De 20 beste albums van 2018

Rap, rock, soul, verbale diarree en alles daartussen

Wereldwijd worden er per jaar ongeveer tachtigduizend platen uitgebracht. In 2018 kwamen er een kleine zevenhonderd tot bij ons. Elf Humo-recensenten herleidden dat voor u tot de essentie, goed voor afgerond twintig platen, met daarbij één debutant, één aflijvige, één Elvis, één Belg, één countryster en één engel met dikke tieten, en in totaal 1.083 minuten beestige deunen. Goed gezien: de beste platen van 2018!


20. ‘Look Now’ – Elvis Costello

Teletijdmachineplaat: hij klinkt nog even scherp als in zijn jonge jaren, diep in de vorige eeuw. The Attractions heten nu The Imposters, maar veel is er niet veranderd. Hij croont een eind weg en als hij niet croont, swingt hij als de samenvloeiing tussen de Grote en de Kleine Nete. Ongegeneerd spelplezier, zwijmelende ballades, kokette soul: om zonder kou de winter mee door te komen.


19. ‘Joy As an Act of Resistance’ – IDLES

Sleaford Mods met instrumenten. Punk met kontbrand. Uit hun hoekige, verbeten gitaren spreekt Franse colère en frustratie, maar frontman Joe Talbot vertaalt dat in ongemeen grappige teksten, steeds gezongen alsof hij tot zijn oogballen vol met testosteron zit. Samen met Shame, van wie debuut ‘Songs of Praise’ hier ook had gepast, blaast IDLES zuurstof in de Britse rockscene.


18. ‘Now Only’ – Mount Eerie

De tweede plaat van Phil Elverum na de veel te vroege dood van zijn vrouw klinkt grilliger en nog rauwer dan ‘A Crow Looked at Me’. Als er af en toe weer wat zonlicht door de dikke mist van verdriet priemt, lijnt dat het gemis alleen maar scherper af. Het mooiste én ijzingwekkendste zwart dat dit jaar in songs gegoten werd.


17. ‘In the Cold Light of Monday’ – Novastar

Joost Zweegers smeedt als een ouderwetse vakman zijn songs in zijn kleine smidse van goede smaak en ten hemel opstijgende refreinen. Home is not home: de weemoed waait je tegemoet in zowat alle songs. Een plaat vol warmte en liefde, om te beluisteren als je het even niet meer weet. Of net wel, natuurlijk.


16. ‘Dirty Computer’ – Janelle Monáe

Janelle Monáe is robot af: op de van de emancipatorische strijdkreten aan elkaar hangende feestbom ‘Dirty Computer’ laat ze meer dan ooit leven en menselijkheid toe. Zie: de aan Prince schatplichtige heupwieger ‘Make Me Feel’, het vrolijk in de pussy tastende ‘PYNK’ en het niet mis te verstane ‘Americans’. Haar beste plaat tot nu toe.


15. ‘Beyondless’ – Iceage

Kopstoten komen zelden zo melodieus verpakt als op ‘Beyondless’, de vierde van het Deense kwartet Iceage. Een plaat die beukt en ramt, en eerlijkheid gebiedt. De titel ‘Thieves Like Us’ is gepikt van New Order, ‘The Day the Music Dies’ is een vooruitblik. En als na veertig minuten de muziek uitsterft en het leven terugkomt, denk je: hey, dat waren songs! Oh, yes.


14. ‘Singularity’ – Jon Hopkins

Kráken dat-ie doet, de techno van Jon Hopkins. Eén kleine tempoverandering volstaat om de beats boeiend te houden, tot ze zich te drijven leggen in de ruimte en Hopkins’ kinderpiano heer en meester wordt. Maar dan moet het mooiste nog tot leven komen. Alleen wie weet dat je ‘Singularity’ in één ruk moet beluisteren, heeft er ook echt naar geluisterd.


13. ‘Golden Hour’ – Kacey Musgraves

Country chick Kacey Musgraves werd bekend met prachtige platen vol gloedvolle teksten die small-town America in de ziel troffen. Op haar derde, ‘Golden Hour’, is ze voor het eerst gelukkig. Het countryjasje hangt los over haar schouders en ze verkent nieuwe muzikale horizonten zoals disco, psychedelica en Daft Punk. Kacey blijft een natuurkracht: geen orkaan, wel een zachte ochtendzon die door het bladerdek valt.


