De 20 meest hartverscheurende break-upplaten

Op 4 februari zal het 40 jaar geleden zijn dat Fleetwood MacRumours’ uitbracht. Het absolute meesterwerk van de groep staat in de geschiedenisboeken in twee rubrieken helemaal bovenaan: ‘Beste break-upplaten aller tijden’ en ‘Dingen waarover geen discussie bestaat’. Wij vieren mee en verzamelden voor u de beste platen en songs over liefdesverdriet en relatiebreuken. Nummer 1 hebben we al verklapt.


Lees ook: de originele CD-review van 'Rumours' uit 1977

'Zelden heeft zoveel rotzooi zoveel moois opgeleverd'


1. Fleetwood Mac ‘Rumours’ (1977)

Fleetwood Mac had al een leven als speerpunt van de British Blues Invasion achter de rug toen gitarist en frontman Peter Green het voor bekeken hield en er met het koppel Stevie Nicks en Lindsey Buckingham een Californisch sausje aan de groep werd toegevoegd. ‘Rumours’, de tweede plaat met Buckingham-Nicks aan boord, werd een absolute klassieker. In de veertig jaar sinds de release ging ze meer dan 40 miljoen keer over de toonbank. De opnames verliepen minder vlot en de amoureuze intriges belandden tot diep in de groeven van de plaat. Christine en John McVie, leden van het eerste uur, gingen na zes jaar huwelijk uit elkaar (ze weigerden nog met elkaar te praten, maar bleven wel samen in de groep). Tussen Nicks en Buckingham was het ook hommeles, en drummer Mick Fleetwood – die gewoon getrouwd was, zij het ook al niet zo gelukkig – maakte van de gelegenheid gebruik om met Nicks tussen de lakens te duiken. Zelden heeft zoveel rotzooi zoveel moois opgeleverd.


2. Bob Dylan ‘Blood On the Tracks’ (1975)

Tot 1975 was het hartzeer dat Dylan in zijn songs liet sluipen, meestal dat van de tegenpartij (zie onder andere ‘Don’t Think Twice, It’s All Right’), maar in 1975 liep zijn huwelijk met Sara Noznisky na bijna tien jaar op de klippen, en maakte Bob ‘Blood on the Tracks’, een plaat vol desolaat verdriet en bittere eenzaamheid. En dit keer stond Bob on the receiving end. Dylan heeft altijd ontkend dat ‘Blood on the Tracks’ over zijn echtscheiding gaat, en beweerde dat de songs geïnspireerd waren door de kortverhalen van Anton Tsjechov. Hij liet zich ook ooit ontvallen dat hij het gek vindt dat zoveel mensen bereid zijn om voor hun plezier naar zoveel ellende te luisteren. Wij vinden het dan weer gek dat hij denkt dat wij dat van Tsjechov geloven.


3. Abba ‘The Visitors’ (1981)

Als het aantal breuken dat eraan voorafgaat of ermee gepaard gaat, recht evenredig is aan de muzikale kwaliteit van een plaat, dan steekt ‘The Visitors’ er met kop en schouders boven uit. Drie stuks tellen we: Benny Anderson en Anni-Frid Lyngstad waren na vele jaren huwelijk uit elkaar, Björn Ulvaeus en Agnetha Fältskog volgden gezwind hun voorbeeld, en ook met Abba zelf was het na ‘The Visitors’ definitief gedaan. En definitief betekende in dit geval wat het in de popmuziek zelden of nooit betekent: voor altijd. Abba kwam nooit terug samen. ‘The Visitors’ zou weleens de beste, meest hartverscheurende, meest catchy en pijnlijkste afscheidsplaat ooit kunnen zijn. Om mee te fluiten met de tranen in de ogen.


4. Frank Sinatra ‘In the Wee Small Hours’ (1955)

‘In the Wee Small Hours’ van Frank Sinatra is wellicht de eerste conceptplaat uit de muziekgeschiedenis, en het is er eentje waarop Ol’ Blue Eyes met zijn stem de scherven van zijn hart probeert te lijmen. In 1955 leidde zijn op instorten staande huwelijk met actrice Ava Gardner hem tot zelfmoord (mislukt), in de KHJ Studios in Los Angeles probeerde hij tussen de vele zenuwinzinkingen door een plaat te maken die persoonlijke verlossing moest brengen en tegelijkertijd zijn zwalpende carrière nieuw leven moest inblazen (gelukt). Aan de eenlettergrepige melodie – ‘No, no, no / No-no-no / No-no-no-no!’ – van ‘Mood Indigo’ hebben wij doorgaans genoeg om van Franks pijn de onze te maken.


