null Beeld

De 5 beste bokswedstrijden van de eeuw

Boksen is nog eens wereldnieuws: Floyd Mayweather en Manny Pacquiao vechten zaterdag 2 mei ‘The Fight Of The Century’. Mayweather (38) is al in vijf verschillende gewichtsklassen wereldkampioen geweest, Pacquiao (36) in acht, maar al die tijd hebben ze elkaar ontlopen. In (vermoedelijk) de allerlaatste kamp uit hun carrière wordt het pleit beslecht. Bij wijze van opwarming: vijf legendarische kampen uit de vorige eeuw.


1) Joe Louis vs. Max Schmeling

22 juni 1938

WOII moest nog beginnen, maar toen Joe Louis – in die dagen de trots van zwart Amerika - en Duitser Max Schmeling voor de tweede keer in twee jaar tijd tegen elkaar boksten, zag de hele wereld dat als de eerste veldslag tegen Het Rijk van het Kwaad. De kamp van ’36 was nog relatief geruisloos verlopen: Hitler was pas drie jaar aan de macht en de Amerikanen gedoogden hem nog. Bovendien zou het aanstormend talent Louis zeker winnen van die dertigjarige Duister. Dat dacht Louis ook, dus hield hij zich op trainingskamp vooral bezig met golfen. Louis verloor. Bij de tweede wedstrijd was alles anders. Louis was ondertussen wereldkampioen en hoewel hij moeilijk van vrouwen en drank kon afblijven had The Brown Bomber zich uitstekend voorbereid. Ook blank Amerika steunde hem nu, want Hitler had zich met de Anschluss van Oostenrijk niet populair gemaakt. Voor Schmeling was de druk verschrikkelijk. Hij werd afgeschilderd als nazi, terwijl hij geen lid was van de partij en zich openlijk van de rassenpolitiek distantieerde. Toen de nazi-top eiste dat Schmeling zijn Joodse manager zou ontslaan, weigerde hij zelfs. En Louis, die was uit op revanche. Schmeling heeft amper geweten wat hem die dag overkwam. Na twee minuten en vier seconden was het gevecht over: in die korte tijd was Schmeling drie keer neergegaan en had hij 31 harde slagen geïncasseerd. Hij moest tien dagen in het ziekenhuis blijven. Louis en Schmeling zouden hun leven lang vrienden blijven. In 1981 hielp de Duitser zelfs de begrafenis betalen van zijn compleet aan de drank én aan lager wal geraakte kameraad.

undefined

undefined


2) Muhammad Ali vs. Joe Frazier

8 maart 1971

Muhammad Ali en Joe Frazier waren in 1971 allebei ongeslagen wereldkampioen zwaargewicht. Ali – lid van The Nation Of Islam - was zijn titel vier jaar eerder kwijtgespeeld omdat hij weigerde te gaan vechten in Vietnam, Frazier had de leemte opgevuld. In zijn comeback-wedstrijd vier maanden eerder had Ali geen goede beurt gemaakt: 15 ronden had hij nodig gehad, en van de lichtvoetige bokser van vroeger (fly like a butterfly, sting like a bee) leek niet veel meer over. En Frazier was een beest, ook volgens Ali, die hem een lelijke, domme gorilla noemde. Een onschuldige plagerij in vergelijking met dat andere verwijt: dat Frazier een Uncle Tom was, een gatlikker van de blanken. Of je voor Ali of voor Frazier supporterde, had al gauw weinig met sport te maken: links progressief Amerika steunde Ali, de rechts-conservatieve zijde Frazier. Rechts won die dag. In de vijftiende ronde van een slopend gevecht, ging Ali voor het eerst in zijn carrière neer. Hij krabbelde nog recht, maar verloor op punten. Beide boksers werden naar het ziekenhuis afgevoerd, even deed het gerucht de ronde dat één van hen was overleden. Ali liet weten dat die berichten ‘prematuur’ waren. Vier jaar later zochten de twee elkaar en de dood opnieuw op: in de verstikkende hitte van de Filipijnen beukten ze opnieuw veertien ronden op elkaar in. ‘The Thrilla In Manilla’ werd gewonnen door Ali.