12. ‘True Meanings’ – Paul Weller

Oude zak, nieuwe wijn. Oude mod, nieuwe god. Die op zijn 60ste een achtste kind en een zoveelste nieuwe plaat maakte. Hier staat geen gram geluid te veel op: subtiele gitaren, spaarzame arrangementen en een songschrijver die het Grote Songboek van achteren naar voren kan opzeggen. Oudere jongeren die naar een tweede adem dan wel een tweede huwelijk snakken: neem een voorbeeld aan Weller.


11. ‘Freedom’ – Amen Dunes

New Yorker Damon McMahon spreekt nog nauwelijks met zijn vader en zijn moeder is ongeneeslijk ziek: muziek is zijn laatste houvast. De passie druipt dan ook van zijn vijfde en beste plaat. We werden achtereenvolgens verliefd op ‘Believe’, ‘Dracula’ en ‘Miki Dora’, om te eindigen bij ‘Blue Rose’, dat klinkt als Fleetwood Mac met de koppigheid van Radiohead: ‘I play religious music / Don’t think you’d understand’. Amen!


10. ‘Wide Awake!’ – Parquet Courts

Zeven platen in zes jaar tijd, en dit is de eerste waarop de New Yorkse Texanen hun lijzige rock en punk aanlengen met funk, de eerste met een popproducer (Danger Mouse, die de groep uit hun comfortzone moest ranselen) én de eerste die vergelijkingen met The Clash oproept. En toch onmiskenbaar Parquet Courts, omdat ze in hun songs de essentie nog altijd onmiddellijk bij de kleurpotloden grijpen. ‘Total Football’ is van een moeiteloze soepelheid, ‘Violence’ is een tegenritmische parel en ‘Wide Awake!’ hun geilste carnavalssong tot nog toe. Parquet Courts is al lang niet meer stoned and starving, maar uitgeslapen en fris is ook niet mis.


9. ‘The Horizon Just Laughed’ – Damien Jurado

Dé regel uit de ‘Terminator’-cyclus is ‘Come with me, if you want to live’. Waarom we daarover beginnen? Omdat Damien Jurado’s schitterende, verpletterende ‘The Horizon Just Laughed’ net zo’n essentiële uitgestoken hand is. Of je relatie nu finito is, je contract niet werd verlengd of er net een dierbare is gestorven: zodra Damien met de wonderschone soulballad ‘Allocate’ de plaat aftrapt, ben je verkocht. Jurado heeft zijn nu-folk zelden zo weinig opgesmukt, en het resultaat is een kort meesterwerk dat je steeds opnieuw wilt draaien. ‘The Horizon’ is álles wat muziek kan zijn: verrukking, schoonheid, opwinding en troost, vooral troost.


8. ‘Daytona’ – Pusha T

In 2018 is meermaals – poopy-di scoop nog aan toe – gebleken dat Kanye West langzaam zijn verstand aan het verliezen is. Het beste bewijs dat er onder zijn inmiddels weggegooide Make America Great Again-petje toch nog een genie schuilgaat, was niet zijn eigen in elkaar geflanste soloplaat, maar zijn soulvolle productiewerk voor Teyana Taylor (‘K.T.S.E.’) en vooral voor gangsta-eminentie Pusha T. Die maakte met ‘Daytona’ één van de beste rapplaten van het jaar, ook al duurt ze hoop en al twintig minuten. Pusha’s klinische diss track ‘The Story of Adidon’, over Drake, kreeg u er later gratis bij.


7. ‘Bottle It In’ – Kurt Vile

Het derde luik in de valium-trilogie van Kurt Vile, na ‘Wakin on a Pretty Daze’ (2013) en ‘B’lieve I’m Goin Down…’ (2015). Dertien songs die komen en gaan, een rookgordijn optrekken als stuifmeel op een zomeravond en lieflijk prikkend verhalen over het leven met zijn ups en downs. Een plaat met helende krachten, die je zachtjes in narcose zoemt en je er met een brede glimlach weer uit laat komen.