5. Richard & Linda Thompson: ‘Shoot Out the Lights’ (1982)

En het was zo mooi begonnen, met ‘I Want to See the Bright Lights Tonight’: de tweede plaat van voormalig Fairport Convention-kapitein Richard Thompson, en de eerste waarop zijn nieuwe geliefde Linda voluit mee aan de slag en op de hoes mocht. Niemand leek zo mooi, zo exuberant en zo horizonloos popmuziek met een grote P te kunnen brengen als die twee. Maar acht jaar later was het gedaan, met nog één plaat: ‘Shoot Out the Lights’. Extra pijnlijk: het getoonzette verdriet was een commerciële doorbraak, waarop Richard en Linda nog een allerlaatste tournee ondernamen. Naar verluidt hebben ze geen vermaledijd woord tegen elkaar gezegd. Maar zingen!


6. Joni Mitchell: ‘Blue’ (1971)

Wellicht de beste plaat ooit door Graham Nash veroorzaakt. De afwerking was in handen van James Taylor. De helft van de songs werd door Mitchell geschreven op tournee in Europa – na de breuk met Nash – de andere helft na de breuk met Taylor, met wie ze in Europa aan het rollebollen was geraakt. ‘Blue’ zoals in: donkerblauw.

'Voor hun relatie tot puin zou verpulveren: Amy Winehouse en Blake Fielder Civil'


7. Chuck Prophet: ‘Homemade Blood’ (1997)

Een vriend sprak Chuck Prophet ooit aan na een concert in de AB en vroeg waarom hij zo zelden iets uit ‘Homemade Blood’ speelde. ‘Vind je dat dan fijn om naar te luisteren?’ riposteerde Chuck. ‘Jazeker!’ riep mijn vriend, met wie ik het volmondig eens was. Net als zijn grote held Dylan kon Prophet – ex-guitarslinger bij Green On Red – het maar moeilijk geloven dat wat voor hem een helletocht was geweest, voor andere mensen nectar was. ‘Homemade Blood’ gaat over doffe ellende van eigen makelij in het algemeen, maar de titeltrack geeft aan dat de liefde daarin niet zelden de katalysator is: ‘My love it started as a leak / Graduated into a flood / Pretty soon I’ll be fallin’ / I can hear my own voice callin’ / Drownin’ in a sea of homemade blood.’


8. Beck: ‘Sea Change’ (2002)

Beck liet de songs voor ‘Sea Change’, geschreven in de week nadat hij te weten was gekomen dat zijn partner Leigh Limon – met wie hij negen jaar samen was – hem veelvuldig had bedrogen, op het schap liggen wegens veel te persoonlijk. Tot Nigel Godrich hem ervan overtuigde dat het verdriet van de ene een troost kan zijn voor velen. Kus voor Nigel, knuffel voor Beck.


9. Amy Winehouse: ‘Back To Black’ (2006)

Terwijl het puin van haar tumultueuze relatie met Blake Fielder Civil – hoe zou het daar in godsnaam mee zijn? – breed werd uitgesmeerd in de rioolpers, maakte Amy Winehouse met de brokken van haar liefdesleven een melancholisch meesterwerkje. Dat het ook haar laatste plaat was, daar kwamen we op 23 juli 2011 achter.


10. Bon Iver: ‘For Emma, Forever Ago’ (2007)

Justin Vernon, 25 jaar oud, breekt met zijn vriendin en zijn groep, trekt zich terug in een verlaten blokhut in Wisconsin en komt er weer buiten als Bon Iver. Onder zijn arm draagt hij een plaat waarop hij het hart op de tong draagt: ‘For Emma, Forever Ago’. Zelfs de titel doet pijn.


11. Willie Nelson: ‘Phases and Stages’ (1974)

Willie took the break-up-album to another level. ‘Phases and Stages’ is een dubbelaar: plaat 1 bekijkt het gegeven ‘echtscheiding’ vanuit het standpunt van de man, plaat 2 vanuit dat van de vrouw. De man: Willie. De vrouw: zangeres Shirley Collie. De echtscheiding: die van Willie en Shirley.

