, en dat vat perfect de sfeer van een onbezoedelde zomer, van een liefde die vanaf nu alleen nog voortleeft in zoete herinneringen. Regisseur Luca Guadagnino laat de o zo belangrijke nummers van Sufjan Stevens trouwens pas na zo’n anderhalf uur voor het eerst horen. Het effect is een openbaring – alsof hij zijn personages al die tijd de deur tot hun emoties angstvallig liet dichthouden, om ze dan met één noot wagenwijd open te zwaaien.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234