6. ‘Room 25’ – Noname

'Y’all really thought a bitch couldn’t rap, huh?’ De debuutplaat van Noname biedt u de kans om 35 minuten in het bijzondere brein van de 27-jarige Fatimah Warner uit Chicago te vertoeven. Geen geheimen, geen scrupules. Het is zeldzaam, de mate waarin Warner haar verwarring helder kan uitdrukken. De productie is even kleurrijk als luchtig. In ‘Blaxploitation’ temt ze moeiteloos een opgefokte funkbaslijn, in ‘Window’ heeft ze niet eens een beat nodig, ‘Ace’ is puur rapplezier. Een vrouw heeft de beste hiphopplaat van 2018 gemaakt, en wij zijn niet verbaasd.


5. ‘Heaven and Earth’ – Kamasi Washington

Kamasi Washington blaast al lang tenorsax, maar werd na ommetjes bij Flying Lotus en Kendrick Lamar pas op zijn monumentale debuut ‘The Epic’ echt iemand die voor veel mensen iets te zeggen had. Dit ruim twee uur durende tweeluik is een compacte variant, met stuwender ritmes, puntiger tracks, gestroomlijnder kosmische jazz en catchyer funk. In de opener ‘Fists of Fury’ komen tekst en melodie uit de soundtrack van de gelijknamige film met Bruce Lee, het afsluitende ‘Will You Sing’ is niet minder dan Bijbels.


4. ‘Both Directions at Once: The Lost Album’ – John Coltrane

Zelfs voor Coltranes nog levende generatiegenoten is deze op één dag in maart 1963 in de befaamde Van Gelder-studio opgenomen kwartetplaat een brief uit de hemel die ze voor het eerst lezen. Op ‘The Lost Album’ geen outtakes, bootlegs of concertopnames: eigen composities staan naast deuntjes uit Tranes jeugd die een jazzinjectie kregen. De mastertapes zijn ooit doodleuk vernietigd, de kopie die Trane mee naar huis mocht nemen werd wel teruggevonden. De ondertussen 88-jarige Sonny Rollins heeft het over een nieuwe kamer in de piramide van Cheops.


3. ‘Double Negative’ – Low

Niets in de discografie van Low wees erop dat het Amerikaanse slowcoretrio dit in zich had. Deze jubileumschijf – de band vierde in 2018 haar 25ste verjaardag – klinkt als een Low-plaat na een terreuraanval met giftige elektronica, gruizige static en dreunende baspulsen. Je voelt, nee, je wéét dat er onder dat asgrijze deken kleur en schoonheid schuilen, maar je moet al heel goed kijken om ze ook te zien. Dit is de eerste keer dat het trio zijn songs laat overwoekeren door het aanzwellende geraas buiten de studiomuren, door de ruis van nepnieuws en de grove korrel in de nachtbeelden van veel te veel bewakingscamera’s. Tegelijk zetten ze de essentie van Low op scherp. Dat is veel, héél veel pure schoonheid, maar ook duisternis – de mentale problemen van Alan Sparhawk, dood en verdriet in de teksten van hun beste songs, de lange winters in Minnesota. Versmelt die donkerte buiten én binnen met een royale dosis vintage Low-pracht, in liedjes die tegen beter weten in op zoek gaan naar het perfecte evenwicht tussen licht en donker, en je hebt het magistrale ‘Double Negative’.


2. ‘Negative Capability’ – Marianne Faithfull

Van ‘een engel met dikke tieten’ (dixit Stones-manager Andrew Loog Oldham) naar grande dame du pop (ze woont sinds jaar en dag in Parijs) in 54 jaar: een gevuld leven waaraan Marianne Faithfull één van de mooiste vrouwenstemmen overhield die een song zich ter interpretatie wensen kan. 17 toen ze voor het eerst kwam piepen met ‘As Tears Go By’ van The Rolling Stones, 71 nu ze het op haar nieuwe plaat opnieuw zingt, in een versie die snijdt, trilt en nazindert op plaatsen waar popmuziek doorgaans de weg niet kent. ‘It’s All Over Now, Baby Blue’ van Dylan krijgt eenzelfde de luxe-behandeling. Dat de acht eigen songs die Faithfull daar met de hulp van onder anderen Ed Harcourt, Nick Cave en Warren Ellis naast legt, er niet bij misstaan als zonnebloemen op een tableau van Rembrandt, zegt veel over het huzarenstuk dat ‘Negative Capability’ is.