undefined

undefined


3) Muhammad Ali vs. George Foreman

30 oktober 1974

Voor Ali in Manila wraak kon nemen op Frazier, moest hij in de ring met de nieuwe wereldkampioen George Foreman, een jonge gast (24) met voorhamers in plaats van armen. Hij had niet alleen van Frazier gewonnen, maar ook van Ken Norton, de man die Ali de tweede nederlaag uit zijn carrière had bezorgd. Ali was volgens ongeveer alle bokskenners kansloos. Het was één van de eerste grote gevechten die Don King organiseerde – de promotor die eruitziet als een stripfiguur dat zijn vingers in het stopcontact heeft gestoken. King beloofde een beurs van 5 miljoen dollar, maar had het geld niet, dus ging hij op zoek en vond het bij de mediageile Mobutu Sese Seko, president van toenmalig Zaïre. ‘The Rumble In The Jungle’ - er ging een driedaags muziekfestival met onder meer James Brown, Miriam Makeba, Bill Withers en B.B. King aan vooraf – werd een tour de force van Ali. In de eerste ronde probeerde hij nog te boksen tegen Foreman, maar toen hij doorhad dat hem dat veel te veel energie zou kosten, schakelde hij over op plan B: the rope-a-dope. Ali – die altijd had gedanst, uitgedaagd en gedemonstreerd - liet zich in de touwen hangen, beschermde lichaam en hoofd, en liet Foreman slaan, slaan en nog eens slaan. Beestig hard. Zo hard dat Foreman in de achtste ronde compleet choco was en geen kracht meer achter zijn stoten kon plaatsen. Ali – zelf ook aan de rand van de uitputting – maakte hem af met een serie verrassend snelle slagen. Hij was weer ‘the greatest.’

undefined

undefined

undefined


4) Sugar Ray Leonard vs. Thomas Hearns

16 september 1981

Sugar Ray Leonard, Olympisch kampioen in 1976 in Montreal, was één van de mooiste boksers ooit. Een goddelijk lijf, een meester-technicus en als devote Ali-fan ook een showman: molenwiekende handen, dansende voeten, pesterijen in de ring, het hele gamma. In 1980 was hij wereldkampioen welter bij de WBC. Bij de WBA was dat Thomas Hearns: een lange, ietwat bedeesde slungel met een bijtende jab en een moordende rechter, kampioen van de vroege knock-outs. Na een jaar aandringen van Hearns vochten ze voor een ééngemaakte titel. In de eerste vijf ronden speelde Hearns met Leonard: hij hield hem met gemak op afstand en scoorde aan de lopende band. Toen vond Leonard het genoeg en nam hij het commando twee ronden over. Hearns stond op het punt te breken, maar deed dat niet. Integendeel: hij vond zijn tweede adem en domineerde Hearnsopnieuw vijf ronden lang. Bij het begin van ronde dertien zat het ene oog van Leonard half dicht en het andere voor een kwart. Hij stond hopeloos achter op punten, boorde zijn reserves aan en opende een waanzinnig spervuur aan slagen dat Hearns letterlijk door de touwen deed zakken. Voor het eerst in zijn carrière werd ‘The Hitman’ geteld. Hearns deed nog door, op benen van pap en met de moed der dwazen, maar in de veertiende ronde legde de scheidsrechter de kamp stil.

undefined

undefined


5) Thomas Hearns vs. Marvelous Marvin Hagler

15 april 1985

Thomas Hearns ging na zijn nederlaag tegen Sugar Ray Leonard een gewichtsklasse hoger boksen en werd als licht middengewicht wereldkampioen. In 1985 pakte hij nog wat kilo’s extra en daagde hij hij Marvin Hagler uit, al vijf jaar wereldkampioen middengewicht bij alle grote boksbonden. Hagler zag er met zijn kale kop en sik uit als een held uit een actiefilm (na zijn carrière speelde hij ook in Italiaanse geweldfilms), hij ging lopen in legerboots (atletiekschoenen noemde hij ‘sissy shoes’) en betaalde de Amerikaanse overheid om zijn bijnaam ‘Marvelous’ als officiële voornaam te erkennen. Hearns zag er met zijn korte afro gewoon woest uit. En woest werd het. De wedstrijd werd aangekondigd als ‘The Fight’ maar de twee boksers beloofden een ‘war’ en hielden woord. Nog geen drie ronden duurde hij. Al in de eerste ronde – volgens velen de meest furieuze uit de geschiedenis van het boksen - brak Hearns zijn rechterhand, en splijtte de huid op Haglers voorhoofd open. In ronde twee begon de nederlaag van Hearns zich af te tekenen, ook al begon Hagler steeds harder te bloeden. Na één minuut in ronde drie stak Hagler – zijn gezicht achter een rood masker – de armen omhoog. Hearns was neergegaan in zijn tweede legendarische gevecht. Een mooiere verliezer heeft het boksen niet meer gekend.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234