'PJ Harvey en Nick Cave. Hun breuk was één van de inspiratie­bronnen voor 'The Boatman's Call''


12. Nick Cave & The Bad Seeds: ‘The Boatman’s Call’ (1997)

Cave en zijn Bad Seeds ruilden op ‘The Boatman’s Call’ de hoekige swamprock in voor een meer ballade-gerichte aanpak. Aanleiding en inspiratie waren drie breuken: die van Nick met PJ Harvey, die van Nick met de Braziliaanse journaliste Viviane Carneiro, en die van Nick met heroïne. Misschien had u in die omstandigheden ook wel ‘The Boatman’s Call’ gemaakt. Wie zal het zeggen.


13. Blur: ‘13’ (1999)

Twee jaar na het einde van zijn relatie met Justine Frischmann van Elastica was Damon Albarn er klaar mee: ‘13’, de plaat waarmee Blur het juk van de Britpop afschudde. Danke, Justine.



14. Marvin Gaye: ‘Here, My Dear’ (1978)

Marvin Gaye schreef ‘Here, My Dear’ om de gerechtskosten van zijn echtscheiding met Anna Gordy – dochter van Motown- en dus ook Marvin-baas Berry Gordy – te kunnen betalen. ‘Here, My Dear’: de plaat is nog beter dan de titel.


15. Nas: ‘Life Is Good’ (2012)

Met uitzondering van de track ‘Bye Baby’ houdt Nas het veelal vaag op ‘Life Is Good’, een plaat die eerder lijkt te gaan over de pijn die het zijn nu eenmaal met zich meebrengt dan over zijn echtscheiding met zangeres Kelis. De hoes is concreter: een sombere Nas met de groene trouwjurk van zijn ex op de schoot.


16. Spiritualized: ‘Ladies and Gentlemen We Are Floating In Space’ (1997)

Intergalactische kijk van Spiritualized-frontman Jason Pierce op het einde van een relatie (in casu: die met toetsenvrouw Kate Radley, die prompt in de armen van Richard Ashcroft belandde) en het begin van een nieuwe (met drugs).

'Iemand ging op het hartje van Robert Smith staan, en toen was er 'Disintegration''


17. The Cure: ‘Disintegration’ (1989)

Met ‘The Head on the Door’ (1985) en ‘Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me’ (1987) was er eindelijk wat licht en vreugde komen piepen in het oeuvre van The Cure, maar dan ging er iemand op het hartje van Robert Smith staan, en was er ‘Disintegration’. De enige ons dierbare plaat die wij nog nooit twee keer in dezelfde week hebben opgezet.

'Onder zijn arm draagt Bon Iver een plaat waarop hij het hart op de tong draagt: 'For Emma, Forever Ago'. Zelfs de titel doet pijn'


18. George Jones: eender welke ‘Best Of’

De koning van de break-upsong. Titels spreken boekdelen: ‘The One I Loved Back Then (The Corvette Song)’, ‘He Stopped Loving Her Today’, ‘A Girl I Used to Know’, ‘We Must Have Been out of Our Minds’, ‘A Picture of Me (Without You)’, ‘She Thinks I Still Care’, en ‘Good Year for the Roses’, met één van de mooiste openingscoupletten ooit in de popmuziek: ‘I can hardly bear the sight of lipstick on the cigarettes there in the ashtray / Lyin’ cold the way you left ‘em, but at least your lips caressed them while you packed / Or the lip-print on a half-filled cup of coffee that you poured and didn’t drink / But at least you thought you wanted it, that’s so much more than I can say for me.’


19. The Magnetic Fields: ‘69 Love Songs’ (1999)

De ene songschrijver schrijft een liedje om zijn liefdesverdriet te verwerken, de ander schrijft er tien. Stephen Merritt van The Magnetic Fields schreef er 69. En alle 69 goed. Echt waar.



20. Tim Vanhamel: ‘Welcome To the Blue House’ (2008)

‘The Ideal Crash’ van dEUS had ook gekund, maar omdat Tommie het wat vager hield, gaat de prijs voor de beste Belgische break-upplaat naar Tim Vanhamel, die er op ‘Welcome to the Blue House’ geen geheim van maakte dat het gedaan was met zijn jeugdliefde, topmodel Hannelore Knuts.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234