1. ‘7’ – Beach House

Zoetgevooisd, klasse te over, behept met de gave van het woord en sexy as fuck: dat is Beach House, een groep die al twaalf jaar koppig de eigen weg volgt, een drievaksweg die ze mee hebben helpen asfalteren. ‘7’ combineert de hooks van ‘Bloom’ (hun vierde) en het weelderige, fuzzy geluid van ‘Depression Cherry’ (hun vijfde), en samen geeft dat een indrukwekkend geval van ‘1 + 1 = 7’.

Natuurlijk is de formule van Beach House niet uniek. De kruising van Spacemen 3 en Cocteau Twins heeft honderden bastaarden voortgebracht. Maar geen enkele andere kan bogen op de weergaloze stem van Victoria Legrand. De Frans-Amerikaanse beschikt over zoveel natuurlijke blues dat ze zelfs van ‘Big Bottomed Girls’ een monument van tristesse zou kunnen maken. Legrand en Alex Scally hebben bovendien een bijzonder talent voor licht verslavende melodieën. Maar het allerstrafste is hun lange adem: geen énkele andere band levert zo consequent kwaliteit af als Beach House. Noem mij trouwens één andere groep die piekt met zijn zevende plaat?

‘7’ bevat elf prachtvolle, tijdloze songs van de glanzendste schoonheid. Ze eisen wel hun tijd: ‘Dark Spring’, ‘Woo’ en ‘Pay No Mind’ staan met elke luisterbeurt sterker in hun schoenen. ‘Lemon Glow’ heeft een hook die je, ‘Death Proof’-gewijs, blijft achtervolgen. ‘Black Car’ is een slimme popsong die door Depeche Mode en Sade tegelijk gezongen wil worden. En aan ‘Dive’ heb je genoeg eten en drinken voor een maand: een valse trage van wereldniveau.

‘Fenomenaal’ is, door veelvuldig en ondoordacht gebruik, een lelijk afgebladderd woord geworden, maar hier is het nog eens helemaal op zijn plaats.

Stem zelf ook op de beste cd van 2018 in onze Pop Poll.


De 10 beste platen volgens onze recensenten

(gvn)

1. John Coltrane ‘Both Directions at Once: The Lost Album’

2. Marianne Faithfull ‘Negative Capability’

3. Jon Hopkins ‘Singularity’

4. Kamasi Washington ‘Heaven and Earth’

5. Against All Logic ‘2012-2017’ (clubtracks van Nicolas Jaar)

6. Elvis Costello ‘Look Now’

7. Frank Vander linden ‘Nachtwerk’

8. Iceage ’Beyondless’

9. Young Fathers ‘Cocoa Sugar’

10. Jack White ‘Boarding House Reach’

(jub)

1. Marianne Faithfull: ‘Negative Capability’

2. Kurt Vile: ‘Bottle It In’

3. Iceage: ‘Beyondless’

4. Parquet Courts: ‘Wide Awake!’

5. John Coltrane: ‘Both Directions at Once: The Lost Album’

6. Janelle Monáe: ‘Dirty Computer’

7. Novastar: ‘In the Cold Light of Monday’

8. The Carters: ‘Everything Is Love’

9. Idles: ‘Joy As An Act Of Resistance’

10. The Bony King Of Nowhere: ‘Silent Days’

(fvd)

1. Parquet Courts: 'Wide Awake!'

2. Beach House: '7'

3. IDLES: 'Joy As an Act of Resistance'

4. Jon Hopkins: 'Singularity'

5. Kurt Vile: 'Bottle It In'

6. Gorillaz: 'The Now Now'

7. Shame: 'Songs of Praise'

8. Farai: 'Rebirth'

9. Rhye: 'Blood'

10. Big Red Machine: 'Big Red Machine'

(mc)

1. Bob Dylan: 'More blood, more tracks'

2. Antler King: 'Ten for a bird'

3. Paul Weller: 'True meaning'

4. Novastar: 'In the cold light of monday'

5. Elvis Costello: 'Look now'

6. Jeff Tweedy: 'Warm'

7. Tourist Le MC: 'We begrijpen mekaar'

8. Marianne Faithfull: 'Negative Capability'

9. SX: 'Eros'

10. Frank Vander linden: 'Nachtwerk'

(hs)

1. Low: ‘Double Negative’

2. Beach House: ‘7’

3. Mount Eerie: ‘Now Only’

4. Amen Dunes: ‘Freedom’

5. Grouper: ‘Grid of Points’

6. Damien Jurado: ‘The Horizon Just Laughed’

7. Noname: ‘Room 25’

8. boygenius: ‘boygenius EP’

9. Julia Holter: ‘Aviary’

10. Sarah Davachi: ‘Gave in Rest’

(ss)

1. The Good, The Bad & The Queen: ‘Merrie Land’

2. Paul Weller: ‘True meanings’

3. Paul McCartney: ‘Egypt Station’

4. Johnny Marr: ‘Call the comet’

5. Exit North: ‘Book of romance and dust’

6. Charles Bradley: ‘Black Velvet’

7. Ed Harcourt: ‘Beyond the end’

8. Janelle Monae: ‘Dirty Computer’

9. Novastar ‘In the cold light of Monday’

10. Richard Ashcroft: ‘Natural Rebel’

(vvp)

1. Kacey Musgraves: 'Golden Hour'

2. Kamasi Washington: 'Heaven & Earth'

3. Noname: 'Room 25'

4. Saba: 'Care for Me'

5. Janelle Monáe: 'Dirty Computer'

6. Pusha-T: 'Daytona'

7. Jeff Rosenstock: 'POST-'

8. Roc Marciano: 'RR2 - The Bitter Dose'

9. Kali Uchis: 'Isolation'

10. IDLES: 'Joy as an Act of Resistance'

(tr)

1. Interpol: 'Marauder'

2. Beach House: '7'

3. Unknown Mortal Orchestra: 'Sex & Food'

4. Ty Segall & White Fence: 'Joy'

5. Arctic Monkeys: 'Tranquility Base Hotel & Casino'

6. Bed Rugs: 'Hard Fun Grand Design'

7. Jack White: 'Boarding House Reach'

8. Ron Gallo: 'Stardust Birthday Party'

9. Flying Horseman: 'Rooms / Ruins'

10. Charles Watson: 'Now That I’m a River'

(vc)

1. Father John Misty: 'God's Favorite Customer'

2. Low: 'Double Negative'

3. Marianne Faithfull: 'Negative Capability'

4. Damien Jurado: 'The Horizon Just Laughed'

5. Adrienne Lenker: 'Abysskiss'

6. MGMT: 'Little Dark Age'

7. Kurt Vile: 'Bottle It In'

8. Young Fathers: 'Cocoa Sugar'

9. Arctic Monkeys: 'Tranquillity Base Hotel & Casino'

10. The Avonden: 'Wat Een Cirkel Is'

(kl)

1. John Coltrane: 'Both Directions At Once'

2. Kamasi Washington: 'Heaven and Earth'

3. Low: 'Double Negative'

4. Damien Jurado: 'The Horizon Just Laughed'

5. Pusha T: 'Daytona'

6. Mount Eerie: 'Now Only'

7. Young Fathers: 'Cacao Sugar'

8. Iceage: 'Beyondless'

9. Dirty Projectors: 'Lamp Lit Rose'

10. Noname: 'Room 25'

(jmi)

1. Amen Dunes: 'Freedom'

2. Beach House: '7'

3. Pusha T: 'DAYTONA'

4. Noname: 'Room 25'

5. Kacey Musgraves: 'Golden Hour'

6. Daughters: 'You Won’t Get What You Want'

7. Marianne Faithfull: 'Negative Capability'

8. Rolling Blackouts Coastal Fever: 'Hope Downs'

9. A.A.L.: '2012-2017'

10. IDLES: 'Joy as an act of resistance'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234